ΠΑΤΑΡΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ

Πέμπτη 24 Μαΐου 2012

Η ΠΕΤΡΑ

Μη μου μιλάς για τον πόλεμο,

για τα πεινασμένα παιδιά,

για τα κορίτσια που τους έκλεψαν την ηδονή

και τα χωράφια που τους στέρησαν τον σπόρο.

Εγώ την ξέρω την παλιά ιστορία του Δευκαλίωνα

- θέλω να πω για τις πέτρες που έριξε

πάνω από τον ώμο του

μετά τη μεγάλη καταστροφή.

Αυτές οι πέτρες είμαστε εμείς – θυμάσαι;

Βέβαια εμείς έχουμε κόκαλα,

έχουμε αίμα και σάρκα.

Όμως η πέτρα ήταν η πρώτη ύλη μας.

Έμεινε πάντοτε μέσα μας

σφηνωμένη στη σάρκα μας και στο μυαλό μας.

(Αυτή η πέτρα πάντοτε με φόβιζε).

ΑΝΤΩΝΗΣ Θ.ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Δευτέρα 21 Μαΐου 2012

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ».

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ

Χειρότερο απ' το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ' τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ' το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν' απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ' αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ' αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια;

Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ' εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ' όλα είναι το δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ' αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ' αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ' αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ' ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ' αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος. Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν' αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή.

Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι. Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ' αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν' αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ' απολυθούν κάποιοι απ' αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ' αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμένο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι.

Γι' αυτό θέλω να τελειώνουμε.
από

Γι' αυτό θέλω να τελειώνουμε.
από το http://tolimeri.blogspot.com/2012/03/blog-post_1696.html

Τετάρτη 9 Μαΐου 2012

Αυτό το λαό ήλθε ο καιρός να τον αντικαταστήσουμε !

Αυτό το λαό ήλθε ο καιρός να τον αντικαταστήσουμε με έναν άλλο !

Αυτός ο ΛΑΟΣ αποδείχτηκε , και ιδικά σε αυτές τις τελευταίες εκλογές , ανίκανος να αναγνωρίσει την ΑΞΙΑ των δύο Κομμάτων εξουσίας του τόπου . Ξέχασε ότι αυτά τα κόμματα τον έχουν σώσει ΑΠΕΙΡΕΣ φορές τα τελευταία 40 χρόνια , πάντα βεβαία το ένα από την καταστροφή στην οποία μας τον οδηγούσε το άλλο .

Ε ! Λοιπών καιρός είναι νομίζω αυτό τον ανάξιο , αχάριστο για να μην πω αχαρακτήριστο Λαό ,να τον αλλάξουμε , να τον αντικαταστήσουμε , και μην νομίσετε ότι το πράγμα είναι ιδιαίτερα δύσκολο .

Είναι αρκετό , να υποχρεώσουμε τους Έλληνες και ιδιαίτερα όσους από αυτούς είναι νέοι και μορφωμένοι , σε αναγκαστική μετανάστευση ! Στη συνέχεια τους αντικαθιστούμε με δουλικούς λόγο του φόβου της απέλασης τους , δυστυχισμένους αλλοδαπούς μετανάστες. Αυτόματα δημιουργούμε ένα νέο λαό του οποίου ένα μεγάλο μέρος , αδιαμαρτύρητα δουλεύει ανασφάλιστο, με αμοιβή μια φέτα ψωμί χάριν του συστήματος και συμπαρασύρει σε αυτό όλο τον λαό .

Για να μην αναγκαστώ να απαντήσω σε καθένα χωριστά , σε όσους με αφορμή όσα γράφω θα εκδηλώσουν το ρατσισμό τους εναντίον των μεταναστών , τους πληροφορώ ότι , όπως έγραψα και παλαιότερα , τον ρατσισμό αντιμετωπίζουν και τα παιδιά μας πλέον στις χώρες που κατέφυγαν για να αναζητήσουν δουλειά .

Δεν μας φταίνε σε τίποτα οι μετανάστες τους οποίους οι σωτήρες του τόπου τους , τους εξανάγκασαν και αυτούς να εκπατριστούν και να θυμόμαστε ΤΕΛΙΚΑ ότι αυτοί δεν ήλθαν για να μείνουν στην Ελλάδα αλλά για να περάσουν από εδώ στην Ευρώπη και ΟΤΙ οι κυβερνήσεις μας τους εγκλωβίζουν εδώ !

