« Για τα παιδιά » του Χαλίλ Γκιμπράν

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου

Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.

Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα

Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου

Αφού ιδέες έχουν δικές τους.

Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους

Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο

που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.

Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις

αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα

Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες

Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου

ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.

Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς προς το άπειρο

και κομπάζει ότι με τη δύναμή του

τα βέλη του μπορούν να πάνε γρήγορα και μακριά.

Ας χαροποιεί τον τοξοτή ο κομπασμός του

Αφού ακόμα κι αν αγαπάει το βέλος που πετάει

έτσι αγαπά και το βέλος που μένει στάσιμο.”

Του Φιλόσοφου Ποιητή και Καλλιτέχνη , Λιβανέζου   Χαλίλ Γκιμπράν

Το τρυγητό

Τσι τσικουδιάς η μυρωδιά κοντά σου Κρήτη μ’ έφερε
κιαι βρίσκομαι να πορπατώ στα ίδια καντiρίμια
ομπρός μου ο γέρος γάιδαρος με φόρτωμα σταφύλια
κι οπίσω (ν)του να ανησυχώ να μην ξεσομαρίσει ,
φοβούμαι και τη μπουμπουρέ μη (ν) πά (ει) να τη (ν μ) πατήσει

Κι αδειάζομε το φόρτωμα μέσα στα πατητήρια
κιαι παίρνομε το γιυρισμό στα ιδία καντηρίμια
και τζίρητα ο γάιδαρος σαν φτάνει στο αμπέλι
λες κιαι το ξαναφόρτωμα τον έκαμε κοπέλι .

Ακούω γιέλια κιαι χαρές μέσα εις τσι κουρμούλες
θώρω κοφίνια στσι δέσιες στσι κεφαλές σακούλες
καλάθια αναμάσκαλα ν’αδειαζουν στο ορδίνι
κιαι το μικιό μου αδελφό μέσα εις το κοφίνι .

Η μυρωδιά τσι κουκουδιάς μούρχεται στα ρουθούνια
κόβω κλαδιά τσι λυγαριάς να κάμω τα μπαστουνιά
για να λυγιίζω κουκουδιές τα κούκουδα να φτάνω
να ξεμακραίνει ο γάιδαρος να τζιρητω να φτάνω .

Στο πατητήρι ατζοπατώ ανάμεσα στσι σφίγκιες
να τρέχει ο μούστος ο γλυκιός μέσα εις το βροχιό
κιαι έρχομαι κι ακουμπώ στου βαρελιού τσι ντούγιες
π’ ούλης αυτής τσι λουτρουγιάς βγάζει μουρμουρητό.

Σ` ένα σωρό τα τσίκουδα κι απάνω τους πλακούρες ,
σαν ίδρως π` απ` τα κούτελα τρέχει μες στο λιοπύρι
όμοιες στραγγίζουν κι απ` αυτά οι ύστερες σταγόνες

και όταν στάζει η τσικουδιά μες το θολό ποτήρι
μου ζωγραφίζει πρωινό  μ’ αγνάντια τ’ Ακρωτήρι  .

Τηλέμαχος Ορφανουδάκης

 

Γλωσσάρι :

Γλωσσάρι  ιδιωματισμών (του κειμένου) της επαρχίας του Αποκόρωνα  Χανιών μέχρι το πρώτο μισό  του 20^ου  αιώνα . Χανιώτες  είναι η γλώσσα ΤΣΗ γιαγιά σας .

Πορπατώ  = περπατώ

Καντιρίμια , καντιρίμη = λιθόστρωτο

Μπούμπουρας = μεγάλη χόντρη σφήκα (μπουμπουρέ = σφηκοφωλιά )

Τζίρητα= τρέχει

Κουρμούλες = οι μικροί κορμοί του αμπελιού

Ορδίνι από ορδή (η) = άτακτο πλήθος (κοφινιών  στην περίπτωση μας)

Κουκουδιά = Θαμνώδες είδος αγριοφιστικιάς

Ατζοπατώ = βαρύ βήμα σημειωτόν

Βροχιός ή δοχιός = Κατασκευή πρώτης υποδοχής του βρόχινου νερού πριν την στέρνα ή του μούστου πριν το βαρέλι . Συχνά  πελεκημένη σε βράχο (γούρνα) .

