Δεν έφταιξαν

Άδικα χάνετε τον πολύτιμο χρόνο σας
να ψάχνετε τους αίτιους
ανοίγοντας τις χαμοκέλες της γειτονιάς .
Το υπογράφω . Κανένας εδώ δεν έφταιξε ,
που κατέβηκαν τα σύννεφα τόσο χαμηλά,
που βασίλεψε ο ήλιος πριν την ώρα του
κι` έγιναν τα χρώματα του δειλινού
μαύρα μπαλώματα στα ρούχα τους .
Σας μίλησε ξανά ο Κώστας Χελμός ,
ο τάχατες και ποιητής που έζησε κοντά τους.
Φέτος χειμάζομαι περισσότερο από άλλες φορές .
Κώστας Χελμός

ΙΔΑΛΓΟΙ

Θα γυρίσουμε τον ήλιο
θα πλουτίσουμε στις ένθεες πηγές
της γνώσης.
Θα βυθιστούμε στις λευκές αγκάλες
των κρίνων
πεπρωμένοι εραστές του ονείρου.
Θα καθήσουμε στα αργοβάδιστα
κράσπεδα
του αδέσμευτου δρόμου,
θ' ακουμπήσουμε στα λιπόσαρκα δέντρα
της έλπισης
στους πελιδνούς τοίχους
των χρωμάτων
στις διάφανες βιτρίνες των επιθυμιών.
Θα ελεήσουμε τους ζητιάνους.

Αυγαρινός Μαυριώτης

ΗΣΟΥΝ ΜΙΚΡΗ

Ήσουν μικρή να ερωτευτείς.
Έπαιζες με τις φίλες σου πεντόβολα
τα δώδεκά σου χρόνια.
Στα μεταξένια σου μαλλιά σκαλώναν
αποσταμένα τα πουλιά,
λαλούσαν ξένοιαστα τ' αηδόνια.

Μεγάλωνες κουβαλώντας
μιαν υπόσχεση...
που αργούσε να γίνει τραγούδι.

Πικρή ανάμνηση
Γοργόνα του Θεόφιλου ζωγραφιστή
με φύκια εγκαρτέρησης στην κόμη,
με κρίνα του γιαλού στα δάχτυλα,
με μιαν υπόσχεση
που δεν έγινε τραγούδι.

Αυγερινός Μαυριώτης

Πίστωση χρόνου

Με τι ευκολία κάνετε την κριτική σας!...
Πότε – πότε παρομοιάζετε τη ζωή μου
μ’ εκείνη των αδέσποτων του δρόμου
κι’ επιμένετε πως θέλει συμμάζεμα,
πως θέλει καλύτερη οργάνωση.
Όμως, δεν υπάρχει χρόνος διαθέσιμος
και τη λίγη πίστωση που σας ζήτησα
δεν θέλησε κανείς να μου τη δώσει.
Ωστόσο και ποιήματα γράφω
Και παρών είμαι όπου χρειάζεται.

Του Κώστα Χελμού

Το σχοινί της αυλής

Τούτο το σχοινί στην αυλή μας
δεν θέλω να το πειράξει κανένας.
Εδώ, άπλωνε η μητέρα την μπουγάδα της.
Εμείς απλώνουμε τις μνήμες,
την κουρασμένη ψυχή και τα ρούχα μας
που τα μούσκεψε ο φετινός χειμώνας.
Κώστας Χελμός

Ο ποιητής

Όταν η μάχη τελείωσε
Οι στρατιώτες έτρεξαν στο ποτάμι,
να πλύνουν τα χέρια τους, να ξεδιψάσουν.
Γράψανε γράμματα στους δικούς τους
κι’ όταν η νύχτα και πάλι
κρέμασε τα μαύρα της κρέπια,
με τα όπλα τους να καπνίζουν ακόμη
ξεκίνησαν, βέβαιοι, για νέους θριάμβους.
Πίσω τους έμεινε ο ποιητής. Μόνος του.
Μ’ ένα θαμπό φαναράκι, να μετράει νεκρούς.
Να φροντίζει τους πληγωμένους.
Μόνος του.