Πέμπτη 12 Απριλίου 2012

Προς Ιούδα (Ποίημα )

Θα πρέπει να γνωρίζεις πια Ιούδα
Πως καθώς περνούν οι αιώνες
Κατατάσσεσαι στις μόνιμες αναφορές
Κανένας έπαινος και κανένα του ανθρώπου ανδραγάθημα
Δε σκίασε τη δική σου ανατροπή
Αλήθεια
Τι ήταν τελικά;
Μια καθαρή πράξη προδοσίας
Μια παραπλάνηση του ζηλωτή σου πόθου
Ή μήπως φιλική συμμετοχή
Σε μια υπερπαραγωγή Αγάπης;
Εκείνο το φιλί σου πέρασε στα στόματα πολλών
Kαι δόθηκε ανεξέλεγκτα
Aκόμα κι όταν έπρεπε τη θέση του
Μία γροθιά να πάρει
Αγαπητέ Ιούδα
(Ας μου επιτρέψει η περίπτωσή σου ετούτη την προσφώνηση)
Δεν ξέρω τελικά αν ήσουν θύτης ή και θύμα
Με βεβαιότητα εντούτοις μπορώ να σου μιλώ
Έχω γνωρίσει αντίγραφά σου
Που δεν τα πλάνεψε κανένα πάθος
Καμιάς πατρίδας η ανάγκη
Για το ξεσήκωμα, τη λεύτερη πνοή
Πάνω από μια στυγνή αυτοκρατορία
Παρά μονάχα οδηγημένοι απ΄το φθόνο
Μάτια κλειστά, συνείδηση τυφλή
Σταυρώσανε πολλούς θεούς
Και Γολγοθάδες όρθωσαν στο τείχος των δακρύων
Χωρίς ανάσταση να έχει προβλεφθεί
Απ΄το δικό τους φονικό φιλί

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Τετάρτη 21 Μαρτίου 2012

21 Μαρτίου 1912 Παγκόσμια ημέρα της Ποίησης

Σάββατο 17 Μαρτίου 2012

Υπάρχει και η άλλη Ελλάδα που μας τιμά και αξίζει να την τιμούμε .

