Translate

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

ΠΑΤΑΡΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ

Στείλετε στο leonidasorf@gmail.com ένα κομμάτι από κάθε νέα έκδοση σας και θα το αναρτώ .

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

Από τη δουλειά του Γιώργου Νικολόπουλου .


Το έλαβα από diasporic literature spot   άκουσα τα λόγια του , με ερέθισαν οι αυταπόδεικτες αλήθειες που είπε και το ανάρτησα στο Πατάρι Λογοτεχνών …. «Αυτό να τους πεις. Όσο είναι δεμένοι στη μυλόπετρα, δεν έχουν να φοβούνται τίποτε» .

 «Ούτε κι εμείς», συμπλήρωσες .

Λεωνίδας Ορφανουδάκης .




Είμαι εδώ, είμαι αλλού;/ Ή μήπως, είμαι παντού;/ Ο χρόνος κυλάει σαν
υδράργυρος./ Φευγαλέες σκέψεις με διαπερνούν./ Μια τελευταία: Ζω;
«Εσωτερική αναζήτηση»

«Και οι άλλοι;» ρώτησες. «Τι κάνουν οι άλλοι;»// «Οργώνουμε», σου απάντησαν. «Σπέρνουμε. Θερίζουμε. Γυρίζουμε τη μυλόπετρα. Μέχρι το επόμενο πρωί. Και πάλι οργώνουμε. Σπέρνουμε. Θερίζουμε. (…) Μέχρι το τελευταίο πρωί».// Χαμογέλασες ικανοποιημένος./ «Προπαντός, να μην ξεχνάνε τη μυλόπετρα», μου είπες. «Αυτό να τους πεις. Όσο είναι δεμένοι στη μυλόπετρα, δεν έχουν να φοβούνται τίποτε»./ Σκέφτηκες για λίγο. «Ούτε κι εμείς», συμπλήρωσες. «Ούτε κι εμείς έχουμε να φοβόμαστε τίποτε. Όσο είναι δεμένοι στη μυλόπετρα».

«Οι άλλοι»
Xωρισμένη σε έξι ενότητες και ακολουθώντας την δομή ενός κλασικού κειμένου με πρόλογο, κυρίως θέμα και επίλογο, οι συνειδητά προκλητικοί Διάλογοι του Γιώργου Νικολόπουλου, .... (Περισσότερα http://diasporic.org/2011/09/iakovos-2/lying-on-the-operating-table/ )

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Σχολείο - Σχόλη από τα ( 24grammata​.com )

Οι λέξεις της εβδομάδας : Σχολείο – (Σχόλη = Αργία)   έχουνετυμολογική σχέση!!!

γράφει ο  ΓιώργοςΔαμιανός

Οι μαθητές στην Ελλάδα (κυρίως στο Λύκειο) είναι, ίσως, οιπιο ταλαιπωρημένοι άνθρωποι. Όσοι, ιδιαίτερα, φοιτούν σε ιδιωτικό εκπαιδευτήριοξεκινούν τη μέρα τους από τις 6π.μ. και τελειώνουν περίπου τα μεσάνυχτα. Αυτοίοι ταλαίπωροι μαθητές σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσαν να φανταστούν ότι η λ.σχολείο είχε ως αρχική σημασία την ανάπαυση, την ησυχία, τον ελεύθερο χρόνο(< αρχαία ελληνική λέξη: σχόλη). Η αρχική σημασία της λ. σχόλης είχε τηνέννοια του: “βραδύνω, αργοπορώ” («σχολήν τίθημι» : αργοπορώ) ή («σχολήγίγνεται»: υπάρχει καιρός). Με το ίδιο νόημα απαντάται και σήμερα στη φράση:«Κυριακή γιορτή και σχόλη». (Για πρώτη φορά στο διαδίκτυο, όλα τα σχολικάβιβλία (220) του Δημοτικού, Γυμνασίου, Λυκείου σε τρία εύχρηστα e-book εντελώςδωρεάν από τα 24grammata.com)

