Το Τσιγάρο

Θαρρώ πως ήρθε ο καιρός να κόψεις το κάπνισμα .

Το τσιγάρο κιτρίνισε τα δάκτυλα σου .

Το τσιγάρο έκαψε τα δάκτυλα σου .

Ο τσιγαρόβηχας δεν σε αφήνει να ησυχάσεις .

Άσε που μπορεί να προδώσει τη θέση σου

Και να χάσεις τη μάχη προτού να ξεκινήσει .

 Αδημοσίευτα  του Κώστα Χελμού  

ΤΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ

Από την ποιητική συλλογή "Πληγές χωρίς αίμα", εκδ.
              "Διογένης", Αθήνα 1992  του

ΤΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ
              Εμβρόντητος κρατούσε τα χειρόγραφα που τού 'δειξα
              κι όχι για λάθη, κάποια πεζότητα των στίχων ίσως.
              Πρόσεχε μόνο τα κόκκινα γράμματα,
              συστήνοντάς μου αμήχανα κανονικό μελάνι.
              Στάθηκε λίγο στην υγεία των ματιών,
              στον κίνδυνο των κόκκινων γραμμάτων,
              αν και το βλέπαμε κι οι δυο
              πόσο κενά ηχούσαν τέτοια λόγια,
              καθώς κρατούσε με δέος τα χειρόγραφα
              και δάκρυζαν τα μάτια του θωρώντας με ωχρό,
              σάμπως να τό 'χε καταλάβει ξαφνικά
              πως γράφεται η ποίηση.

                           ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Ωδή Τετάρτη εις Σάμον : Κάλβος Ανδρέας

  στροφή πρώτη.
Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας, ας έχωσι·
θέλει αρετήν και τόλμην
η ελευθερία.

ΜΕΛΛΟΥΣΑ ΖΩΗ

Από τη συλλογή «ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΜΠΟΔΙΑ» 1977 , του Αντώνη Παπαδόπουλου  

  ΜΕΛΛΟΥΣΑ ΖΩΗ
        
              Τον έμαθαν να περιμένει
              κι αυτός πάντα του να θυμάται πως περίμενε.
              Μικρός περίμενε να γίνει μεγάλος.
              Μεγάλος περίμενε να βρει δουλειά.
              Μετά να φτιάξει οικογένεια
              κι αργότερα που πέσαν δυσκολίες
              περίμενε να φτιάξουν τα πράγματα,
              έτσι που οι στιγμές του χάθηκαν περιμένοντας,
              σα να μην υπήρξε ποτέ γι' αυτόν παρόν
              κι όλα ρευστά νά τρέχαν προς το μέλλον,
              γιατί και τούτη η ζωή, έτσι κι αλλιώς,
              για κάποιους είναι μέλλουσα.
                            ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Πριν την κάλπη , τελευταία λόγια !

Τελευταία λόγια  . Σειρά μου σε `σένα κυρίως τα λέω .

Μας λένε σε όλους τους τόνους και με τόσο αλλοπρόσαλλα επιχειρήματα πως πρέπει να ενεργήσουμε σαν πολίτες εν όψει των προσεχών εκλογών που κόντευα να χάσω την εμπιστοσύνη μου στη λογική μου . Σχετικά με το τι να ψηφίσω τα είχα τελείως χαμένα ! Ευτυχώς  πριν πετάξω σαν άχρηστο στα σκουπίδια το μυαλό μου , μέσα στους  στίχους του Γιώργου Νικολόπουλου .....