Κύριε Υπουργέ Παιδείας σαν ακαδημαϊκό δάσκαλο σας τιμώ και σας σέβομαι. Με αυτό το θάρρος θα σας απευθύνω ένα ερώτημα και μια παράκληση . Όλοι εκείνοι που πάνω στις εξέδρες των επισήμων αύριο ,θα επιζητούν να μοιραστούν με τους ηρωικούς αγωνιστές τις επανάστασης τις απονεμόμενες τιμές , πιστεύετε πως τις αξίζουν ; Μπορείτε με το χέρι στην καρδιά , να βεβαιώσετε τα παιδιά μας ότι δεν είναι αυτοί που ευθύνονται για την σημερινή ταπείνωση της πατρίδας και για τον αυριανό βέβαιο εξανδραποδισμό των ιδίων των μαθητών και των συμπολιτών τους . Σας παρακαλώ Μην ζητήσετε από τους μαθητές μας, οι οποίοι ενδεχομένως έχουν άνεργους γονείς και πεινασμένα αδέλφια στα σπίτια τους , να τιμήσουν εκείνους που νομοθετούν χωρίς λαϊκή εντολή το άδικο και παράλληλα το ακαταδίωκτο για τις δικές τους ανομίες . Αξίζουν πιστεύετε εσείς οι τοιούτοι , (με την αρχαιοπρεπή έννοια του όρου) ,να τιμούνται παράλληλα με τους ήρωες των Εθνικών μας αγώνων ! Οι μέρες είναι δύσκολες και τα αυτοκτονικά μέτρα που μας επιβάλλουν οι δανειστές μας δεν είναι εύκολο να υλοποιηθούν μέσα σε καθαρό δημοκρατικό περιβάλλον και γι αυτό εγώ προβληματίζομαι και ψιλοκοσκινίζω τα πάντα . Έζησα και τις τελευταίες ημέρες της χούντας του Παπαδόπουλου σαν δημοκρατία Μαρκεζίνη και μυρίζω ήδη στον αέρα την ίδια οσμή . Αν δεν είστε εντελώς βέβαιος , που φυσικά δεν θα είστε , ότι τις θέσεις των τιμωμένων προσώπων στις εξέδρες των επισήμων στις παρελάσεις , θα τις καταλάβουν άξια τιμής άτομα , μην υποχρεώσετε τους μαθητές να τους τιμήσουν . Μην αναλάβετε αυτήν την μεγάλη ευθύνη .Μην γίνετε ο υπεύθυνος για τις όποιες αναμενόμενες αντιδράσεις οι οποίες μπορεί να υπερκαλυφθούν από προβοκάτσιες και να δρομολογήσουν ακόμα και ένα νέο Πολυτεχνείο. Είμαι ένας από τους λίγους που επιμένουν ακόμα και σήμερα να θυμούνται πως το Πολυτεχνείο το 73 δεν έφερε τη Δημοκρατία αλλά την χούντα του Ιωαννίδη και τον Αττίλα στην Κύπρο ! Σαν παλιός Δάσκαλος ενοχλούμε όταν βλέπω τους μαθητές να ασχημονούν στις Εθνικές παρελάσεις αλλά σαν Δημοκράτης θα πληγωθώ περισσότερο να δω αυτούς , τα ουσιαστικά αυριανά θύματα , να τιμούν τους θύτες τους . Ποια ελπίδα θα είχε ένα Έθνος με μια υποταγμένη απ` αρχής νεολαία . Μην βάλετε εμάς τους δασκάλους ούτε τους μαθητές σε μια τέτοια δοκιμασία . Έλληνες άξιους τιμής μπορεί να μην βρίσκετε στο χώρο όπου από συνήθεια ή σκοπιμότητα τους αναζητούν αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα βρείτε χιλιάδες σε άλλους χώρους . Δοκιμάστε τους χώρους των επιστημόνων των δασκάλων των μαθητών και των φοιτητών . Ψάξετε ανάμεσα σε βραβευμένους και καταξιωμένους στους χώρους των λογοτεχνών και των καλλιτεχνών και ακόμα ανάμεσα στους αθλητές και τους εθελοντές κοινωνικού έργου για να μας εκπλήξετε ευχάριστα με αυτή την άλλη Ελλάδα που μας τιμά και αξίζει να την τιμούμε και μας δίνει ελπίδα .

Κυριακή 4 Μαρτίου 2012

«Μαμά, Μπαμπά δε με κοιτάξατε και χάθηκα» βιβλίο

Το βιβλίο «Μαμά, Μπαμπά δε με κοιτάξατε και

χάθηκα» της Αγγελικής Μπολουδάκη, Ειδικού

Ψυχικής Υγείας, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις

Αραξοβόλι.

Απευθύνεται σε γονείς που επιθυμούν να

διερευνήσουν πώς τα μηνύματά τους διαπερνούν

τον ψυχισμό των παιδιών τους, μορφοποιούν την

εικόνα τους και υφαίνουν την προσωπικότητά

τους και σε όσους νοσταλγικά επιστρέφουν στην

παιδική τους ηλικία, για να αναζητήσουν

απαντήσεις στους γρίφους τους, που περιμένουν

καρτερικά να γίνουν εικόνες γεμάτες με σύμβολα,

άρωμα και ζωή.

Το βιβλίο εστιάζεται επίσης στις δύσκολες σελίδες

της παιδικής ηλικίας ενός γονιού που

διαμορφώνουν ένα ψυχισμό ευάλωτο, ο οποίος

αναπαράγει τις συμπεριφορές που υπέστη. Ένας

φαύλος κύκλος επανάληψης κάνουν το βιβλίο της

ζωής του δυσανάγνωστο με τα τραύματα ανοιχτά

να γυρεύουν ίαση μέσα από ερωτηματικά,

διλλήματα, φόβους, ανασφάλειες, που τον

στοιχειώνουν και τον κρατούν έγκλειστο τους.