Ήδη, όμως, από τους κλασικούς χρόνους τη συναντάμε με τηνιδιότητα του ελεύθερου χρόνου με αποτέλεσμα να καλλιεργήσει κανείς το πνεύματου. Γιατί, όμως, μία λέξη που δήλωνε την τεμπελιά (σχόλη) πήρε τη σημασία τηςσυστηματικής καλλιέργειας του πνεύματος; Την απάντηση θα την βρείτε αναναλογιστείτε πως φάνταζαν στα μάτια του απλού κόσμου όλοι οι φιλοσοφούντες καιοι έχοντες «ελεύθερον χρόνον». Μάλλον περιφρονητικά χρησιμοποίησαν, αρχικά, τηλ. σχόλη. Ο όρος, αρχικά, χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει την ανώτατη βαθμίδαεκπαίδευσης, όπως, γα παράδειγμα, η Κυρηναϊκή σχολή (ιδρύθηκε από τονΑρίστιππο, 435 – 436, μαθητή του Σωκράτη και υποστήριζε τον άκρατο ηδονισμό).Άλλη σημαντική, αλλά ξεχασμένη, σήμερα, σχολή ήταν η Ανώτατη Τεχνική ΕλληνικήΣχολή. Πρόκειται για το πρώτο Πολυτεχνείο στον κόσμο, που ιδρύθηκε στηΑλεξάνδρεια από τον Ήρωνα
Από την αρχαιότητα, ήδη, παρουσιάζεται και το επίθετοσχολαστικός για να δηλώσει αυτόν που αφιερώνει τό χρόνο του στη μελέτη. ΄Ηταν,δηλαδή, ο μορφωμένος, ο εκπαιδευμένος...

...Για περισσότερες πληροφορίες, καθώς και για τη σχέσηανάμεσα στο σχολείο και το σκουλαρίκι διαβάστε στα 24grammata.com

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Ιερά οδός ( Άγγελος Σικελιανός)


Δύο καλοί φίλοι μου υπενθύμισαν πως λείπει από το πατάρι μου ο μεγάλος Άγγελος Σικελιανός και ειδικά η «Ιερά οδός» του και σπεύδω να επανορθώσω άμεσα . Περισσότερα στο Φιλόλογος  http://teacherhistorybook.blogspot.com/2009/02/blog-post_13.html αλλά και στο http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=8&author_id=45


Ιερά οδός                      Άγγελος Σικελιανός

Aπό τη νέα πληγή που μ' άνοιξεν η μοίρα
έμπαιν' ο ήλιος, θαρρούσα, στην καρδιά μου
με τόση ορμή, καθώς βασίλευε, όπως
από ραγισματιάν αιφνίδια μπαίνει
το κύμα σε καράβι π' ολοένα
βουλιάζει.
Γιατί εκείνο πια το δείλι,
σαν άρρωστος, καιρό, που πρωτοβγαίνει
ν' αρμέξει ζωή απ' τον έξω κόσμον, ήμουν
περπατητής μοναχικός στο δρόμο
που ξεκινά από την Aθήνα κ' έχει
σημάδι του ιερό την Eλευσίνα.
Tι ήταν για μένα αυτός ο δρόμος πάντα
σα δρόμος της Ψυχής.
Φανερωμένος
μεγάλος ποταμός, κυλούσε εδώθε
αργά συρμένα από τα βόδια αμάξια
γεμάτα αθεμωνιές ή ξύλα, κι άλλα
αμάξια, γοργά που προσπερνούσαν,
με τους ανθρώπους μέσα τους σαν ίσκιους.

Mα παραπέρα, σα να χάθη ο κόσμος
κ' έμειν' η φύση μόνη, ώρα κι ώρα
μιαν ησυχία βασίλεψε. K' η πέτρα
π' αντίκρισα σε μια άκρη ριζωμένη,
θρονί μου φάνη μοιραμένο μου ήταν
απ' τους αιώνες. K' έπλεξα τα χέρια,
σαν κάθισα, στα γόνατα, ξεχνώντας
αν κίνησα τη μέρα αυτή ή αν πήρα
αιώνες πίσω αυτό τον ίδιο δρόμο.