«. « … Αυτό να τους πεις. Όσο είναι δεμένοι στη μυλόπετρα, δεν έχουν να ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ τίποτε» »

.... διέκρινα κάποιο φως στο πρόβλημα μου . Κάποια στιγμή όταν σχεδόν τυχαία αντικατέστησα στους στίχους τη λέξη «μυλόπετρα» με τη λέξη «ΜΝΗΜΟΝΙΟ» φωτίστηκα και ο κόσμος γύρω μου επανήλθε  στην κανονική του τάξη. Κατάλαβα ότι μας λέτε πως  «Όσο ήμαστε δεμένοι στο ΜΝΗΜΟΝΙΟ δεν έχουμε να ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ τίποτα»  και μας υποκρύπτετε και το άλλο το ποιο ενδιαφέρον , ότι δηλαδή «Όσο εμείς είμαστε δεμένοι στο ΜΝΗΜΟΝΙΟ ούτε  και εσείς θα έχετε να φοβάστε τίποτα»

Κατάλαβα τότε πως όλες οι φωνές και τα επιχειρήματα κάποιων που έμοιαζαν και ήταν ακατανόητος θόρυβος δεν απευθυνόταν στη λογική μου αλλά στο συναίσθημα μου. Επιδέξια και μεθοδικά προσπαθούσαν να με γεμίσουν ΦΟΒΟ και τρόμο , για τα πάθη που με περίμεναν την επόμενη των εκλογών , αν δεν ψήφιζα όπως αυτοί ήθελαν . Όλη η επένδυση του λόγου τους με δήθεν λογικά επιχειρήματα της μορφής (αλλιώς  θα χρεοκοπήσουμε) ενώ ξέρουν πως έτσι και αλλιώς η χρεοκοπία είναι αναπόφευκτη , αποβλέπει μόνο στο να αποκοιμίσει άλλα συναισθήματα . Τα συναισθήματα που θέλουν να αποκοιμίσουν και με τα οποία αντί του φόβου , λογικά και δίκαια ο λαός πρέπει να πάει στην κάλπη , είναι η αγανάκτηση , η οργή και ο θυμός , εναντίον όλων όσων σε βάθος χρόνου έφεραν τον τόπο σε αυτή την απελπιστική κατάσταση και τώρα τους βλέπει να λανσάρονται για σωτήρες . Οι οργισμένες φωνές στις πλατείες «έξω οι κλέφτες» και «φέρτε πίσω τα κλεμμένα» πρέπει να ξεχαστούν και ο λαός με οδηγό μόνο το ΦΟΒΟ να μείνει  δεμένος στις μυλόπετρες να αλέθει νηστικός και εξαθλιωμένος στάρι για τα ίδια αφεντικά και τους δανειστές τους  . Έτσι ενώ μας καλλιεργούν στο έπακρο το συναίσθημα του φόβου δήθεν απευθύνονται στη λογική μας με το ερώτημα (μα να μην πληρώσουμε τους δανειστές μας ;) . Θα σας μιλήσω σα λαός και θα σας πω . Ποιους δανειστές μου ρε ! Πότε έφαγα εγώ από τα δανεικά σας . Στις Ελβετίες έχετε στείλει εσείς τα αφεντικά και τα τσιράκια σας τα 8/10 από αυτά . Βλέπω καθαρά πως με τα μνημόνια πάτε να ξεπληρώσετε τα κλεμμένα σας με το χωράφι του παππού και του πατέρα μου και με το νερό και τον ήλιο που πολέμησαν και σκοτώθηκαν για να τα έχω.  

Μας λέτε όσοι κυβερνούσατε πως «Όσο ήμαστε δεμένοι στο ΜΝΗΜΟΝΙΟ δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα» και το ποιο ενδιαφέρον που δεν μας λέτε είναι ότι «Όσο είμαστε δεμένοι στο ΜΝΗΜΟΝΙΟ ούτε  και εσείς έχετε να φοβάστε τίποτα» .