Τσι =στις

Ντούγιες = Οι καμπύλες σανίδες που με τα τσέρκια φτιάχνουν το βαρέλι .

Λουτρουγιάς =Λειτουργίας

 

Σήμερα πέθανε ο συγγραφέας Χρόνης Μίσσιος.

ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑ να αλλάξω το σύστημα , ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΩ ούτε σε αυτό να με αλλάξει .

Θα ΖΗ !!

Ο Χρόνης Μίσσιος γεννήθηκε στην Καβάλα και απεβίωσε στην Αθήνα σήμερα (20/11/2012). Οι γονείς του ήταν καπνεργάτες και το επάγγελμά τους άσκησε και ο ίδιος από παιδική ηλικία. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια σε συνθήκες φτώχιας αρχικά στη γενέτειρά του και στη συνέχεια στη Θεσσαλονίκη. Για οικονομικούς λόγους δε μπόρεσε να τελειώσει ούτε το δημοτικό σχολείο (έφτασε μέχρι τη δεύτερη τάξη). Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, παιδί ακόμη, εντάχτηκε στην Αντίσταση και το 1947 καταδικάστηκε σε θάνατο για τη συμμετοχή του στον εμφύλιο πόλεμο. Τελικά δεν εκτελέστηκε, έμεινε όμως φυλακισμένος ως το 1953 και από το 1962 έζησε εξόριστος στη Μακρόνησο και τον Άη Στράτη. Σε διάφορες φυλακές έζησε και κατά τη διάρκεια της απριλιανής δικτατορίας. Η ελεύθερη ζωή του άρχισε ουσιαστικά ξανά μετά τη μεταπολίτευση. Μέχρι σήμερα ζούσε μακρυά από την Αθήνα και συμμετείχε  σε ενέργειες προστασίας του περιβάλλοντος, ενώ πραγματοποίησε και τηλεοπτικές εκπομπές με θέμα την προστασία της ελληνικής πανίδας. Στο χώρο της λογοτεχνίας εμφανίστηκε σε μεγάλη ηλικία το 1985 με το βιβλίο …Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς, αυτοβιογραφικό κείμενο γραμμένο σε συνειρμική και λαϊκή γλώσσα που εντάσσεται στην παράδοση της απομνημονευματογραφίας. Μετά την επιτυχία του πρώτου του βιβλίου ο Μίσσιος οδηγήθηκε σε μια παραγωγή της αρχικής μεθόδου του και έγραψε τρία ακόμη βιβλία, που εντάσσονται στο χώρο της λογοτεχνίας κυρίως χάρη στην έντονη δραματικότητά τους, η οποία επιβάλλεται μέσω της λιτής – και γι’ αυτό δραστικότατης – απεικόνισης συγκλονιστικών γεγονότων.

Τα στοιχεία αντλήθηκαν
1. Από το δημοσίευμα Κούρτοβικ Δημοσθένης, «Χρόνης Μίσσιος», Έλληνες μεταπολεμικοί συγγραφείς . Ένας  κριτικός οδηγός, σ.150-151. Αθήνα, Πατάκης, 1995

2. Από ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ (1930): Βιογραφικό Σημείωμα ... - 24grammata.com 

 

3 . Στο F/B από Ρένα Πέτρου

Δεν λυπάμαι που πεθαίνω. Για το μόνο που λυπάμαι είναι οτι πεθαίνω μετά το θάνατο του ονείρου.