Mα να· στην ησυχία αυτή, απ' το γύρο
τον κοντινό, προβάλανε τρεις ίσκιοι.
Ένας Aτσίγγανος αγνάντια ερχόταν,
και πίσωθέ του ακλούθααν, μ' αλυσίδες
συρμένες, δυο αργοβάδιστες αρκούδες.

Kαι να· ως σε λίγο ζύγωσαν μπροστά μου
και μ' είδε ο Γύφτος, πριν καλά προφτάσω
να τον κοιτάξω, τράβηξε απ' τον ώμο
το ντέφι και, χτυπώντας το με τό 'να
χέρι, με τ' άλλον έσυρε με βία
τις αλυσίδες. K' οι δυο αρκούδες τότε
στα δυο τους σκώθηκαν, βαριά.
H μία,
(ήτανε η μάνα, φανερά), η μεγάλη,
με πλεχτές χάντρες όλο στολισμένο
το μέτωπο γαλάζιες, κι από πάνω
μιαν άσπρη αβασκαντήρα, ανασηκώθη
ξάφνου τρανή, σαν προαιώνιο νά 'ταν
ξόανο Mεγάλης Θεάς, της αιώνιας Mάνας,
αυτής της ίδιας που ιερά θλιμμένη,
με τον καιρόν ως πήρε ανθρώπινη όψη,
για τον καημό της κόρης της λεγόνταν
Δήμητρα εδώ, για τον καημό του γιου της
πιο πέρα ήταν Aλκμήνη ή Παναγία.
Kαι το μικρό στο πλάγι της αρκούδι,
σα μεγάλο παιχνίδι, σαν ανίδεο
μικρό παιδί, ανασκώθηκε κ' εκείνο
υπάκοο, μη μαντεύοντας ακόμα
του πόνου του το μάκρος, και την πίκρα
της σκλαβιάς, που καθρέφτιζεν η μάνα
στα δυο πυρά της που το κοίτααν μάτια!

Aλλ' ως από τον κάματον εκείνη
οκνούσε να χορέψει, ο Γύφτος, μ' ένα
πιδέξιο τράβηγμα της αλυσίδας
στου μικρού το ρουθούνι, ματωμένο
ακόμα απ' το χαλκά που λίγες μέρες
φαινόνταν πως του τρύπησεν, αιφνίδια
την έκαμε, μουγκρίζοντας με πόνο,
να ορθώνεται ψηλά, προς το παιδί της
γυρνώντας το κεφάλι, και να ορχιέται
ζωηρά.
K' εγώ, ως εκοίταζα, τραβούσα
έξω απ' το χρόνο, μακριά απ' το χρόνο,
ελεύτερος από μορφές κλεισμένες
στον καιρό, από αγάλματα κ' εικόνες·
ήμουν έξω, ήμουν έξω από το χρόνο.

Mα μπροστά μου, ορθωμένη από τη βία
του χαλκά και της άμοιρης στοργής της,
δεν έβλεπα άλλο απ' την τρανήν αρκούδα
με τις γαλάζιες χάντρες στο κεφάλι,
μαρτυρικό τεράστιο σύμβολο όλου
του κόσμου, τωρινού και περασμένου,
μαρτυρικό τεράστιο σύμβολο όλου
του πόνου του πανάρχαιου, οπ' ακόμα
δεν του πληρώθη απ' τους θνητούς αιώνες
ο φόρος της ψυχής.
Tι ετούτη ακόμα
ήταν κ' είναι στον Άδη.
Kαι σκυμμένο
το κεφάλι μου κράτησα ολοένα,
καθώς στο ντέφι μέσα έριχνα, σκλάβος
κ' εγώ του κόσμου, μια δραχμή.
Mα ως, τέλος,
ο Aτσίγγανος ξεμάκρυνε, τραβώντας
ξανά τις δυο αργοβάδιστες αρκούδες,
και χάθηκε στο μούχρωμα, η καρδιά μου
με σήκωσε να ξαναπάρω πάλι
το δρόμον οπού τέλειωνε στα ρείπια
του Iερού της Ψυχής, στην Eλευσίνα.
K' η καρδιά μου, ως εβάδιζα, βογκούσε:
"Θά 'ρτει τάχα ποτέ, θε νά 'ρτει η ώρα
που η ψυχή τής αρκούδας και του Γύφτου,
κ' η ψυχή μου, που Mυημένη τηνε κράζω,
θα γιορτάσουν μαζί;"
Kι ως προχωρούσα,
και βράδιαζε, ξανάνιωσα απ' την ίδια
πληγή, που η μοίρα μ' άνοιξε, το σκότος
να μπαίνει ορμητικά μες στην καρδιά μου,
καθώς από ραγισματιάν αιφνίδια μπαίνει
το κύμα σε καράβι που ολοένα
βουλιάζει. Kι όμως τέτοια ως να διψούσε
πλημμύραν η καρδιά μου, σα βυθίστη
ως να πνίγηκε ακέρια στα σκοτάδια,
σα βυθίστηκε ακέρια στα σκοτάδια,
ένα μούρμουρο απλώθη απάνωθέ μου,
ένα μούρμουρο,
κ' έμοιαζ' έλλε:
"Θά 'ρτει."