Λοιπόν εγώ λέω όχι στα μνημόνια σας και δεν φοβάμαι και αντίθετα αυτό που ελπίζω είναι να αρχίσετε να φοβάστε εσείς .   Για τα ψίχουλα της σύνταξης που  μου υπόσχεστε ότι δήθεν θα συνεχίσω να παίρνω αρνούμαι να σας επιτρέψω να ξεπουλήσετε τον τόπο ο οποίος  στο κάτω κάτω δεν μου ανήκει . Δεν είναι δικός μου . Ανήκει στα παιδιά μου και σ` αυτά ανήκει και η ψήφος μου . Βλέπω ένα μέρος του λαού να προσέρχεται στις προεκλογικές συγκεντρώσεις των κομμάτων που κυβερνούσαν μέχρι χθες και αναρωτιέμαι από τον Άρη ήλθαν αυτοί; Όσοι διαβάζετε χρόνια τώρα τα κείμενα μου ξέρετε την εκτίμηση και την αγάπη που τρέφω για το λαό μας . Σήμερα εκ του γεγονότος αυτού και όχι μόνο η εκτίμηση μου αυτή βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού . Οψόμεθα ες Φιλίππους από Δευτέρα οπότε και ανάλογα με το εκλογικό αποτέλεσμα μπορεί αυτό να  είναι το τελευταίο άρθρο που γράφω καθώς έχω να κάνω ομορφότερα και σοβαρότερα πράγματα από του να «βροντώ στου κουφού την πόρτα»

Λεωνίδας Ορφανουδάκης

ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕ ΕΛΛΗΝΑ

ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕ ΕΛΛΗΝΑ

Το Ποίημα του Friedrich Schiller

Μεγάλοι Γερμανοί διανοητές όπως ο Γκαίτε ( Johann Wolfgang von Goethe 1749 – 1832)και ο Φρίντριχ Σίλερ (Friedrich Schiller 1759-1805) , που είχαν μελετήσει σε βάθος τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό γεμάτοι θαυμασμό είχαν γράψει ποιήματα μελέτες και δοκίμια, για την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Αυτή την Ελλάδα για την οποία ασαφή εικόνα έχει και λίγη εκτίμηση τρέφει σήμερα η καπιταλιστική ανθρωπότητα , η οποία Ελλάδα όμως έχει την απόλυτη αναγνώριση και εκπεφρασμένο τον καθολικό θαυμασμό από όλα τα μεγάλα πνεύματα της ανθρωπότητας , θα έρθει καιρός να την γνωρίσουμε και εμείς εδώ στον τόπο που την γέννησε ;

Παραθέτωτο ποίημα με τίτλο «Καταραμένε Έλληνα» που έγραψε για την Ελλάδα  ο Γερμανός ποιητής...Friedrich Schiller  . Το ποίημα αυτό στο οποίο σαρκάζει το φθόνο των Ευρωπαίων απέναντι στους Έλληνες μου έδωσε το ερέθισμα να γράψω όσα γράφω σήμερα .

ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕ ΕΛΛΗΝΑ

Όπου και να γυρίσω τη σκέψη μου,

Όπου και να στέψω την ψυχή μου

Μπροστά μου σε βρίσκω….

Τέχνη λαχταρώ, ποίηση, θέατρο,
Αρχιτεκτονική, εσύ μπροστά μου.
Μπροστάρης και αξεπέραστος.

Επιστήμη ζητώ, Μαθηματικά,

Φιλοσοφία, Ιατρική, εσύ μπροστάρης
και αξεπέραστος.

Για δημοκρατία διψώ,
ισονομία και ισοπολιτεία,
εσύ μπροστάρης και αξεπέραστος.

Αθλητισμό γυρεύω, το γιατρικό

Του κορμιού μου, εσύ μπροστάρης και
αξεπέραστος.

Καταραμένε Έλληνα,
καταραμένη γνώση, γιατί να σε
αγγίξω;

Γιατί να καταλάβω πόσο μικρός είμαι;
Ασήμαντος και μηδενικό,
Γιατί δεν με αφήνετε στη δυστυχία μου;

Θα συνεχίσω με τα λόγια του Johann Wolfgang von Goethe που είχε πει: «Ό,τι είναι η καρδιά και ο νους για το σώμα,είναι η Ελλάδα για την ανθρωπότητα» , και ο οποίος σε επιστολή του προς το γιό του Αύγουστο στις 5 Ιουλίου 1815 έγραφε: «Οι Έλληνες είναι συγγενείς μου, είναι δάσκαλοί μου. Τους θαυμάζω σαν άφθαστες διάνοιες της φράσεως και της γραμμής, καθώς και για τον ιδεώδη βίο τους». Αυτό το τελευταίο γραμμένο πριν κατασκευαστεί το εξαμβλωματικό Νέο Ελληνικό κράτος , είναι προφανές ότι δεν αναφέρεται σε εμάς , τους (Νεοέλληνες ) .