Χρόνης Μίσσιος

 

 

ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ

Τον άκουγε να μιλά
για κόπους και προσπάθειες,
γι' αγώνες να πετύχουν πλειοψηφία.
Απογοητευμένος έφυγε αθόρυβα,
αφού αυτός το γνώριζε καλά
πόσο είναι απλό και εύκολο
με τους πολλούς να είσαι.

ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

"Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά" ( παρουσίαση του βιβλίου )

Την Πέμπτη1 Νοεμβρίου 2012 στις 19:00 στο χώρο του βιβλιοπωλείου.

(Ανδρέα Παπανδρέου 11,Χαλάνδρι)

Τα βιβλιοπωλεία Ευριπίδης και οι εκδόσεις Καστανιώτη σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Αύγουστου Κορτώ

 

 

Το βιβλίο:
Ένα βιβλίο με προσωπικές ιστορίες καθημερινής παραφροσύνης,ακρότητας και αθεράπευτου πάθους - με το φαΐ, το ποτό, τα βιβλία, τον έρωτα. Aληθινά παραμύθια πίσω από τα κάγκελα,αλλά και μπροστά από αυτά, εκεί όπου λικνίζονται ή αιωρούνται μικροί γοργόνοι,μεγάλες ρουφιάνες,αλλεργικοί στο χρήμα, κατά φαντασίαν ετοιμοθάνατοι,γεννημένοι τύφλα, ηλίθιοι και e-λίθιοι,άνθρωποι που μεταμορφώνονται σε γουρούνια και το αντίστροφο,έντομα από το Κολωνάκι ή τα Εξάρχεια,καλοθελητές που παραδίδουν μαθήματα ερωτικών στάσεων και παθήματα ανατομίας,παραδιδόμενοι στη ζούγκλα της πραγματικότητας,που κάθε τόσο έρχεται για να μας δέσει φιόγκο την καρδιά μας,και μοναχά το γέλιο μπορεί να μας τον λύσει. Γιατί τίποτα δεν είναι πιο πολύτιμο, πιο ιαματικό για την ψυχή, από το γέλιο: ό,τι κι αν το προκαλεί,είναι η ύψιστη στιγμή αγάπης για τη ζωή - για τις σκοτεινές αλλά και τις φωτεινές πτυχές της.

Ο συγγραφέας:

Ο Πέτρος Χατζόπουλος,όπως είναι το πραγματικό όνομα του Αύγουστου Κορτώ,γεννήθηκε το1979 στη Θεσσαλονίκη.Έχει εκδώσει διηγήματα,μυθιστορήματα,ποιήματα,νουβέλες,κριτικές και βιβλία για παιδιά.

ΔΥΤΙΚΟΤΕΡΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ (Βάνας Λυδάκη)

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ
 ΔΥΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ

ΔΥΤΙΚΟΤΕΡΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ  (της Βάνας Λυδάκη)

Το μυθιστόρημα Δυτικότερα της Λήθης είναι ένα βιβλίο για τη δοκιμασία της ψυχοθεραπείας και την γονιμοποιό δύναμη του έρωτα.

Για τους ανθρώπους που έδρασαν στα ηρωικά χρόνια του Δευτέρου Παγκοσμίου και του Εμφυλίου Πολέμου αλλά εξοντώθηκαν μέσα από τους μηχανισμούς που επικράτησαν στην μετέπειτα μακρόχρονη ειρήνη

Όταν ο ανοϊκός γερο-Στέφανος επιστρέφει στο σπίτι του γιού του τού Άρη, με τον οποίο έχει χρόνια να μιλήσει, η ζωή του τελευταίου ανατρέπεται.

Ο γνωστός συγγραφέας δεν μπορεί να γράψει πια, το αλκοόλ πρωτεύει τη ζωή του και η σκέψη του θανάτου γίνεται φιλική.

Αυτό τον οδηγεί στο ιατρείο της ψυχοθεραπεύτριας Αμέλειας Μουρούζη όπου αρχίζει η ενδοσκόπηση, η επαφή του καλλιτέχνη με τον άνθρωπο μέσα του.