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Εργαστήρια Γραφής & Ανάγνωσης της Book Press - Φθινόπωρο 2011

Δημιουργική γραφή από τους Έλενα Μαρούτσου και Κώστα Κατσουλάρη, επιμέλεια-διόρθωση βιβλίων από τον Δημοσθένη Κερασίδη, Ιστορία της πολιτικής σκέψης και γνωριμία με τους κλασικούς στοχαστές από τον Σωτήρη Βανδώρο.

Περισσότερα...

Τίτλος εργαστηρίου: «Γράφοντας διήγημα»
To cut a long story short
Διδάσκει η Έλενα Μαρούτσου
Περιγραφή του εργαστηρίου:
«Στην ερώτηση αν η συγγραφή μπορεί να διδαχθεί, η δική μου απάντηση είναι όχι. Όμως ενώ δεν διδάσκεται, πιστεύω πως χρειάζεται μαθητεία.
Περισσότερα...

Τίτλος εργαστηρίου: "Εργαστήριο επιμέλειας-διόρθωσης βιβλίων"
Διδάσκων: Δημοσθένης Κερασίδης*
Περιγραφή του εργαστηρίου:
«Έπειτα από είκοσι χρόνια αδιάλειπτης εργασίας ως επιμελητής εκδόσεων, αποφάσισα να οργανώσω ένα εργαστήριο επιμέλειας-διόρθωσης βιβλίων για την κάλυψη της επιζητούμενης επάρκειας στον εν λόγω γνωστικό-επαγγελματικό τομέα.
Περισσότερα...

Τίτλος Εργαστηρίου: «Γράφοντας για τους άλλους»
Διδάσκει ο Κώστας Κατσουλάρης*
Περιγραφή του εργαστηρίου:
«Οι περισσότεροι από εμάς ανατρέχουμε στη γραφή για παρηγοριά, έκφραση, εκτόνωση αισθημάτων και σκέψεων που δεν βρίσκουν διέξοδο στην κοινωνική ή την προσωπική μας ζωή – ακόμη και σε αναζήτηση αυτογνωσίας.
Περισσότερα...

Αναρτήθηκε : Λεωνίδας Ορφανουδάκης από .....
Book Press

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2011

Απέβαλαν τις Ελληνικές Κλασικές Σπουδές από τα Πανεπιστήμια του Κόσμου


Με αφορμή την εκδήλωση για την (ΜΟ) Μαρία Ορφανουδάκη στα Χανιά  , θέλω να μοιραστώ μαζί σας δύο σκέψεις μου .  Έβαλαν στόχο την υποδούλωση του Ανθρώπου και άρχισαν με την ΑΠΟΒΟΛΗ των Ελληνικών κλασικών σπουδών από τα Πανεπιστήμια  του Κόσμου . Σκότωσαν αρχικά τον Όμηρο και έχουν στο στόχαστρο τον ίδιο τον Πολιτισμό . Από την Ελλάδα ας αρχίσει η Πολιτιστική Επανάσταση.  ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ  με όπλο την Τέχνη , τα Γράμματα και  την σοφία των Προγόνων σας !!

http://www.mariaorfanoudaki.gr

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011

Κι άλλες φωτογραφίες από την εκδήλωση για την Μαρία Ορφανουδάκη στα Χανια


Μερικές ακόμα φωτογραφίες από την έκθεση στηνΠύλη Sambionara στα ΧΑΝΙΑ της ΚΡΗΤΗΣ για την ( ΜΟ ) Μαρία Ορφανουδάκη .