Η μόνη διέξοδος είναι η επαφή με την αλήθεια, ο

αποχαιρετισμός σε ό,τι έκλεισε τον κύκλο του, η

αποδοχή ενός εαυτού που απομακρύνεται από

λάθος μηνύματα που τον προσδιόρισαν και το

καλωσόρισμα ενός καθρέφτη που απεικονίζει ένα

πρόσωπο τυλιγμένο με το χάδι της ζωής, το οποίο

αγκαλιάζει το δικό του παιδί αγαπώντας το.

Αγγελική Μπολουδάκη

Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου 2012

"Από την Κλεπτοκρατία στη Χρεοκοπία"

Την Πέμπτη 1Μαρτίου 2012 στις 19:00 στο χώρο του βιβλιοπωλείου Ευριπίδης.

(Ανδρέα Παπανδρέου 11,Χαλάνδρι)

Ο συγγραφέας Σταύρος Λυγερος θα μιλήσει για το βιβλίο του "Από την Κλεπτοκρατία στη Χρεοκοπία"

εκδόσεις Πατάκη

Το βιβλίο:

Η κρίση χρέους , σηματοδοτεί την κατάρρευση ενός µμοντέλου πλασµατικής ανάπτυξης, το οποίο, όπως εξελίχθηκε, είχε ως χαρακτηριστικά του την κλεπτοκρατία, τη σπατάλη, τον ανορθολογισµό , τον παρασιτισµό ,την αυθαιρεσία και την ατιμωρησία .Μαζί µ' αυτό το μοντέλο καταρρέει και το ανοµολόγητο κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα στην άρχουσα τάξη και στα μικρομεσαία στρώματα , το οποίο αποτέλεσε το υπόβαθρο αυτού του μοντέλου . Εκτός από την ιθαγενή πτυχή της κρίσης , όμως , υπάρχει και η ευρωπαϊκή. Η Ελλάδα δεν είναι το μαύρο πρόβατο της Ευρωζώνης ,όπως ισχυριζόταν το ευρωπαϊκό ιερατείο .Είναι ο αδύναμος κρίκος μιας όχι και τόσο στέρεας αλυσίδας.

Το ευρώ απειλείται από τη συστηµική κρίση του. Η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε πειραματόζωο.Είναι η πρώτη χώρα-µέλος της ΕΕ όπου εφαρμόζεται η θεραπεία-σοκ και επιχειρείται η αποδόμηση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτημένου .

Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου 2012

" ο Κήπος του Προφήτη" . ( Ενα απόσπασμα ).

Από το έργο του Λιβανέζου ποιητή Xαλίλ Γκιμπράν " ο Κήπος του Προφήτη"

Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ' τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.

Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στην πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.

Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού πολιτικό

και απατεώνα για φιλόσοφο,

μπαλώματα και απομιμήσεις που είναι η τέχνη του.

Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.

Αχ! Ελλάδα! (Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου)

Αχ! Ελλάδα!

Τους βάλαμε στην κορυφή
και τώρα μας πατούνε
και δεν αφήνουνε στιγμή
να μας απομυζούνε.

Μας κοροιδεύουνε και μεις

στραβά κάνουμε μάτια.
Τα τσακισμένα της τιμής
μαζεύουμε κομμάτια
Και σαν τραγιά την κεφαλή,
πλούσια διακοσμημένη,
και με βλακεία περισσή,
μα! παραπονεμένοι...

υψώνουμε με μια βοή
απελπισιάς: Τι φταίει!
Και μας ακούνε και αυτοί
οι ...άπονοι Ευρωπαίοι

Και αν ο Αίσωπος λαλεί
χρόνια, δεν τον ακούμε.
Δεν βλέπουμε την κορυφή,
τα πόδια μας κοιτούμε.

Κι αντί τους κλέφτες στο σκαμνί
να βάλουμε γενναίως,
κλαίμε για τ' άδειο το παχνί
μ' απελπισιά και δέος.

Κι έτσι όπως πάμε θε να ρθει
ημέρα αποφράδα,
που θα τη βγάλουν στο σφυρί
τη δύστυχη Ελλάδα

Θα μείνει η μουστάκα μας
κι η ιστορική μας γκλίτσα.
Κι εμείς με την ατάκα μας
<< φτωχούλα Ελλαδίτσα!>>

ο χρήστης Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου

Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2012

Της Πλατείας του Χάρη Μελιτά

Εντός, αυθαιρετούν οι αιρετοί.
Εκτός, αιρετικοί διαδηλώνουν.
Ενδιαμέσως, ρόπαλα και κράνη
τα θύματα στοιβάζουν στην αρένα.

