Μιχάλης Π.Δελησάββας μια επιλογή από τις ποιητικές μου συλλογές

Μιχάλης Π.Δελησάββας

1] "Βήματα και Ανάσες" εκδ. Διογένης 1983.

"Δεν είναι όρια φυλακής"

Δεν είναι όρια φυλακής!
Πουθενά δεν βλέπω δίχτυ
ή κιγκλιδώματα
Φύλακες δεν υπάρχουν πουθενά
- έχουν αργία φαίνεται σήμερα-
κι ο ουρανός με κοιτάει
περνώντας μέσα από συρμάτινους ρόμβους...

"Ο Πρώτος Λόγος"
[αποσπάσματα]

Όταν θάρθει η ώρα | μην κλείσεις τα μάτια
Όλα θα πάρουν τότε | τις πραγματικές τους διαστάσεις
θάναι μια μέρα που ο ήλιος | θάχει βγει έξω από την κανονική του πορεία | και θα χορεύει | σαν άτι που έσπασε το χαλινάρι | Τα βουνά θα σαλεύουν απ΄τη ρίζα| και θα κουνούν τις κορφές τους|... Οι άνθρωποι τότε θα πετάξουν| από πάνω τους τα ρούχα| και θα χαιρετιούνται ελεύθερα |χωρίς ρολόγια στις τσέπες |χωρίς καπέλα στο κεφάλι και σπαθιά στη μέση|...Θάναι μια μέρα γυμνή και ωραία | σαν την πρώτη μέρα|...Κι εγώ....| Θα σε κοιτάξω στα μάτια| και θα σου πω τον πρώτο λόγο.



"Μανάδες"


Έχει τόση απαντοχή το βλέμμα της...
Σε χαιρετάει στην εξώπορτα
απλώνοντας τα χέρια
Σε κάνει μαθητή
που τον ξεπροβοδάει η μάνα
Κουνάς κι εσύ το χέρι
"Αντίο"
Η τελευταία γενιά
από εκείνες που έβγαλε η ανάγκη
Η μάνα σου και η μάνα μου
....
Και περιμένουν
όλο περιμένουν...
... Γιατί ξέρουν
πως τα παιδιά σ΄αυτόν τον τόπο
φεύγουν
γίνονται δάκρυα και μνήμες
Ή μένουν, και σταυρώνονται
χίλιες φορές.

Προφάσεις εν τραύμασι

Προφάσεις εν τραύμασι

Απ’ έξω, από μακριά φαινόταν σαν αφόρητη ματαιοδοξία .
Έπειτα όμως όταν άφησε να φανούν οι ουλές ;
Τόσα ενδύματα πολυτελή, γιατί ; Τόσα τραύματα που μάτωναν ακόμα ;
Τόσες προφάσεις …..

Μιχάλης Δελησσάβας

Κι όμως υπήρξε .

Η μητέρα δεν είναι εκεί ούτε στον ουρανό , ούτε
στην γη ; Αν είναι δυνατόν …..
Και όμως υπήρξε , είναι βέβαιο πως υπήρξε
μ΄ ένα χαμόγελο στην άκρη των χειλιών θλιμμένο
πάντοτε κάποιας ηλικίας ή και καμίας όπως οι άγγελοι ,
ουδέποτε νέα , όπως όλες οι μανάδες
Ν αλλάξουμε , αυτό ναι, πάντοτε τόθελε
να μην πονάμε ,και νάμαστε
ποιο τυχεροί από την ίδια, η έγνοια αυτή προπαντός,
στο πάντοτε άγρυπνο βλέμμα της , και ο φόβος για την
τύχη και το άγνωστο .
Τίποτα δεν θ΄ αλλάξει και νάρθει
Δεν θα σου απαντήσει , όσο και να πατήσεις
Το μηδέν στο τηλέφωνο πάλι και πάλι, ακόμα και
να ουρλιάξεις .
Όσο ήταν εδώ , όσο δεν την άκουγες εσύ που σου μιλούσε , τώρα πια δεν σ΄ ακούει
κι ο φόβος της εκείνος , ωρίμασε
ίσως και να περίσσεψε τώρα που έγινε και δικός σου
Σαν τον καθρέπτη ή σαν την φωνή σου την ακούς,
βλέπεις το πρόσωπο σου στον καθρέπτη αλλά δεν τον αναγνωρίζεις .