Φωτογραφίες από την Εκδήλωση για την Ζωγράφο και Ποιήτρια Μαρία Ορφανουδάκη


Φωτογραφίες από την Εκδήλωση για την Ζωγράφο και Ποιήτρια Μαρία Ορφανουδάκη στο ΠΑΤΑΡΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ

(στηνΠύλη Sambionara στα ΧΑΝΙΑ της ΚΡΗΤΗΣ η Εκδήλωσηθα διαρκέσει μέχρι και 14 Αυγούστου 2011)



www.mariaorfanoudaki.gr

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2011

Καλλιτεχνική εκδήλωση για το Εργαστήρι Ειρήνης στα Χανιά .


«ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ»

 Ο Δήμος ΧΑΝΙΩΝ

Ως συνδιοργανωτής με το Eργαστήρι ///Ε Ι Ρ Η Ν Η Σ///

της Μαρίας Ορφανουδάκη

Σας ΠΡΟΣΚΑΛΕΙ

Η Εκδήλωση θα συμπεριλαμβάνει έκθεση Ζωγραφικής, προβολή Bίντεο αντιπολεμικού χαρακτήρα, Μουσική και Ποίηση της ιδίας στη Πύλη Sambionara από 6 μέχρι και 14 Αυγούστου 2011 στα ΧΑΝΙΑ της ΚΡΗΤΗΣ και ώρες Λειτουργίας 10-2 μ.μ και 7-10 μ.μ

Ο ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΣ -- ΛΕΙΨΑΚΗΣ Δημήτριος

K.E.Π.Ε.Δ.Η.Χ - ΚΑM -- ΑΓΓΕΛΑΚΗ Νάνση

Περισσότερα για την Μαρία Ορφανουδάκή και την εκδήλωση στο  http://www.mariaorfanoudaki.gr/     

Καλλιτεχνική εκδήλωση από 6 μέχρι 14 Αυγούστού για το Εργαστήρι Ειρήνης στα Χανιά .

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

ΑΡΜΑΘΙΑΣΑ ΚΑΡΔΙΕΣ




ΑΡΜΑΘΙΑΣΑ ΚΑΡΔΙΕΣ

Αρμάθιασα Kαρδιές
από χωράφι
που το χα εγώ σπαρμένο
μόνο μ’ αυτές.

 Αρμάθιασα  Καρδιές
από χωράφι
που το χα εγώ σπαρμένο
με σπόρο  Καρδιάς
που μου ‘χε περισσέψει.



Μαρία Ορφανουδάκη      -  ΜΟ  - 1969

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

Ανήμπορε ….. Μαρία Ορφανουδάκη «Μ.Ο.»

Από τη δουλειά της Μαρίας  : 
Για να μη χαθώ (Ποίηση , Σκέψεις)

Ανήμπορε




Ανήμπορε
Της γέννησης το θάνατο γυρεύεις
Γιατί το θάρρος σου ‘λειψε
Χώρο καρδιάς
Μεσ’ την καρδιά σου να ‘βρεις.

Γεννήθηκες θεριό
Και μέσα σου θεριό να θρέψεις θα ‘θελες
Αλλά φοβάσαι
Μη χαθείς εσύ
Σαν δυνατότερο από σένα έβγη.

Λυπάσαι, αγριεύεις
Με καρδιά θεριού
Γατί αυτή η λεία που σου δίνουν δεν σε φτάνει
Γρυλίζεις και το γρύλισμα σου δεν τ’ ακούν
Μονάχα ΕΣΥ.

Γι’ αυτό πολλές φορές
Στο κούρνιασμα
Τη λύση σου γυρεύεις
Μα τούτες τις στιγμές
Ζητάς και θα ‘θελες
Μαστίγωμα, ερέθισμα γερό και να ‘βγεις .

Λογική καρδιά να μην υπήρχαν
Γα να κατασπάραζες
Όλους αυτούς
Που τόσα χρόνια
Σ’ είχαν κουλουριασμένο σε γη μιας σπιθαμής.

