ΙΔΑΛΓΟΙ

Θα γυρίσουμε τον ήλιο
θα πλουτίσουμε στις ένθεες πηγές
της γνώσης.
Θα βυθιστούμε στις λευκές αγκάλες
των κρίνων
πεπρωμένοι εραστές του ονείρου.
Θα καθήσουμε στα αργοβάδιστα
κράσπεδα
του αδέσμευτου δρόμου,
θ' ακουμπήσουμε στα λιπόσαρκα δέντρα
της έλπισης
στους πελιδνούς τοίχους
των χρωμάτων
στις διάφανες βιτρίνες των επιθυμιών.
Θα ελεήσουμε τους ζητιάνους.

Αυγαρινός Μαυριώτης

ΕΦΗΒΕΙΑ

Το σώμα σου
η πυγμή του
το ρυάκι που φεύγει
στεναγμοί ανάτασης
ορμή λυόμενης σκέψης.
Ανακόλουθη αύρα
μυθικών εραστών
ελιγμοί μέθης.
Έφηβοι άβουλοι
άγουροι γνώστες
ερωτικής προπαιδείας.
Το σώμα σου
διαγράφει
τη διαφάνεια του νερού.

ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ ΜΑΥΡΙΩΤΗΣ

ΘΥΜΗΣΗ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΥΣΑ

Μικρή μικρή και άφθαρτη
καλογραμμένο ποίημα
στο περιτύλιγμα της έμπνευσης.

Μικρή μικρή κι αέρινη
εαρινή πνοή της θάλασσας
στ' ανήσυχα φτερά των γλάρων.

Μικρή μικρή μου Παναγιά
γλυκοφιλούσα κόρη,
θύμηση κατεπείγουσα
σ' ανέσυρε απ' τη σκόνη.

ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ ΜΑΥΡΙΩΤΗΣ

ΑΠΟΥΣΙΕΣ

Αυγερινού Μαυριώτη

Έσπασε το στήθος της μοναξιάς
σαν ένα ρόδι στο κατώφλι της υπεροψίας
και σκόρπησα τις ώρες μου
στις πολύβουες πολιτείες της γης .

Φεύγω και ξανάρχομαι πάλι
κι εσύ ένα όνομα αμετάθετο
σαν ένας γκρεμός που σκοτώνει
τους γλάρους των επιθυμιών .

Ήθελα πολύ να σ αγγίξω
μα ξεμάκραινες
όπως τ όνειρο στον τρίτο ύπνο ,
καταμεσής στη θύελλα
γλάρου φτερούγα αζύγωτη .
Παιχνίδιζες με τους αφρούς
των κρίνων
αθέλητη εμβολή
στην ασίγαστη ροή των πόθων
άγνωμη του έρωτα παρθένα .

Λιποτάκτησε τ αστέρι σου
κι έμεινες γυμνή
στο σκοτάδι με τις επιθυμίες
να λογχίζουν το πεπρωμένο σου
κι ένα όνομα που υπερασπίζεται τα χρόνια μας .

Σε πήρανε ένα ανυποψίαστο πρωινό.
Άφησα να σε πάρουν
και δεν ήξερα κατά που
γυρίζει ο πόνος .

Θλιμμένη μου έγνοια
που να σ ακουμπήσω ,
αγριοπερίστερο
της απέραντης μοναξιάς