Είναι κι αυτός ένας τρόπος (του Μιχάλη Δελησάββα)

Είναι κι αυτός ένας τρόπος

Είναι κι αυτός ένας τρόπος
αρθρώνοντας μια γλώσσα πέρα από το λόγο
κι ανακαλώντας μνήμες, σαν φτέρουγες ανέμων
πάνω από καιρούς ανομβρίας.
Μια ιστορία που περνάει στο μύθο δύσκολα γίνεται παραμυθία.
Οι πρόγονοί μας μαθήτευσαν σε μέγα σχολείο
με το αλάτι της θάλασσας ζύμωσαν τη σιωπή τους.
Χρόνια ξαγρύπνησαν στους αγρούς περιμένοντας
γιατί πιο πολύ από τους προφήτες εμπιστεύτηκαν
την καρδιά τους.
Προδόθηκαν βέβαια στο τέλος, έτσι προδίνονται
τα όνειρα των αθώων
Σκόρπισαν, όπως φεύγει το κοπάδι μπροστά στο μαχαίρι
κι έτσι απλώθηκε εκείνο το όραμα ως την άκρη του κόμου.
Εμείς, από εκείνους πήραμε αυτήν την εικόνα
του ουρανού που ανοίγει σα ρόδι μέσα στη νύχτα,
της προσδοκίας που φέρνει στο μέτωπο
από τη γέννηση το σταυρό της.

Στον κύκλο του αίματος δεν έχουν επιμύθιο οι μύθοι
κι απαιτούν γλώσσα νήπια, αμφίσημη
ικανή ν΄ αντέξει το βάρος μιας τέτοιας
φοβερής ιστορίας.

( Στοιχεία δια-προσωπικής μυθολογίας )

" Λύτρων αντί πολλών.... " του Μιχάλη Δελησάββα

" Λύτρων αντί πολλών.... "
" Κι επιτέλους ας παραδεχτούμε πως γράφοντας
στέλνουμε μικρά σινιάλα στην υστεροφημία ", του είπα.¨
Ήταν ένα ήσυχο καλοκαιριάτικο απόγευμα.
Εκείνος καθόταν απέναντί μου στη βεράντα θλιμμένος.
Ποιητής, άσημος βέβαια. " Στην αρχή, ναι, έτσι ήταν ", απάντησε.
" Μετά όμως; Ύστερα το κατάλαβα, όταν μου απαίτησαν
εκείνα τα υπέρογκα λύτρα".

Πορείες Μιχάλη Δελησάββα

Πορείες
Οι ανίδεοι αδιαφορούν
αυτοί που σκέφτονται ερευνούν τις εκδοχές ,υποψιάζονται
δολιχοδρομούν , χάνονται σε λαβυρίνθους , δεν είναι βέβαιοι .
Οι ταπεινοί αναφέρονται σε ένα άλλο σύστημα ΄
Μακάριοι οι αθώοι
εμπιστεύονται την καρδία τους , δεν χάνονται .

Προφάσεις εν τραύμασι Μιχάλης Δελησσάβας

Απ’ έξω, από μακριά φαινόταν σαν αφόρητη ματαιοδοξία .
Έπειτα όμως όταν άφησε να φανούν οι ουλές ;
Τόσα ενδύματα πολυτελή, γιατί ; Τόσα τραύματα που μάτωναν ακόμα ;
Τόσες προφάσεις …..

Μιχάλης Δελησσάβας

Βάτος φλεγομένη …. του Μιχάλη Δελησάββα

Βάτος φλεγομένη ….

Ο ήλιος πάνω και ο δρόμος ξετυλίγοντας το κουβάρι
αφήνοντας τη σάρκα τρυφερή από μέσα και τα εξανθήματα στο πρόσωπο , στα χέρια , να μπλαβίαζουν θυμωμένα .
Η έρημος γύρω , γιουρούσια , να εισβάλει πάλι και πάλι κι εσύ εκβάλλοντας φθόγγον οξύν , ακούοντας μέσα σου τη φωνή υπακούοντας , βάζοντας το σώμα , για να μη θολώσει το νερό και ακινητήσει , υπερασπίζοντας εκείνο το δάσος με τις φοινικές , ο, τι σου απόμεινε .
Άννα ως πότε ; Τούτος ο κόσμος φτιάχτηκε σε μιαν ανακωχή και έχει στα σπλάχνα του την φωτιά και το θειάφι από την αρχή .
Εσύ γιατί ; Δεν τον λυπάσαι ; Βάτος καιομένη …. Ο δρόμος που διάλεξες ήταν σκληρός ,η φωνή που σε καλούσε από τον λόφο θυμωμένη , έμοιαζε βροντή κι ο τόπος γύρω καμένος σα να πέρασε πυρκαγιά .

Μιχάλης Δελησάββας