του Κώστα Χελμού

Μάδησαν τα λουλούδια

Σήμερα διάβασα στα μάτια
Του μικρού πρόσφυγα της γειτονιάς μου
Και στου πολύτεκνου και άνεργου πατέρα
Την αγωνία και το πικρό παράπονο
Και μάδησαν τα λουλούδια της καρδιάς μου .
Ο ήλιος που τους έταξαν κάποτε
Δεν έφτασε στην αυλή τους ακόμα .
Η ζωή τους μια συνεχόμενη νυκτοπορία

Κώστας Χελμός

Όταν κρυώνει

Όταν κρυώνει και κλαίει ένα παιδί
θαρρώ, πως κάτι γκρεμίζεται μέσα μου.
Σα να ξεκολλάει και να πέφτει στο κενό
μια πέτρα από τον Παρθενώνα μας.

ΚΩΣΤΑΣ ΧΕΛΜΟΣ

ΕΦΗΒΕΙΑ

Το σώμα σου
η πυγμή του
το ρυάκι που φεύγει
στεναγμοί ανάτασης
ορμή λυόμενης σκέψης.
Ανακόλουθη αύρα
μυθικών εραστών
ελιγμοί μέθης.
Έφηβοι άβουλοι
άγουροι γνώστες
ερωτικής προπαιδείας.
Το σώμα σου
διαγράφει
τη διαφάνεια του νερού.

ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ ΜΑΥΡΙΩΤΗΣ

Στον κινηματογράφο

Μας συγχωρείτε, δεν μας το είπαν στο ταμείο
πως όλα τα καθίσματα είναι κρατημένα
και θέσεις δεν υπάρχουν κενές.
Μάθαμε όμως για το έργο που παίζεται.
Είναι καλό και αξίζει τον κόπο.
Θα μείνομε λοιπόν και θα το δούμε,
έστω και όρθιοι. Άσε που ενδέχεται
αν και προπληρώσανε κάποιοι,
κάτι να τους έτυχε και να μην έρθουν.

Κώστας Χελμός

ΘΥΜΗΣΗ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΥΣΑ

Μικρή μικρή και άφθαρτη
καλογραμμένο ποίημα
στο περιτύλιγμα της έμπνευσης.

Μικρή μικρή κι αέρινη
εαρινή πνοή της θάλασσας
στ' ανήσυχα φτερά των γλάρων.

Μικρή μικρή μου Παναγιά
γλυκοφιλούσα κόρη,
θύμηση κατεπείγουσα
σ' ανέσυρε απ' τη σκόνη.

ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ ΜΑΥΡΙΩΤΗΣ

Το άγιον Πάσχα το Ελληνικόν

Το άγιον Πάσχα το Ελληνικόν
Μικρό απόσπασμα από το ΤΑΜΕΙΟΝ του του μεγάλου δασκάλου της γλώσσας μας και φιλοσόφου Κώστα Τριανταφυλλίδη
…..........
γ΄
Το Ελληνικόν Πάσχα μας αποκαλύπτει και τη χάρη του ενιαίου – τη χαρά του σύμπαντος κόσμου . Και η θεωρία ενοποιεί – και «ταχτοποιεί»- τον κόσμο , αλλά το κάνει θεωρητικά . Η πραγματική ενότητα συντελείται με το σώμα . Είναι η κατάφαση της ελληνικής Ορθοδοξίας στην τελική καθαρότητα και κοσμιότητα του κτιστού κόσμου – τώρα πιά του έμφωτου («Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός , ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια»). Ο κόσμος τώρα , ως καλός λίαν , τρώγεται και πίνεται και χορεύεται («Η τράπεζα γέμει τρυφίσατε πάντες»-«δεύτε πόμα πίωμεν καινόν»-«χόρευε νυν και αγάλου, Σιών». Σωστό πανηγύρι των αισθήσεων !
Και δεν είναι μόνο πάντα , είναι και πάντες . Σε πλήρη ανατροπή της αφηρημένης αριθμολογίας και των καθιερωμένων οριοθετήσεων – αφού καμία διάκριση στο πρώτο και το έσχατο , τον εδώ και τον εκεί, τον δικό μας και τον ξένο . Ο ένας είναι ο «όλος» , το «εδώ» είναι παντού, το «νυν» είναι αεί . Καιλοιπόν στο ρυθμό της θείας μέθης , τα πάντα «πάσιν άνω – κάτω» .
«Ιδού το έαρ το γλυκύ»:το άγιον ελληνικό Πάσχα !
Απρίλιος 1998

Τείχη

Θα νόμιζε κανείς πως ο Καβάφης πριν από 110 τόσα χρόνια , έγραψε σε αυτό το ποίημα σήμερα
για τους πολιτικούς μας …..
(Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη)

και για εμάς
(Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ…………………. Ά όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.)