Γιατί αυτοκτόνησε η μητέρα του;

 Μια μακριά διαδρομή προς το παρελθόν ξεκινά, το δικό του και του πατέρα του, του φοβερού συνταγματάρχη Στέφανου Μονιάκη, του Μινώταυρου που παγιδεύτηκε στον Λαβύρινθο του.

Θα συναντηθεί με τον Πέτρο Θάλλαρη, τον μαχητή του Δημοκρατικού Στρατού, που δεν διαπραγματεύεται τις αρχές του, αλλά αντίθετα τις υπερασπίζεται με το κορμί του, αν χρειαστεί...
Με τον Πέτρο, τον Π-εξά, που το σκέιτ τον προσγειώνει απότομα από το ανέφελο παιδικό σύμπαν στην κολλώδη καθημερινότητα.
Με τη Δανάη Κούζη, κόρη πολιτικών προσφύγων του Εμφυλίου, που αποφεύγει τις μεγάλες Ιδέες και Οράματα, ζει για το φευγαλέο, τον έρωτα κι έχει επιλέξει την Ιδιωτική της Οδό...

 

Κατοπτρικοί ήρωες, κατοπτρικές ζωές, κατοπτρικά τοποθετημένο το παρόν με το παρελθόν, σε ένα βιβλίο που μιλά για την αυτογνωσία και  την αφύπνιση του Νεοέλληνα απέναντι στο ιστορικό του παρελθόν.
Ωστόσο, το ερώτημα, αν η ανθρώπινη επίγνωση μπορεί να ανατρέψει το μοιραίο, αφήνεται στην κρίση του αναγνώστη.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ:  Η Βάνα Λυδάκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963, αποφοίτησε από την Ιατρική σχολή Αθηνών το 1987, ειδικεύτηκε στην Παιδιατρική Αιματολογία Ογκολογία και είναι Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Στο βιογραφικό της έχει πολλές δημοσιεύσεις σε ελληνικά και διεθνή επιστημονικά περιοδικά.
Ζει στο Ηράκλειο και εργάζεται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο. Είναι παντρεμένη κι έχει τρία παιδιά.
Από το 2000 ανέπτυξε συγγραφική δραστηριότητα στην πεζογραφία.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:
Θα ήταν ψέματα αν έλεγε κανείς ότι η Αμέλεια δεν είχε ξαφνιαστεί όταν πρωτοσυνάντησε τον Άρη. Τώρα όμως; Πώς είχε αλλάξει έτσι; Πού βρισκόταν εκείνος ο γλυκός, χαριτωμένος νεαρός; Ο μελαγχολικός συνεσταλμένος, ο ονειροπόλος νάρκισσος, που την είχε φέρει σε τόσο δύσκολη θέση τότε; Τι είχε απογίνει η τόση ενέργεια που κουβαλούσε; Πώς σπαταλήθηκε μέσα σε δεκαπέντε μόνο χρόνια; Πως είχε τόσο αλλάξει ο ψυχισμός του; Απέναντι της είχε έναν άντρα δύσθυμο, εσωστρεφή, καταθλιπτικό.

Η αλήθεια είναι ότι ο Άρης ήταν από παλιά ένα μυστήριο. Δεν είχε κατορθώσει να τον προσπελάσει. Ούτε «έπιασαν βαθιά». Δεν της έδωσε καμιά ευκαιρία για να τον βοηθήσει. Ο Άρης των εικοσιπέντε ήταν ένας μικρός κακομαθημένος Δον Ζουάν, ένας χαϊδεμένος των γυναικών. Τον θυμόταν βουτηγμένο διαρκώς σ’ ένα αλλεπάλληλο ερωτικό αλισβερίσι, που δεν προχωρούσε τελικά με καμία. Σχέσεις σύντομες, επιφανειακές, που τις χρησιμοποιούσε σαν διέξοδο για να «ξεπλένει» ανώδυνα τα προβλήματά του. Μέσα στον ίδιο μηχανισμό «ξεπλύματος της ζωής του», έπεσε θύμα και η πρώτη του προσπάθεια ψυχοθεραπείας. Ένας σφοδρός έρωτας την είχε πολιορκήσει τότε, ένας έρωτας δύσκολος στην αναχαίτισή του. Τουλάχιστον εκείνη είχε αποτύχει. Τι άραγε έκρυβε πίσω του;