Αυτή την Ελλάδα όμως εμείς οι Νεοέλληνες θα έρθει καιρός να την γνωρίσουμε εδώ στον τόπο που την γέννησε ;

Έχουμε οι Έλληνες το εργαλείο να την προσεγγίσουμε και για αυτό θα τρέφω πάντα μια ελπίδα. Το εργαλείο αυτό είναι «η γλώσσα μας» και εγώ σαν τον Σικελιανό ακούω ένα μουρμουρητό, που λέει ότι θα' ρθει κάποτε η ώρα, που ο άνθρωπος θα λυτρωθεί από τη σκλαβιά και θα ενωθεί με τους συνανθρώπους του με οδηγό το αρχαίο αθάνατο Ελληνικό πνεύμα .

Εμείς το επαναλαμβάνω ότι έχουμε το εργαλείο «τη γλώσσα» και ζούμε στον ίδιο τόπο με εκείνους . Μπορούμε αν το θελήσουμε να επιχειρήσουμε να γίνουμε ξανά οδηγοί των κοινωνιών προς την αληθινή Δημοκρατία . Κυματοθραύστης απέναντι στη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα και νομίζω η μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας. Έχουμε ανάστημα ας το σηκώσουμε σιγά – σιγά διώχνοντας αρχικά τους νονούς και τους νάνους που μας κυβερνούν σαν εντολοδόχοι. Τα μεγάλα αφεντικά τους δεν θα τα πολεμήσουμε σε οδοφράγματα και χαρακώματα όπου έχουν τη συντριπτική υπεροπλία αλλά στον πνευματικό στίβο όπου θα μας αντιταχθούν ηθικά και πνευματικά άοπλοι . Μπορούμε να τους αποδείξουμε ακόμα και έμπρακτα πως η Δημοκρατία με σωστή παιδεία και με κανόνες δικαιοσύνης και ισονομίας είναι η μόνη λύση στα προβλήματα των λαών .

Λεωνίδας Ορφανουδάκης

Η ΠΕΤΡΑ

Μη μου μιλάς για τον πόλεμο,

για τα πεινασμένα παιδιά,

για τα κορίτσια που τους έκλεψαν την ηδονή

και τα χωράφια που τους στέρησαν τον σπόρο.

Εγώ την ξέρω την παλιά ιστορία του Δευκαλίωνα

- θέλω να πω για τις πέτρες που έριξε

πάνω από τον ώμο του

μετά τη μεγάλη καταστροφή.

 Αυτές οι πέτρες είμαστε εμείς – θυμάσαι;

Βέβαια εμείς έχουμε κόκαλα,

έχουμε αίμα και σάρκα.

Όμως η πέτρα ήταν η πρώτη ύλη μας.

Έμεινε πάντοτε μέσα μας

σφηνωμένη στη σάρκα μας και στο μυαλό μας.

 (Αυτή η πέτρα πάντοτε με φόβιζε).

 ΑΝΤΩΝΗΣ Θ.ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ».

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ

Χειρότερο απ' το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ' τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ' το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν' απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ' αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ' αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια;

Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ' εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ' όλα είναι το δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ' αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ' αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ' αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ' ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ' αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος. Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν' αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή.

Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι. Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ' αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν' αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ' απολυθούν κάποιοι απ' αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ' αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμένο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι.

Γι' αυτό θέλω να τελειώνουμε.
από

Χειρότερο απ' το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ' τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ' το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν' απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ' αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ' αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια;

Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ' εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ' όλα είναι το δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ' αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ' αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ' αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ' ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ' αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος. Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν' αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή.

Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι. Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ' αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν' αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ' απολυθούν κάποιοι απ' αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ' αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμένο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι.

Γι' αυτό θέλω να τελειώνουμε.
από το  http://tolimeri.blogspot.com/2012/03/blog-post_1696.html

Αυτό το λαό ήλθε ο καιρός να τον αντικαταστήσουμε !

Αυτό το λαό ήλθε ο καιρός  να τον αντικαταστήσουμε με έναν άλλο !

 Αυτός ο ΛΑΟΣ αποδείχτηκε , και ιδικά σε αυτές τις τελευταίες εκλογές , ανίκανος να αναγνωρίσει την ΑΞΙΑ των δύο Κομμάτων εξουσίας του τόπου . Ξέχασε  ότι αυτά τα κόμματα τον έχουν σώσει  ΑΠΕΙΡΕΣ φορές  τα τελευταία 40 χρόνια , πάντα βεβαία το ένα από την καταστροφή στην οποία μας τον οδηγούσε το άλλο .

 Ε !  Λοιπών καιρός είναι νομίζω  αυτό τον ανάξιο , αχάριστο  για να μην πω αχαρακτήριστο Λαό ,να τον αλλάξουμε , να τον αντικαταστήσουμε , και μην νομίσετε ότι το πράγμα είναι ιδιαίτερα δύσκολο  .  

Είναι αρκετό , να υποχρεώσουμε τους Έλληνες και ιδιαίτερα όσους από αυτούς είναι νέοι  και μορφωμένοι  , σε αναγκαστική μετανάστευση !  Στη συνέχεια τους αντικαθιστούμε με δουλικούς   λόγο του φόβου της απέλασης τους , δυστυχισμένους αλλοδαπούς μετανάστες.  Αυτόματα  δημιουργούμε ένα νέο λαό του οποίου ένα μεγάλο μέρος , αδιαμαρτύρητα  δουλεύει ανασφάλιστο,  με αμοιβή μια φέτα ψωμί χάριν του συστήματος και συμπαρασύρει σε αυτό όλο τον λαό .

Για να μην αναγκαστώ να απαντήσω σε καθένα χωριστά , σε όσους με αφορμή όσα γράφω θα εκδηλώσουν το ρατσισμό τους εναντίον των μεταναστών , τους πληροφορώ ότι , όπως έγραψα και παλαιότερα , τον ρατσισμό αντιμετωπίζουν  και τα παιδιά μας πλέον στις χώρες   που κατέφυγαν για να αναζητήσουν δουλειά .

Δεν μας φταίνε σε τίποτα οι μετανάστες τους οποίους οι σωτήρες του τόπου τους , τους εξανάγκασαν και αυτούς  να εκπατριστούν και να θυμόμαστε  ΤΕΛΙΚΑ ότι αυτοί δεν ήλθαν για να μείνουν στην Ελλάδα αλλά για να περάσουν από εδώ στην Ευρώπη και ΟΤΙ οι κυβερνήσεις μας τους εγκλωβίζουν εδώ  !  

Προς Ιούδα (Ποίημα )

Θα πρέπει να γνωρίζεις πια Ιούδα
Πως καθώς περνούν οι αιώνες
Κατατάσσεσαι στις μόνιμες αναφορές
Κανένας έπαινος και κανένα του ανθρώπου ανδραγάθημα
Δε σκίασε τη δική σου ανατροπή
Αλήθεια
Τι ήταν τελικά;
Μια καθαρή πράξη προδοσίας
Μια παραπλάνηση του ζηλωτή σου πόθου
Ή μήπως φιλική συμμετοχή
Σε μια υπερπαραγωγή Αγάπης;
Εκείνο το φιλί σου πέρασε στα στόματα πολλών
Kαι δόθηκε ανεξέλεγκτα
Aκόμα κι όταν έπρεπε τη θέση του
Μία γροθιά να πάρει
Αγαπητέ Ιούδα
(Ας μου επιτρέψει η περίπτωσή σου ετούτη την προσφώνηση)
Δεν ξέρω τελικά αν ήσουν θύτης ή και θύμα
Με βεβαιότητα εντούτοις μπορώ να σου μιλώ
Έχω γνωρίσει αντίγραφά σου
Που δεν τα πλάνεψε κανένα πάθος
Καμιάς πατρίδας η ανάγκη
Για το ξεσήκωμα, τη λεύτερη πνοή
Πάνω από μια στυγνή αυτοκρατορία
Παρά μονάχα οδηγημένοι απ΄το φθόνο
Μάτια κλειστά, συνείδηση τυφλή
Σταυρώσανε πολλούς θεούς
Και Γολγοθάδες όρθωσαν στο τείχος των δακρύων
Χωρίς ανάσταση να έχει προβλεφθεί
Απ΄το δικό τους φονικό φιλί