Από τη μια, πολυτεχνίτες πωλητές
πολύχρωμοι πολίτες απ’ την άλλη.
Ενδιαμέσως, Άγνωστοι Στρατιώτες
συνθήματα θυμίζουν λαβωμένα.

Κι ο ουρανός μελαχρινός ν’ ασφυκτιά
πνιγμένος σε καπνούς και δακρυγόνα.

Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2011

Από τη δουλειά του Γιώργου Νικολόπουλου .

Το έλαβα από diasporic literature spot άκουσα τα λόγια του , με ερέθισαν οι αυταπόδεικτες αλήθειες που είπε και το ανάρτησα στο Πατάρι Λογοτεχνών …. «Αυτό να τους πεις. Όσο είναι δεμένοι στη μυλόπετρα, δεν έχουν να φοβούνται τίποτε» .

«Ούτε κι εμείς», συμπλήρωσες .

Λεωνίδας Ορφανουδάκης .

Είμαι εδώ, είμαι αλλού;/ Ή μήπως, είμαι παντού;/ Ο χρόνος κυλάει σαν
υδράργυρος./ Φευγαλέες σκέψεις με διαπερνούν./ Μια τελευταία: Ζω;
«Εσωτερική αναζήτηση»

«Και οι άλλοι;» ρώτησες. «Τι κάνουν οι άλλοι;»// «Οργώνουμε», σου απάντησαν. «Σπέρνουμε. Θερίζουμε. Γυρίζουμε τη μυλόπετρα. Μέχρι το επόμενο πρωί. Και πάλι οργώνουμε. Σπέρνουμε. Θερίζουμε. (…) Μέχρι το τελευταίο πρωί».// Χαμογέλασες ικανοποιημένος./ «Προπαντός, να μην ξεχνάνε τη μυλόπετρα», μου είπες. «Αυτό να τους πεις. Όσο είναι δεμένοι στη μυλόπετρα, δεν έχουν να φοβούνται τίποτε»./ Σκέφτηκες για λίγο. «Ούτε κι εμείς», συμπλήρωσες. «Ούτε κι εμείς έχουμε να φοβόμαστε τίποτε. Όσο είναι δεμένοι στη μυλόπετρα».

«Οι άλλοι»

Xωρισμένη σε έξι ενότητες και ακολουθώντας την δομή ενός κλασικού κειμένου με πρόλογο, κυρίως θέμα και επίλογο, οι συνειδητά προκλητικοί Διάλογοι του Γιώργου Νικολόπουλου, .... (Περισσότερα http://diasporic.org/2011/09/iakovos-2/lying-on-the-operating-table/ )

Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2011

Σχολείο - Σχόλη από τα ( 24grammata.com )

Οι λέξεις της εβδομάδας : Σχολείο – (Σχόλη = Αργία) έχουνετυμολογική σχέση!!!

γράφει ο ΓιώργοςΔαμιανός

Οι μαθητές στην Ελλάδα (κυρίως στο Λύκειο) είναι, ίσως, οιπιο ταλαιπωρημένοι άνθρωποι. Όσοι, ιδιαίτερα, φοιτούν σε ιδιωτικό εκπαιδευτήριοξεκινούν τη μέρα τους από τις 6π.μ. και τελειώνουν περίπου τα μεσάνυχτα. Αυτοίοι ταλαίπωροι μαθητές σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσαν να φανταστούν ότι η λ.σχολείο είχε ως αρχική σημασία την ανάπαυση, την ησυχία, τον ελεύθερο χρόνο(< αρχαία ελληνική λέξη: σχόλη). Η αρχική σημασία της λ. σχόλης είχε τηνέννοια του: “βραδύνω, αργοπορώ” («σχολήν τίθημι» : αργοπορώ) ή («σχολήγίγνεται»: υπάρχει καιρός). Με το ίδιο νόημα απαντάται και σήμερα στη φράση:«Κυριακή γιορτή και σχόλη». (Για πρώτη φορά στο διαδίκτυο, όλα τα σχολικάβιβλία (220) του Δημοτικού, Γυμνασίου, Λυκείου σε τρία εύχρηστα e-book εντελώςδωρεάν από τα 24grammata.com)