Πρέπει να δουλέψεις μακριά από τα συναισθήματα του για σένα, να απομακρύνεσαι από το «εγώ κι εσύ», της είχε πει ο επόπτης της.

Εύκολο είναι; Δεν έχουν όλοι οι έρωτες την ίδια μορφή. Τον Άρη ήταν δύσκολο να τον χειραγωγήσει κανείς. Την είχε κυκλώσει ένα συναίσθημα που εφορμούσε πάνω της διαρκώς, καταστρατηγούσε τα πάντα, ένα συναίσθημα ευφάνταστο, ευρηματικό, εγωκεντρικό και παιγνιώδες. Μια ισχυρή κι επίμονη ερωτική ορμή, μια απίστευτη ζωτική ενέργεια έμοιαζε να είναι εγκλωβισμένη μέσα σ’ αυτόν το νεαρό κι αν κάτι στράβωνε θα γινόταν βόμβα, έτοιμη να εκραγεί πάνω της.

Δεν θα τα κατάφερνε μαζί του. Το γνώριζε από την πρώτη στιγμή που της δήλωσε τον έρωτά του. Ακόμα και τώρα, όταν έφερνε στο νου της τη σκηνή, αισθανόταν μια αναστάτωση. Γιατί κατάφερνε να την ταράζει τόσο; Ίσως γιατί ο Άρης από τότε, κι ας μη γνώριζε ότι θα γινόταν καλλιτέχνης, είχε αυτό το στοιχείο που χαρακτηρίζει τους καλλιτέχνες: το απόλυτο. Ο έρωτας του ήταν απόλυτος.

Ήταν ομολογουμένως μια επαγγελματική αποτυχία της ο Άρης. Και η αλήθεια ήταν ότι –οφείλει να το παραδεχτεί επιτέλους– είχε αρχίσει να την συγκινεί περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Να ξεπερνά τα όρια του επαγγελματικού. Να μπαίνει στη ζωή της. Να κάνει συγκρίσεις με τον Αλέκο. Τότε, που λίγο πριν τον γάμο τους, την είχαν πιάσει όλες της οι ανασφάλειες. Ο επόπτης τό ‘πιασε. «Αμέλεια, να τον παραπέμψεις αλλού. Το οφείλεις στον πελάτη σου». Και το έκανε.

[…]

Νέο μυθιστόρημ​α από τις Εκδόσεις Σαΐτα!

Το μυθιστόρημα «Ένα ουράνιο τόξο μέσα στη νύχτα»της Κυριακής Ηλιάδου, το οποίο βραβεύτηκε σε διαγωνισμό που διοργάνωσε η Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών το 2008, ξεκίνησε σήμερα το ελεύθερο ταξίδι του στο διαδίκτυο από τις Εκδόσεις Σαΐτα!

Μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν το ψηφιακό βιβλίο από τη διεύθυνση http://www.saitapublications.gr/2012/10/ebook.4.html(σε μορφή .pdf και .ePub) ή να το διαβάσετε σε μορφή εικονικού βιβλίου, χωρίς να κατεβάσετε το αρχείο, μέσω της διεύθυνσης: http://issuu.com/saita.publications/docs/ena_ouranio_toxo_mesa_sti_nixta

Το σχετικό Δελτίο Τύπου έχει αναρτηθεί στην ενότητα «Δελτία Τύπου» που υπάρχει στην ιστοσελίδα των Εκδόσεών μας.