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου

21 Μαρτίου 1912 Παγκόσμια ημέρα της Ποίησης

Υπάρχει και η άλλη Ελλάδα που μας τιμά και αξίζει να την τιμούμε .

Κύριε Υπουργέ Παιδείας σαν ακαδημαϊκό δάσκαλο σας τιμώ και σας σέβομαι. Με αυτό το θάρρος θα σας απευθύνω ένα ερώτημα και μια παράκληση . Όλοι εκείνοι που πάνω  στις εξέδρες των επισήμων αύριο ,θα επιζητούν να μοιραστούν με τους ηρωικούς αγωνιστές τις επανάστασης τις απονεμόμενες τιμές , πιστεύετε πως τις αξίζουν ; Μπορείτε με το χέρι στην καρδιά , να βεβαιώσετε τα παιδιά μας ότι δεν είναι αυτοί που ευθύνονται για την σημερινή ταπείνωση της πατρίδας και για τον αυριανό βέβαιο εξανδραποδισμό των ιδίων των μαθητών και των συμπολιτών τους . Σας παρακαλώ Μην ζητήσετε από τους μαθητές μας, οι οποίοι ενδεχομένως έχουν άνεργους γονείς και πεινασμένα αδέλφια στα σπίτια τους , να τιμήσουν εκείνους που νομοθετούν χωρίς λαϊκή εντολή το άδικο και παράλληλα το ακαταδίωκτο για τις δικές τους ανομίες . Αξίζουν πιστεύετε εσείς οι τοιούτοι , (με την αρχαιοπρεπή έννοια του όρου) ,να τιμούνται παράλληλα με τους ήρωες των Εθνικών μας αγώνων ! Οι μέρες είναι δύσκολες και τα αυτοκτονικά μέτρα που μας επιβάλλουν οι δανειστές μας δεν είναι εύκολο να υλοποιηθούν μέσα σε καθαρό δημοκρατικό περιβάλλον και γι αυτό εγώ προβληματίζομαι και ψιλοκοσκινίζω τα πάντα . Έζησα και τις τελευταίες ημέρες της χούντας του Παπαδόπουλου σαν δημοκρατία Μαρκεζίνη και μυρίζω ήδη στον αέρα την ίδια οσμή . Αν δεν είστε εντελώς βέβαιος , που φυσικά δεν θα είστε , ότι τις θέσεις των τιμωμένων προσώπων στις εξέδρες των επισήμων στις παρελάσεις , θα τις καταλάβουν άξια τιμής άτομα , μην υποχρεώσετε τους μαθητές να τους τιμήσουν . Μην αναλάβετε αυτήν την μεγάλη ευθύνη .Μην γίνετε ο υπεύθυνος για τις όποιες αναμενόμενες αντιδράσεις οι οποίες μπορεί να υπερκαλυφθούν από προβοκάτσιες και να δρομολογήσουν ακόμα και ένα νέο Πολυτεχνείο. Είμαι ένας από τους λίγους που επιμένουν ακόμα και σήμερα να θυμούνται πως το Πολυτεχνείο το 73 δεν έφερε τη Δημοκρατία αλλά την χούντα του Ιωαννίδη και τον Αττίλα στην Κύπρο ! Σαν παλιός Δάσκαλος ενοχλούμε όταν βλέπω τους μαθητές να ασχημονούν στις Εθνικές παρελάσεις αλλά σαν Δημοκράτης θα πληγωθώ περισσότερο να δω αυτούς , τα ουσιαστικά αυριανά θύματα , να τιμούν τους θύτες τους . Ποια ελπίδα θα είχε ένα Έθνος με μια υποταγμένη απ` αρχής νεολαία . Μην βάλετε εμάς τους δασκάλους ούτε  τους μαθητές σε μια τέτοια δοκιμασία . Έλληνες άξιους τιμής μπορεί να μην βρίσκετε στο χώρο όπου από συνήθεια ή  σκοπιμότητα τους αναζητούν αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα βρείτε χιλιάδες σε άλλους χώρους . Δοκιμάστε τους χώρους των επιστημόνων των  δασκάλων των μαθητών και των φοιτητών . Ψάξετε ανάμεσα σε βραβευμένους και καταξιωμένους στους χώρους των λογοτεχνών  και των καλλιτεχνών  και ακόμα ανάμεσα στους αθλητές και τους εθελοντές κοινωνικού έργου για να  μας εκπλήξετε ευχάριστα με αυτή την άλλη Ελλάδα που μας τιμά και αξίζει να την τιμούμε και μας δίνει ελπίδα . 