Μαρία Ορφανουδάκη                       
 «Μ.Ο.»



Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2011

Τι Είμαι (του Κώστα Χελμού)



Είμαι η παρέα της ταβέρνας στη γειτονιά μας .
Είμαι ο δικός σας όρκος και των άλλων ,
ο λυγμός του πληγωμένου τριαντάφυλλου ,
το περιστέρι της ειρήνης και το ψιμύθιο .
Είμαι ένα δάσος από χέρια υψωμένα
που μουντζώνουν τη βουλή και τους πολιτικούς .

Είμαι τα φύλλα της βραδινής εφημερίδας
που καίγονται στη φτωχική καμαρούλα
να ζεσταθούν τα παιδιά που κρυώνουν ,
η ψαλμωδία της μικτής χορωδίας ,
η οκτάβα που ανθίζει στο στήθος μου .

Είμαι αυτό που εσείς θέλετε να είμαι .
Η Ελλάδα ο Έλληνας με καρδιά την Αθήνα .

Κώστας Χελμός  


Και αφού φίλος μου ο ποιητής χάρισε το ποίημα του σ εμένα , με την άδεια του , εγώ με τη σειρά μου  το χαρίζω στις λαϊκές συνελεύσεις της Πλατείας Χαλανδρίου , του Δήμου του .

Τον παραφράζω όμως λίγο και θα γράψω για λογαριασμό μου . «Είμαι η Ελλάδα ο Έλληνας με την καρδιά σε κάθε ΠΛΑΤΕΙΑ .»

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

Ένα κορίτσι χόρευε στην Ύδρα (του Άρη Αντάνη)

  (  Το βρήκα στο http://diasporic.org  και μου άρεσε  !!! )

ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα
το φανελάκι το αντρικό
απ΄ τον ιδρώτα κολλημένο
πάνω στο λιγνό κορμάκι
ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα
κάτω απ΄ το φανελάκι
να διαγράφονται τα τρέμολα
τα σόλα τα ακομπανιαμέντα
ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα
στη νυχτιά τη λαμπερή
κι όλο το Νησί να σειέται
στους τρελούς ρυθμούς του
ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα
κι έμοιαζε να χορεύει
η ύδρα μόνο για τη χάρη του
και για τη δική μου χάρη
ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα
έτσι χορεύει εμπρός μου
από εκείνη τη νυχτιά
ως τα σήμερα η ύδρα μου
ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα
με ανθρώπους πρέπει
να χορεύουνε οι νύχτες
και οι μέρες των ανθρώπων
ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα
και το αντρικό το φανελάκι
ποτέ πια δεν εστέγνωσε από τότε:
πάντα δικό μου και πάντοτε… Υδρωμένο



Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011

Δύο Ποιήματα από τη δουλειά του Ν.Γ. Λυκομήτρου

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ

Πίσω
π τς κλειδωμένες πόρτες Ζω ξιφουλκε ναντίον το Θανάτου
σ
μι έναη μάχη στ χωροχρόνο.
Τ
πάντα κρέμονται π μι κλωστή. Πτώση πέχει π τν πιβίωση σο τ στόμα το νεοσσο
π τ στόμα τς μάνας πο τν ταΐζει.
Τ
ζήτημα εναι ν πάρχει τροφ γι λους
κα
ν θ πάρχει πάντανας π μηχανς Θες
ν
σώζει τν κατάσταση.

ΜΙΑ ΙΔΙΟΤΥΠΗ ΦΥΛΑΚΗ
 Από τη συλλογή του   «Ιχνηλάτες του Τέλους»

Εδώ και μήνες είμαι φυλακισμένη.
Είναι εντελώς αδύνατο να δραπετεύσω.
Όπου κι αν πάω, το φορτίο μου με βαραίνει
και δεν παραλείπει
να μου θυμίζει διαρκώς την ύπαρξή του.
Το ξέρω πως εγώ το διάλεξα
αλλά δεν μπορώ να το υπομένω άλλο.
Θέλω να πάψω, έστω για μια μέρα,
να ασχολούμαι μαζί του
και να ανησυχώ διαρκώς γι’ αυτό.
Ζαλίζομαι... τα πόδια μου δε με κρατούν πια.
Πέφτω... αιμορραγώ ακατάπαυστα.
Η φυλακή μου γκρεμίζεται από μόνη της.
Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι τη γαλήνη της ψυχής .
Πηγή : "Ψηφιακ περιοδικ «Λογοτεχνικ Σημειώματα»