Με εκτίμηση,

Ηρακλής Λαμπαδαρίου

Δημιουργός Εκδόσεων Σαΐτα

«Το παιδί μου ένας ξένος ..» Μια Πρόσκληση

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ (σε Επιστημονική ημερίδα)

Του Δήμου Θεσσαλονίκης και του Συλλόγου Για Την Ανδρική Και Πατρική Αξιοπρέπεια (ΣΥ.Γ.Α.Π.Α)

ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ (πίνακας)

ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ   (πίνακας Γεωργίου Ροϊλού, 1919)

"Για τ' όνειρο πώς να μιλήσω" (Παρουσίαση βιβλίου)

Τα βιβλιοπωλεία Ευριπίδης και οι εκδόσεις Καστανιώτη σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου της Ελένης Πριοβόλου

Την Πέμπτη18Οκτωβρίου 2012 στις 19:00 στο χώρο του βιβλιοπωλείου.

(Ανδρέα Παπανδρέου 11,Χαλάνδρι)
 

Για το βιβλίο θα μιλήσουν η συγγραφέας Σοφία Μαντούβαλου και η σύμβουλος προώθησης βιβλίου Αγγελική Βουλουμάνου.

Το βιβλίο:

"Το πρωί της 9ης Μαρτίου 1944,εδολοφονήθη με περίστροφον ο φοιτητής της Νομικής Άγγελος Νοταράς, εις τον περίβολον της Αγίας Φωτεινής Ιλισού..."
Λίγα χρόνια αργότερα, από ένα απρόβλεπτο παιχνίδι της μοίρας, μια νέα και ανήσυχη γυναίκα, η Ροδή Σιμωνέτη,ανακαλύπτει τη φωτογραφία του Άγγελου. Το βλέμμα του τη μαγνητίζει. Η μυστηριώδης μορφή του τη σαγηνεύει.Θέλει να μάθει τα πάντα γι'αυτόν. Να αναστήσει το παρελθόν του.Ερωτευμένη πλέον μαζί του,ξεκινά έναν αγώνα για να βρει τον εκτελεστή του. Βαδίζει πάνω στα ματωμένα ίχνη της Ιστορίας,σκαλίζει μνήμες και αρχεία και αποκρυπτογραφεί μεθοδικά την προσωπικότητα του Άγγελου. Με ασίγαστο το πάθος της έρευνας, θα γνωρίσει ονειροπόλους αλλά και δολοφόνους,αγίους αλλά και αμαρτωλούς,μέχρι που το νήμα της σκοτεινής αυτής υπόθεσης θα την οδηγήσει σε πρόσωπα και καταστάσεις που δεν μπορούσε καν να υποψιαστεί... του!

ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΜΠΟΔΙΑ

΄Ενα ποίημα του ΑΝΤΩΝΗ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ:

ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΜΠΟΔΙΑ

΄Ακουγε νέος για τα μάτια που κουράζονται,
όσο τα χρόνια περνάνε,
με το περίγραμματων πραγμάτων να θολώνει
και με το φως να γεμίζει σκιές.
Τώρα που πήρε να βαραίνει,
είδε με θλίψη πολλά ν' αλλάζουν.
Στρέφει το βλέμμα
συχνότερα πίσω και λιγώτερο μπροστά,
προσέχοντας το κρυμένο σαράκι
να φθείρει τις επιφάνειες,
να κάνει κούφια την ψύχα των πραγμάτων,
ν' αδειάζει τις νύχτες,
προπάντων τις μέρες
που κάποτε στενάζαν φορτωμένες
κι αυτός να κάθεται με τις ώρες ασάλευτος,
βλέποντας ωστόσο καθαρά,
τόσο καθαρά, που τον παίρνει το παράπονο,
μια και δεν είναι πάντα τα χρόνια
που εμποδίζουν τα μάτια να βλέπουν.

ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΞΟΦΛΗΘΗ

Εξοφλήθη ο λογαριασμός της ΔΕΗ,
πιο δίπλα του ΟΤΕ παρατημένος,
στο τραπεζάκι της ΕΥΔΑΠ και τα κοινόχρηστα,
υπομονετικά περιμένουν τη σειρά τους.
Μέτρησες τα λεφτά σου και δεν φτάνουν.
Κι είναι στ’ αλήθεια τραγικό:
Πληρώνεις μια ζωή λογαριασμούς
κι όλο καινούργιους πρέπει να πληρώσεις.
Σάμπως δεν είναι όλη η ζωή
ένας λογαριασμός
που κάθε μέρα
πρέπει να ξοφλάμε.


ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ

(ΕΝΘΥΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 1912 - 2012)

 

Ευχαρίστως δημοσιεύω για τους φίλους εκ Θεσσαλονίκης (και όχι μόνο)  το παρακάτω μήνυμα που έλαβα από τον φίλο Θοδωρή .

 

Τα «Λογοτεχνικά Επίκαιρα» ολοκληρώνουν το αφιέρωμα για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης (1912 – 2012) με το περιοδικό ΤΕΧΝΗ (έτος 1921 – τχ.1).

Οι λογοτέχνες της Θεσσαλονίκης και το έργο τους παρουσιάστηκαν από την ιστοσελίδα http://logotexnika-epikaira.blogspot.com με αποστολή τευχών σε ψηφιακή μορφή από λογοτεχνικά περιοδικά της πόλης.

Από τις αρχές του έτους, με την πολύτιμη συνδρομή του Κου Ντίνου Χριστιανόπουλου που επέτρεψε την πρόσβαση στο προσωπικό του αρχείο, ψηφιοποιήθηκαν και στάλθηκαν τεύχη από τα περιοδικά: Διαγώνιος τχ.1, Μακεδονικές Ημέρες τχ. 6-7, Μακεδονικά Γράμματα τχ.4, Κοχλίας τχ.1, Μορφές [α΄ περιόδου] τχ.3-4, Ξεκίνημα τχ.1, εφημερίδα Παμφοιτητική τχ.1-2 που έστειλε ο Κος Χριστόφορος Μπακόλας, φοιτητικό περιοδικό Οι Νέοι τχ.1, Μορφές [γ΄ περιόδου] τχ.3 και Νέα Πνοή τχ.1.

Φιλικά

Θοδωρής Βοριάς

http://vorias.blogspot.gr

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ (Ειρηναίος Μαράκης)

Μικρή κάμαρα κι ένα παράθυρο στον κόσμο, στην ανεμοδαρμένη πολιτεία. Στους δρόμους ασφαλιτών περιπολία κι εσύ, με τσιγάρο που σκοτώνει, να μιλάς για ανεξαρτησία.
Λοΐζο ακούς με μανία και Μαγιακόφσκι διαβάζεις με πείσμα. Χιόνι στην έρημη γη και κρύο στην πλατεία. Κάθε μέρα η ίδια, μονότονη ιστορία, τα ίδια πρόσωπα της φθοράς. Ο κυρ διευθυντής σου, που σ' εκτιμάει για τις περίτεχνες, όλο δουλικότητα και χάρη, οσφυοκαμψίες σου. Η "συντρόφισσα" της γραφειοκρατίας και η άρνηση της προοπτικής.