«Μαμά, Μπαμπά δε με κοιτάξατε και χάθηκα» βιβλίο

Το βιβλίο «Μαμά, Μπαμπά δε με κοιτάξατε και

χάθηκα» της Αγγελικής Μπολουδάκη, Ειδικού

Ψυχικής Υγείας, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις

Αραξοβόλι.

Απευθύνεται σε γονείς που επιθυμούν να

διερευνήσουν πώς τα μηνύματά τους διαπερνούν

τον ψυχισμό των παιδιών τους, μορφοποιούν την

εικόνα τους και υφαίνουν την προσωπικότητά

τους και σε όσους νοσταλγικά επιστρέφουν στην

παιδική τους ηλικία, για να αναζητήσουν

απαντήσεις στους γρίφους τους, που περιμένουν

καρτερικά να γίνουν εικόνες γεμάτες με σύμβολα,

άρωμα και ζωή.

Το βιβλίο εστιάζεται επίσης στις δύσκολες σελίδες

της παιδικής ηλικίας ενός γονιού που

διαμορφώνουν ένα ψυχισμό ευάλωτο, ο οποίος

αναπαράγει τις συμπεριφορές που υπέστη. Ένας

φαύλος κύκλος επανάληψης κάνουν το βιβλίο της

ζωής του δυσανάγνωστο με τα τραύματα ανοιχτά

να γυρεύουν ίαση μέσα από ερωτηματικά,

διλλήματα, φόβους, ανασφάλειες, που τον

στοιχειώνουν και τον κρατούν έγκλειστο τους.

Η μόνη διέξοδος είναι η επαφή με την αλήθεια, ο

αποχαιρετισμός σε ό,τι έκλεισε τον κύκλο του, η

αποδοχή ενός εαυτού που απομακρύνεται από

λάθος μηνύματα που τον προσδιόρισαν και το

καλωσόρισμα ενός καθρέφτη που απεικονίζει ένα

πρόσωπο τυλιγμένο με το χάδι της ζωής, το οποίο

αγκαλιάζει το δικό του παιδί αγαπώντας το.

Αγγελική Μπολουδάκη

"Από την Κλεπτοκρατία στη Χρεοκοπία"

Την Πέμπτη 1Μαρτίου 2012 στις 19:00 στο χώρο του βιβλιοπωλείου Ευριπίδης.