Τείχη Κ. Καβάφη
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
Ά όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμο έξω.

Το πουλί και το παιδί

Το πουλί στέκει στα τρία μέτρα πίσω απ το παιδί
και το κοιτάζει .
Η εικόνα θα μπορούσε να είναι ειδυλλιακή
αν το τοπίο δεν ήταν σεληνιακό ,
και αν το παιδί δεν πέθαινε από πείνα .
Αν το πουλί δεν ήταν γύπας .
Ως και των πετεινών των ουρανών επιμελείσαι Κύριε
όμως εμένα με πονάς σκληρά και με κολάζεις .
Αφού τα πάντα εν σοφία εποίησες ,
Πως σου ΄ ρθε με τη λογική και το συναίσθημα να με Σταυρώσεις ;
Λεωνίδας Ορφανουδάκης

Μιχάλης Π.Δελησάββας μια επιλογή από τις ποιητικές μου συλλογές

Μιχάλης Π.Δελησάββας

1] "Βήματα και Ανάσες" εκδ. Διογένης 1983.

"Δεν είναι όρια φυλακής"

Δεν είναι όρια φυλακής!
Πουθενά δεν βλέπω δίχτυ
ή κιγκλιδώματα
Φύλακες δεν υπάρχουν πουθενά
- έχουν αργία φαίνεται σήμερα-
κι ο ουρανός με κοιτάει
περνώντας μέσα από συρμάτινους ρόμβους...

"Ο Πρώτος Λόγος"
[αποσπάσματα]

Όταν θάρθει η ώρα | μην κλείσεις τα μάτια
Όλα θα πάρουν τότε | τις πραγματικές τους διαστάσεις
θάναι μια μέρα που ο ήλιος | θάχει βγει έξω από την κανονική του πορεία | και θα χορεύει | σαν άτι που έσπασε το χαλινάρι | Τα βουνά θα σαλεύουν απ΄τη ρίζα| και θα κουνούν τις κορφές τους|... Οι άνθρωποι τότε θα πετάξουν| από πάνω τους τα ρούχα| και θα χαιρετιούνται ελεύθερα |χωρίς ρολόγια στις τσέπες |χωρίς καπέλα στο κεφάλι και σπαθιά στη μέση|...Θάναι μια μέρα γυμνή και ωραία | σαν την πρώτη μέρα|...Κι εγώ....| Θα σε κοιτάξω στα μάτια| και θα σου πω τον πρώτο λόγο.



"Μανάδες"


Έχει τόση απαντοχή το βλέμμα της...
Σε χαιρετάει στην εξώπορτα
απλώνοντας τα χέρια
Σε κάνει μαθητή
που τον ξεπροβοδάει η μάνα
Κουνάς κι εσύ το χέρι
"Αντίο"
Η τελευταία γενιά
από εκείνες που έβγαλε η ανάγκη
Η μάνα σου και η μάνα μου
....
Και περιμένουν
όλο περιμένουν...
... Γιατί ξέρουν
πως τα παιδιά σ΄αυτόν τον τόπο
φεύγουν
γίνονται δάκρυα και μνήμες
Ή μένουν, και σταυρώνονται
χίλιες φορές.

Η ευθύνη

Κώστας Χελμός

Τώρα που ο Βοριάς αρνήθηκε
πως ήταν η αιτία για το θάνατο
της κόκκινης μαντζουράνας
που φύτεψε στον κήπο η μητέρα μας ,
η ευθύνη έπεσε σε μας .
Η υποψία μας ακολουθεί και μας βαραίνει
κι` όπως δείχνουν τα πράγματα
δύσκολα θα την ξεφορτωθούμε .