Ήδη, όμως, από τους κλασικούς χρόνους τη συναντάμε με τηνιδιότητα του ελεύθερου χρόνου με αποτέλεσμα να καλλιεργήσει κανείς το πνεύματου. Γιατί, όμως, μία λέξη που δήλωνε την τεμπελιά (σχόλη) πήρε τη σημασία τηςσυστηματικής καλλιέργειας του πνεύματος; Την απάντηση θα την βρείτε αναναλογιστείτε πως φάνταζαν στα μάτια του απλού κόσμου όλοι οι φιλοσοφούντες καιοι έχοντες «ελεύθερον χρόνον». Μάλλον περιφρονητικά χρησιμοποίησαν, αρχικά, τηλ. σχόλη. Ο όρος, αρχικά, χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει την ανώτατη βαθμίδαεκπαίδευσης, όπως, γα παράδειγμα, η Κυρηναϊκή σχολή (ιδρύθηκε από τονΑρίστιππο, 435 – 436, μαθητή του Σωκράτη και υποστήριζε τον άκρατο ηδονισμό).Άλλη σημαντική, αλλά ξεχασμένη, σήμερα, σχολή ήταν η Ανώτατη Τεχνική ΕλληνικήΣχολή. Πρόκειται για το πρώτο Πολυτεχνείο στον κόσμο, που ιδρύθηκε στηΑλεξάνδρεια από τον Ήρωνα
Από την αρχαιότητα, ήδη, παρουσιάζεται και το επίθετοσχολαστικός για να δηλώσει αυτόν που αφιερώνει τό χρόνο του στη μελέτη. ΄Ηταν,δηλαδή, ο μορφωμένος, ο εκπαιδευμένος...

...Για περισσότερες πληροφορίες, καθώς και για τη σχέσηανάμεσα στο σχολείο και το σκουλαρίκι διαβάστε στα 24grammata.com

Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2011

Ιερά οδός ( Άγγελος Σικελιανός)

Δύο καλοί φίλοι μου υπενθύμισαν πως λείπει από το πατάρι μου ο μεγάλος Άγγελος Σικελιανός και ειδικά η «Ιερά οδός» του και σπεύδω να επανορθώσω άμεσα . Περισσότερα στο Φιλόλογος http://teacherhistorybook.blogspot.com/2009/02/blog-post_13.html αλλά και στο http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=8&author_id=45

Ιερά οδός Άγγελος Σικελιανός

Aπό τη νέα πληγή που μ' άνοιξεν η μοίρα
έμπαιν' ο ήλιος, θαρρούσα, στην καρδιά μου
με τόση ορμή, καθώς βασίλευε, όπως
από ραγισματιάν αιφνίδια μπαίνει
το κύμα σε καράβι π' ολοένα
βουλιάζει.
Γιατί εκείνο πια το δείλι,
σαν άρρωστος, καιρό, που πρωτοβγαίνει
ν' αρμέξει ζωή απ' τον έξω κόσμον, ήμουν
περπατητής μοναχικός στο δρόμο
που ξεκινά από την Aθήνα κ' έχει
σημάδι του ιερό την Eλευσίνα.
Tι ήταν για μένα αυτός ο δρόμος πάντα
σα δρόμος της Ψυχής.
Φανερωμένος
μεγάλος ποταμός, κυλούσε εδώθε
αργά συρμένα από τα βόδια αμάξια
γεμάτα αθεμωνιές ή ξύλα, κι άλλα
αμάξια, γοργά που προσπερνούσαν,
με τους ανθρώπους μέσα τους σαν ίσκιους.

Mα παραπέρα, σα να χάθη ο κόσμος
κ' έμειν' η φύση μόνη, ώρα κι ώρα
μιαν ησυχία βασίλεψε. K' η πέτρα
π' αντίκρισα σε μια άκρη ριζωμένη,
θρονί μου φάνη μοιραμένο μου ήταν
απ' τους αιώνες. K' έπλεξα τα χέρια,
σαν κάθισα, στα γόνατα, ξεχνώντας
αν κίνησα τη μέρα αυτή ή αν πήρα
αιώνες πίσω αυτό τον ίδιο δρόμο.