Συγγραφέας: Ν. Γ. Λυκομτρος
Συντακτική επιμέλεια: Θοδωρής Βοριάς

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Χαϊκού Χάρης Μελιτάς

Η Εκποίηση του Ενεστώτος

Πωλείται χρόνος
πλήρους απαξίωσης.
Κάτω του κόστους.

Ο Άλλος
Γύρισα σπίτι
να βρω τον εαυτό μου.
Δεν με γνώρισε.

Κόκκινη Κλωστή
Ράβω στο νου μου
μια φορεσιά του κόσμου.
Να τον αλλάξω.
Από  το diasporic literature spot             
 

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

«ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ» Ποίηση του Αντρέα Τσιάκου

Νέα ποιητική συλλογή του


Με τίτλο«ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΧΑΡΑΜΑΔΑ

Τα σχέδια καθώς και το εξώφυλλο του βιβλίου έχει σχεδιάσει ο Κυριάκος Μακρής


Δείγμα γραφής από το βιβλίο «ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ»:




Aπ’ το πουθενά πλησιάζει, συστήνεται σαν πόνος και ενοικιάζει το καλύτερο δωμάτιο του εγκεφάλου μου, -σκόνη είναι παγιδευμένη στη γωνία, κύκνος και θάνατος αργός, έχει τη γεύση κάποιου γλυκού, μη με ρωτάς τι γλυκό, έχω ξεχάσει αυτή την αίσθηση, λειτουργώ μόνο με το συναίσθημα-, αφήνει προκαταβολή δυο νοίκια μπροστά, δεν έχει οικογένεια μόνο μια τσάντα αλλαξιές για τα σαββατοκύριακα, φορά μαύρα κάτι θα πενθεί νομίζω δεν είμαι σίγουρος, κρατά στα χέρια του ρίζες, μια γλάστρα πλαστική και ένα ξύλινο παράθυρο δίχως τζάμια, δεν μιλά, ωραία λέω, ήσυχος φαίνεται, του δίνω τα κλειδιά, τον ξανακοιτώ, κάποιον μου θυμίζει, δεν βαριέσαι λέω, λάθος θα κάνω, αποκλείεται να ’ναι αυτός που πιστεύω, παίρνει τα κλειδιά λίγο βιαστικά, ανοίγει την πόρτα, πριν μπει στο δωμάτιο τον ακούω να ψιθυρίζει, κάτι σαν τραγούδι έμοιαζε, σκέφτηκα τι είδους πόνος είναι αυτός που τραγουδά, αλλά πάλι το τραγούδι είναι κι αυτό ένας πόνος , ένα μοναχικό παιχνίδι στην τράπουλα του χρόνου, το τραγούδι απαλύνει τον πόνο, στην έσχατη περίπτωση σε συμφιλιώνει με τον πόνο, για δες τώρα μήπως θέλει να γίνουμε φίλοι και μου το λέει έτσι γιατί ντρέπεται, αλλά θα τρελαθώ, πόνος και να ντρέπεται δεν υπάρχει, κάνω μια κίνηση να του μιλήσω, γυρίζει σαν να κατάλαβε τι σκεφτόμουνα και μου λέει:

- « …ο έρωτας είμαι…»!



Ο Αντρέας Τσιάκος γεννήθηκε το 1979 στο Άργος.

Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή : «ΠΟΣΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΧΩΡΑΕΙ Ο ΣΑΚΟΣ;» το 2007 από τις εκδόσεις ΧΑΡΑΜΑΔΑ





Ιστότοποι παραπομπής:



Αντρέας Τσιάκος : http://tsiakos.blogspot.com/

Εκδόσεις Χαραμάδα : http://www.haramada.com/

Κυριάκος Μακρής : http://kyriakosmakris.wordpress.com/