ΑΝ [ ΩΝ ] ΥΜΑ

Η πρώτη Ποιητική συλλογή της Μαρίας Θεοφυλάκου

 

Από τις Εκδώσεις  ΔΩΔΩΝΗ

                              Αθήνα  2010

ΑΝΤΙΓΡΑΦΩ με χαρά μου από το   http://logotexnikesanafores.blogspot.com/2011/03/blog-post_09.html  και αναρτώ  στο Πατάρι Λογοτεχνών ένα μέρος της δουλειάς της !

Μαρία Θεοφιλάκου - Ποιητική συλλογή ΑΝΩΝΥΜΑ

Τα παρακάτω ποιήματα είναι από την ποιητική συλλογή της Μαρίας Θεοφιλάκου: Ανώνυμα.  Πρόκειται για μια νέα φωνή με εξαιρετική γραφή, ευαισθησία και ταλέντο. Ευχαριστώ τη Μαρία για την αποστολή της ποιητικής της συλλογής.

Δύσκολες ανατολές

Ανασαίνουμε νύχτα

ελεύθεροι, γιατί είναι μοναξιά

σε κάθε μας τυφλό βήμα,

τρεκλίζον

Κλείνουν τα θέατρα

Θεριεύουν οι σκιές

Οι αλήθειες αλαλάζουν στα βουνά

και πεινασμένες κατεβαίνουν προς την πόλη

Ανασαίνουμε νύχτα

Σφικτά ταμπουρωμένα σώματα

μα είμαστε πιο πάνω από τις σάρκες·

κείνες δεν είναι παρά μια αφορμή

Τα αγρίμια ας κοπιάσουν,

μας γνωρίζουν

Στα πόδια μας εμπρός

θε να κουρνιάσουν

Ελεύθεροι, γιατ’ είναι μοναξιά

από τη διαλεχτή

που αρνείται τις κρυψώνες

και σκίζει των αυλών τα δηλητηριασμένα ρόδα,

έτσι εισπνέουμε τη νύχτα

πηκτή στο λάρυγγα

 στο χνώτο όμως ρημάδι

και βγάζουμε το πρώτο φως

Η Πόρτα

Με το πρώτο σκοτάδι που θα πέσει

θα ονειρευτώ μια πόρτα δίχως τοίχους

κι απ’ όπου θέλω εγώ θα την περάσω

ενώ ένα μάτι αγριεμένο θα κοιτάζει

Ξύλο γδαρμένο,

το χρώμα σε σημεία ξεφτισμένο,

θε να βαστά αυτή τους δρόμους όλους

και πίσω της κι εμπρός της

Καιρό άμα σηκώσει

πάνω της το κορμί μου θα γαντζώσω

τόσο που σα μαρμάρινο να μοιάζει

να μη γνωρίζω αν έφτασα ή αν αρχίζω

Με το πρώτο σκοτάδι που θα πέσει

και πριν οι τοίχοι να υψωθούν προλάβουν

 θα ονειρευτώ μια πόρτα μες στο δρόμο

που αλλιώς θα 'πρεπε μόνη να αλλάξω

Σελήνη

Τις Κυριακές μου εδώ και το ταλάντεμα διστάζει

εμπρός στην παγερή μαχαίρα της σελήνης

Κόσμος με βήματα ελαφρά διαβαίνει,

μα είν’ ένα πέλαγο κουτσό, δίχως ακτή, που μένει

Να ’ναι το φως του απόβραδου

κάποιο σημείο ζοφερό που μ’ αποδοκιμάζει

Ή κάποια ωδή στην αμεροληψία του

για τα έργα μου, που διόλου δεν το μέλλουν

Νύχτες ασπρόμαυρες ζυγώνουν στα σκαλιά μου

Κι εγώ σαν τρίξει φονικά ο σύρτης

θα ξέρω πριν τις δω στο ημίφως

αδέρφια ότι είν’ των πλουμιστών φαιδρών

Πως ό,τι ήταν έρχεται και ό,τι είναι μισεύει

Όπως αργόσυρτα σημαίνουν οι καμπάνες

Στην χάση του έναστρου και των ανθρώπων

Στο γιόμα εδώ του ετερόφωτου

  