Mα να· στην ησυχία αυτή, απ' το γύρο
τον κοντινό, προβάλανε τρεις ίσκιοι.
Ένας Aτσίγγανος αγνάντια ερχόταν,
και πίσωθέ του ακλούθααν, μ' αλυσίδες
συρμένες, δυο αργοβάδιστες αρκούδες.

Kαι να· ως σε λίγο ζύγωσαν μπροστά μου
και μ' είδε ο Γύφτος, πριν καλά προφτάσω
να τον κοιτάξω, τράβηξε απ' τον ώμο
το ντέφι και, χτυπώντας το με τό 'να
χέρι, με τ' άλλον έσυρε με βία
τις αλυσίδες. K' οι δυο αρκούδες τότε
στα δυο τους σκώθηκαν, βαριά.
H μία,
(ήτανε η μάνα, φανερά), η μεγάλη,
με πλεχτές χάντρες όλο στολισμένο
το μέτωπο γαλάζιες, κι από πάνω
μιαν άσπρη αβασκαντήρα, ανασηκώθη
ξάφνου τρανή, σαν προαιώνιο νά 'ταν
ξόανο Mεγάλης Θεάς, της αιώνιας Mάνας,
αυτής της ίδιας που ιερά θλιμμένη,
με τον καιρόν ως πήρε ανθρώπινη όψη,
για τον καημό της κόρης της λεγόνταν
Δήμητρα εδώ, για τον καημό του γιου της
πιο πέρα ήταν Aλκμήνη ή Παναγία.
Kαι το μικρό στο πλάγι της αρκούδι,
σα μεγάλο παιχνίδι, σαν ανίδεο
μικρό παιδί, ανασκώθηκε κ' εκείνο
υπάκοο, μη μαντεύοντας ακόμα
του πόνου του το μάκρος, και την πίκρα
της σκλαβιάς, που καθρέφτιζεν η μάνα
στα δυο πυρά της που το κοίτααν μάτια!

Aλλ' ως από τον κάματον εκείνη
οκνούσε να χορέψει, ο Γύφτος, μ' ένα
πιδέξιο τράβηγμα της αλυσίδας
στου μικρού το ρουθούνι, ματωμένο
ακόμα απ' το χαλκά που λίγες μέρες
φαινόνταν πως του τρύπησεν, αιφνίδια
την έκαμε, μουγκρίζοντας με πόνο,
να ορθώνεται ψηλά, προς το παιδί της
γυρνώντας το κεφάλι, και να ορχιέται
ζωηρά.
K' εγώ, ως εκοίταζα, τραβούσα
έξω απ' το χρόνο, μακριά απ' το χρόνο,
ελεύτερος από μορφές κλεισμένες
στον καιρό, από αγάλματα κ' εικόνες·
ήμουν έξω, ήμουν έξω από το χρόνο.

Mα μπροστά μου, ορθωμένη από τη βία
του χαλκά και της άμοιρης στοργής της,
δεν έβλεπα άλλο απ' την τρανήν αρκούδα
με τις γαλάζιες χάντρες στο κεφάλι,
μαρτυρικό τεράστιο σύμβολο όλου
του κόσμου, τωρινού και περασμένου,
μαρτυρικό τεράστιο σύμβολο όλου
του πόνου του πανάρχαιου, οπ' ακόμα
δεν του πληρώθη απ' τους θνητούς αιώνες
ο φόρος της ψυχής.
Tι ετούτη ακόμα
ήταν κ' είναι στον Άδη.
Kαι σκυμμένο
το κεφάλι μου κράτησα ολοένα,
καθώς στο ντέφι μέσα έριχνα, σκλάβος
κ' εγώ του κόσμου, μια δραχμή.
Mα ως, τέλος,
ο Aτσίγγανος ξεμάκρυνε, τραβώντας
ξανά τις δυο αργοβάδιστες αρκούδες,
και χάθηκε στο μούχρωμα, η καρδιά μου
με σήκωσε να ξαναπάρω πάλι
το δρόμον οπού τέλειωνε στα ρείπια
του Iερού της Ψυχής, στην Eλευσίνα.
K' η καρδιά μου, ως εβάδιζα, βογκούσε:
"Θά 'ρτει τάχα ποτέ, θε νά 'ρτει η ώρα
που η ψυχή τής αρκούδας και του Γύφτου,
κ' η ψυχή μου, που Mυημένη τηνε κράζω,
θα γιορτάσουν μαζί;"
Kι ως προχωρούσα,
και βράδιαζε, ξανάνιωσα απ' την ίδια
πληγή, που η μοίρα μ' άνοιξε, το σκότος
να μπαίνει ορμητικά μες στην καρδιά μου,
καθώς από ραγισματιάν αιφνίδια μπαίνει
το κύμα σε καράβι που ολοένα
βουλιάζει. Kι όμως τέτοια ως να διψούσε
πλημμύραν η καρδιά μου, σα βυθίστη
ως να πνίγηκε ακέρια στα σκοτάδια,
σα βυθίστηκε ακέρια στα σκοτάδια,
ένα μούρμουρο απλώθη απάνωθέ μου,
ένα μούρμουρο,
κ' έμοιαζ' έλλε:
"Θά 'ρτει."