Βρέχει κι απόψε στη γερασμένη πολιτεία. Σήμανε ξημέρωμα Πρωτομαγιάς κι όμως χειμώνας μυρίζει. Πέρα μακριά, στην κάτω πλατεία, βλέπεις ένα ρακένδυτο Μαρξ με πληγιασμένα χέρια, βλακωδώς να τραγουδάει. Για τη διαλεκτική σύγκρουση των αντιθέτων και την επιστροφή της πάλης των τάξεων. Η Ρόζα δίπλα του, πλέκει κάλτσες που πουλά στη λαϊκή.
Ξαφνικά, μέσα από τη σκόνη του χρόνου, ξεπροβάλλει το πλήθος. Εργάτες, αγρότες, φοιτητές. Κόκκινες σημαίες στο χέρι και γαρύφαλλο στο πέτο. Βρεγμένοι ως το κόκκαλο αλλά ακόμα στον δρόμο. Υπολείμματα κάποιας ηττημένης στρατιάς; Όχι! φωνάζεις με χαρά και στο χορό το ρίχνεις με το φάντασμα μιας άλλης προοπτικής. Όχι! Ούτε ηττημένη στρατιά, ούτε φοβισμένα ανθρωπάκια! Ένα ποτάμι μόνο, που πίσω δεν γυρνά.

Από το ιστολόγιο     Κίβδηλη    Αντιόχεια 

 

"Επί Ασπαλάθων..." Γ. Σεφέρης

Στη μνήμη του μεγάλου ποιητή μας Γ. Σεφέρη ο οποίος πέθανε σαν σήμερα (20.9 το 1971) ανεβάζω στο ΠΑΤAΡΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ το τελευταίο ποίημα του «Επί Ασπαλάθων» ! Σχεδόν αντιγράφω από  εδώ : (http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:FnvKO0y0NDwJ:www.sarantakos.com/seferis/seferhs_epiaspal.htm+&cd=2&hl=el&ct=clnk&gl=gr)

 

Το «Επί Ασπαλάθων» είναι το τελευταίο ποίημα του Σεφέρη και βασίζεται σε μια περικοπή του Πλάτωνα (Πολιτεία 614 κ.ε.) . Αναφέρεται στη μεταθανάτια τιμωρία του Αρδιαίου που ήταν τύραννος σε κάποια πόλη . Για να πάρει την εξουσία είχε σκοτώσει τον πατέρα του και τον μεγαλύτερο αδερφό του. Η τιμωρία του, καθώς και των άλλων τυράννων, στον άλλο κόσμο στάθηκε φοβερή. Όταν εξέτισαν την καθιερωμένη ποινή που επιβαλλόταν στους αδίκους και ετοιμαζόταν να βγουν στο φως, το στόμιο δεν τους δεχόταν αλλά έβγαζε ένα μουγκρητό. "Την ίδια ώρα άντρες άγριοι και όλο φωτιά που βρισκόταν εκεί και ήξεραν τι σημαίνει αυτό το μουγκρητό, τον Αρδιαίο και μερικούς άλλους αφού τους έδεσαν τα χέρια και τα πόδια και το κεφάλι, αφού τους έριξαν κάτω και τους έγδαραν, άρχισαν να τους σέρνουν έξω από το δρόμο και να τους ξεσκίζουν επάνω στ' ασπαλάθους . Σε όσους περνούσαν από εκεί εξηγούσαν τις αιτίες που τα παθαίνουν αυτά και τους έλεγαν πως τους πηγαίνουν να τους ρίξουν στα Τάρταρα".

 «Επί Ασπαλάθων»

Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού."

πάλι με την άνοιξη.

Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες

το κόκκινο χώμα και οι ασπάλαθοι

δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια

και τους κίτρινους ανθούς.

Απόμερα οι αρχαίες κολόνες,χορδές μιας άρπας που αντηχούν

ακόμη...

Γαλήνη

-Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;

Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ,χαμένη στου μυαλού

τ'αυλάκια.

τ΄όνομα του κίτρινου θάμνου

δεν άλλαξε από κείνους τους καιρούς.

Το βράδυ βρήκα την περικοπή:

"τον έδεσαν χειροπόδαρα" μας λέει

"τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν

τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν

απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους

και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο κουρέλι".

Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του

Ο Παμφύλιος ο Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος

 

Γ. Σεφέρης

Γραμμένο  31 του Μάρτη 1971