Ο ξένος

Μοιράστηκα μαζί σου μια σιωπή

που 'χε ακουμπήσει στα χείλη του γκρεμού

σ’ ένα άδροσο λίκνο

προτού να γεννηθούν οι λόγοι,

ούτε σωστά ούτε παράδοξα,

σα μια φυγή να μας περίμενε εκεί

Ξέχωρα και τους δυο,

χαμένους

Κι όμως μαζί

Εσύ δεν τρόμαξες εμπρός στ’ άγνωρο βλέμμα,

και δε φοβήθηκα βουβά να σε κοιτάξω

σα μια φυγή να μας περίμενε εκεί

 πιο κάτω όπου βουλιάζανε τα στερεότυπά τους

 λέξεις, αβρότητες

οι τόσες στριγκλιχτές μιλιές

που αρθρώνονται κι ορθώνεται

η μαύρη τρύπα της ψυχής

Εγώ κι εσύ σιωπήσαμε

όπως σηκώνει άγκυρες το πλοίο που σαλπάρει

όπως ψυχραίνονται οι ταξιδευτές

το χάραμα που αρχινούν το όργωμα των τόπων

 Κατά πώς να 'ταν φυσικό ανάμεσά μας

Μοιράστηκα μαζί σου τη σιωπή

 που 'χε περάσει από φεγγάρια ποθητά,

χείλια απόρθητα,

κι έφερνε γνώση κι ιστορίες μύριες,

μια υποψία συμβατού

και μια ντροπή των όσων κουβαλούσε

 Κι όμως δεν έφυγε κανείς

Είναι που πήγαμε βουβοί προς τη φυγή μας,

 εγώ κι εσύ,

και δεν καλύψαμε τα μάτια,

γι’ αυτό μπορώ και περπατώ γοργά τον κόσμο όλο,

μ’ ένα τριαντάφυλλο κλειστό,

με μια πατρίδα

Βικτώρια

 Δεν έχει τέλμα να βουτήξω το ψωμί μου

Ούτε και τέρμα ν’ αποθέσω τα μπαγκάζια μου

Όλο τ’ αδράζω από τη σκόνη κι αυτά ξανακυλάνε

Μέρα τη μέρα σε σταθμούς που όλο τρέχουν

μοιάζω να είμαι εγώ σταματημένη,

ονειροπόλα καρτερώντας μια αποβάθρα

Κι εσύ αν είσαι φίλος

κάνε τα μάτια σου πως καθαρίζεις

Όποιος κι αν φεύγει από τους δυο,

αν φεύγει,

είμαστε μόνοι.

Μαρία Θεοφιλάκου (σύντομο βιογραφικό)

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1983.

Σπούδασε Μάρκετινγκ και Επιχειρησιακή Έρευνα στην ΑΣΟΕΕ. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στην Οικονομική επιστήμη, στο ίδιο πανεπιστήμιο. Το 2010 εκδόθηκε από τις εκδόσεις Δωδώνη η πρώτη της ποιητική συλλογή, με τίτλο "ΑΝ[ΩΝ]ΥΜΑ".

Ο Κιμ από το Μπαγκλαντές και ο γλάρος που τον λέγαν Ιωνάθαν !

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

Γράφει ο Λεωνίδας Ορφανουδάκης

Έχει απαγορευτικό μπαμπά ! Το πλοίο για την Κρήτη δεν θα φύγει , επιστρέφω στο σπίτι . Σε παρακαλώ αν μπορείς έλα να με πάρεις από το σταθμό του Μετρό του Χαλανδρίου .

Έφτασα στο σταθμό περίπου στις εννέα και μισή , μέσα σε άγρια χιονοθύελλα  .  Μια σκιά , μια μικροκαμωμένη ανθρώπινη σιλουέτα , μόλις που διακρινόταν  χαμένη στις σκιές του υποστέγου του σταθμού .  Ανησύχησα καθώς είχα καθυστερήσει .  Ζητιανεύει  , περιμένει κάποιον ή  να βουτήξει κάτι  .  Έτσι σκέφτηκα και εγώ σαν τον καθένα σας καθώς προσπέρασα την σκιά  για να σταματήσω λίγο παραπέρα  , κοντά στη στάση των Τρόλεϊ   όπου με περίμενε η κόρη μου . Της Άνοιξα την πίσω πόρτα και βιαστικά λόγω και του χιονιά , έβαλε μέσα στο αυτοκίνητο την βαλίτσα της και γυρίσαμε σπίτι  . Εκεί ανακάλυψε πως είχε χάσει ένα........ τσαντάκι   χεριού που  κρατούσε  μαζί με τη βαλίτσα  . Ένα τσαντάκι  από αυτά που έχουμε συχνά μαζί μας όταν ταξιδεύουμε και μέσα στο οποίο είχε,  ταυτότητα , κάρτες , αρκετά μετρητά , το εισιτήριο πλοίου ,  διάφορα άλλα χαρτά  , τα  κλειδιά της και άλλα πολλά .  Σκεφτείτε το λύγο !  Σκέτη απελπισία μας κατέλαβε  .