(Ανδρέα Παπανδρέου 11,Χαλάνδρι)

Ο συγγραφέας Σταύρος Λυγερος θα μιλήσει για το βιβλίο του "Από την Κλεπτοκρατία στη Χρεοκοπία"

εκδόσεις Πατάκη 

Το βιβλίο:

Η κρίση χρέους , σηματοδοτεί την κατάρρευση ενός µμοντέλου πλασµατικής ανάπτυξης, το οποίο, όπως εξελίχθηκε, είχε ως χαρακτηριστικά του την κλεπτοκρατία, τη σπατάλη, τον ανορθολογισµό , τον παρασιτισµό ,την αυθαιρεσία και την ατιμωρησία .Μαζί µ' αυτό το μοντέλο καταρρέει και το ανοµολόγητο κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα στην άρχουσα τάξη και στα  μικρομεσαία στρώματα , το οποίο αποτέλεσε το υπόβαθρο αυτού του μοντέλου . Εκτός από την ιθαγενή πτυχή της κρίσης , όμως , υπάρχει και η ευρωπαϊκή. Η Ελλάδα δεν είναι το μαύρο πρόβατο της Ευρωζώνης ,όπως ισχυριζόταν το ευρωπαϊκό ιερατείο .Είναι ο αδύναμος κρίκος   μιας όχι και τόσο στέρεας αλυσίδας.

Το ευρώ απειλείται από τη συστηµική κρίση του. Η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε πειραματόζωο.Είναι η πρώτη χώρα-µέλος της ΕΕ όπου εφαρμόζεται η θεραπεία-σοκ και επιχειρείται η αποδόμηση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτημένου .

" ο Κήπος του Προφήτη" . ( Ενα απόσπασμα ).

Από το έργο του Λιβανέζου ποιητή Xαλίλ Γκιμπράν " ο Κήπος του Προφήτη"

Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ' τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.

Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στην πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.

Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού πολιτικό

και απατεώνα για φιλόσοφο,

μπαλώματα και απομιμήσεις που είναι η τέχνη του.

Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.

Αχ! Ελλάδα! (Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου)

Αχ! Ελλάδα!

Τους βάλαμε στην κορυφή 
και τώρα μας πατούνε
και δεν αφήνουνε στιγμή 
να μας απομυζούνε.

Μας κοροιδεύουνε και μεις

στραβά κάνουμε μάτια. 
Τα τσακισμένα της τιμής
μαζεύουμε κομμάτια 
Και σαν τραγιά την κεφαλή, 
πλούσια διακοσμημένη,
και με βλακεία περισσή, 
μα! παραπονεμένοι...

υψώνουμε με μια βοή 
απελπισιάς: Τι φταίει!
Και μας ακούνε και αυτοί 
οι ...άπονοι Ευρωπαίοι

Και αν ο Αίσωπος λαλεί
χρόνια, δεν τον ακούμε.
Δεν βλέπουμε την κορυφή,
τα πόδια μας κοιτούμε.

Κι αντί τους κλέφτες στο σκαμνί
να βάλουμε γενναίως,
κλαίμε για τ' άδειο το παχνί
μ' απελπισιά και δέος.

Κι έτσι όπως πάμε θε να ρθει
ημέρα αποφράδα,
που θα τη βγάλουν στο σφυρί
τη δύστυχη Ελλάδα

Θα μείνει η  μουστάκα μας
κι η ιστορική μας γκλίτσα.
Κι εμείς με την ατάκα μας
<< φτωχούλα Ελλαδίτσα!>>

 

ο χρήστης  Ευαγγελία-Αγγελική  Πεχλιβανίδου

Της Πλατείας του Χάρη Μελιτά

Εντός, αυθαιρετούν οι αιρετοί.
Εκτός, αιρετικοί διαδηλώνουν.
Ενδιαμέσως, ρόπαλα και κράνη
τα θύματα στοιβάζουν στην αρένα.

Από τη μια, πολυτεχνίτες πωλητές
πολύχρωμοι πολίτες απ’ την άλλη.
Ενδιαμέσως, Άγνωστοι Στρατιώτες
συνθήματα θυμίζουν λαβωμένα.

Κι ο ουρανός μελαχρινός ν’ ασφυκτιά
πνιγμένος σε καπνούς και δακρυγόνα.