Τρίτη 30 Αυγούστου 2011

Εργαστήρια Γραφής & Ανάγνωσης της Book Press - Φθινόπωρο 2011

Δημιουργική γραφή από τους Έλενα Μαρούτσου και Κώστα Κατσουλάρη, επιμέλεια-διόρθωση βιβλίων από τον Δημοσθένη Κερασίδη, Ιστορία της πολιτικής σκέψης και γνωριμία με τους κλασικούς στοχαστές από τον Σωτήρη Βανδώρο.

Περισσότερα...

Τίτλος εργαστηρίου: «Γράφοντας διήγημα»

To cut a long story short

Διδάσκει η Έλενα Μαρούτσου

Περιγραφή του εργαστηρίου:

«Στην ερώτηση αν η συγγραφή μπορεί να διδαχθεί, η δική μου απάντηση είναι όχι. Όμως ενώ δεν διδάσκεται, πιστεύω πως χρειάζεται μαθητεία.

Περισσότερα...

Τίτλος εργαστηρίου: "Εργαστήριο επιμέλειας-διόρθωσης βιβλίων"

Διδάσκων: Δημοσθένης Κερασίδης*

Περιγραφή του εργαστηρίου:

«Έπειτα από είκοσι χρόνια αδιάλειπτης εργασίας ως επιμελητής εκδόσεων, αποφάσισα να οργανώσω ένα εργαστήριο επιμέλειας-διόρθωσης βιβλίων για την κάλυψη της επιζητούμενης επάρκειας στον εν λόγω γνωστικό-επαγγελματικό τομέα.

Περισσότερα...

Τίτλος Εργαστηρίου: «Γράφοντας για τους άλλους»
Διδάσκει ο Κώστας Κατσουλάρης*
Περιγραφή του εργαστηρίου:

«Οι περισσότεροι από εμάς ανατρέχουμε στη γραφή για παρηγοριά, έκφραση, εκτόνωση αισθημάτων και σκέψεων που δεν βρίσκουν διέξοδο στην κοινωνική ή την προσωπική μας ζωή – ακόμη και σε αναζήτηση αυτογνωσίας.

Περισσότερα...

Αναρτήθηκε : Λεωνίδας Ορφανουδάκης από .....

Τρίτη 9 Αυγούστου 2011

Απέβαλαν τις Ελληνικές Κλασικές Σπουδές από τα Πανεπιστήμια του Κόσμου

Με αφορμή την εκδήλωση για την (ΜΟ) Μαρία Ορφανουδάκη στα Χανιά , θέλω να μοιραστώ μαζί σας δύο σκέψεις μου . Έβαλαν στόχο την υποδούλωση του Ανθρώπου και άρχισαν με την ΑΠΟΒΟΛΗ των Ελληνικών κλασικών σπουδών από τα Πανεπιστήμια του Κόσμου . Σκότωσαν αρχικά τον Όμηρο και έχουν στο στόχαστρο τον ίδιο τον Πολιτισμό . Από την Ελλάδα ας αρχίσει η Πολιτιστική Επανάσταση. ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ με όπλο την Τέχνη , τα Γράμματα και την σοφία των Προγόνων σας !!

http://www.mariaorfanoudaki.gr