Θυμάμαι  καλά όταν σε περίμενα στο σταθμό το είχα , θα μου έπεσε εκεί !  ή θα σου το βούτηξαν σκεφτικά εγώ   και  θυμήθηκα  τη μαύρη σιλουέτα έξω από το  σταθμό  .  Γυρίσαμε στο σταθμό μετά από μισή ώρα περίπου και κατεβήκαμε να ψάξουμε για το τσαντάκι , χωρίς καμιά ελπίδα βέβαια .  Η μαύρη σιλουέτα είχε αλλάξει θέση αλλά ήταν ακόμα εκεί μέσα στον άγριο χιονιά και περίμενε  .  Όταν μας είδε,  η μαύρη σκιά , ξεκόλλησε από τις άλλες  σκιές  και μας πλησίασε βιαστικά . Κάτω από το άπλετο φως του σταθμού η σκιά μετουσιώθηκε  , έγινε η ανθρώπινη μορφή ενός νεαρού μελαψού άνδρα , ούτε κλέφτης ούτε ζητιάνος  . Μια αξιοπρεπής παρουσία . Ήταν σχεδόν παιδί  , με καλοσυνάτη όψη  και  μεγάλα μαύρα φωτεινά εκφραστικά και  ξάστερα  μάτια ..

Πάντα να κοιτάζετε στα μάτια τους ανθρώπους που σας συστήνουν και να τα διαβάζετε . Πολύ σύντομα θα ανακαλύψετε πως η γνώμη που θα σχηματίσετε για κάποιον με την πρώτη ματιά  διαβάζοντας απλώς τα μάτια του , είναι πολύ ποιο αποκαλυπτική από το να διαβάσετε το βιογραφικό του .

Είδα που σας έπεσε κάτι από το αυτοκίνητο όταν φεύγατε , μας  πρόλαβε πλησιάζοντας  . Το έβαλα εκεί πίσω από την κολόνα , σταμάτησα σε μια απόσταση να το φυλάω και σας περίμενα . . Ήξερα πως θα γυρίσετε συμπλήρωσε  !  Συγκινήθηκα και τον αγκάλιασα ! Πώς σε λένε παιδί μου από πού είσαι τον ρώτησα .

 Ήταν ο Κιμ από το Μπαγκλαντές  και θα έπαιρνε το τρόλεϊ από τον σταθμό του Χαλανδρίου προς το Μουσείο , εκεί κάπου κοντά στο μέγαρο της Υπατίας  μένει . Τον αντάμειψα με ότι περισσότερο μπορούσα , σίγουρα με πολύ λιγότερο από όσο άξιζε και τον καληνύχτισα .

Του εύχομαι μόνο να μην συναντήσει ποτέ στη ζωή του κάπου στα σκοτινά  και απόμερα κάποιον από τους ( Έλληνες !?) που με κατακεραυνώνουν για τα άρθρα μου  καθώς δεν με βρίσκουν αρκετά καλό σύμφωνα με τα μέτρα τους   Έλληνα   !

Σήμερα δεν θα διαβάσω κανένα από τα σχόλια που θα γράψετε στο άρθρο μου . Νοιώθω ανάμεσα στους περισσότερους από εσάς  ,  σαν τον γλάρο που τον λέγαν Ιωνάθαν .

Λεωνίδας Ορφανουδάκης

Από την συλλογή ηλιοτρόπια του Νίκου Κανάκη

Το κρυφτό   

Τα μάτια κλείνουν και μετρούν

Από το ένα ως το εννιά.

Παίζουν τα σχολιαρόπαιδα

Κρυφτό στην πάνω γειτονιά .

Στα ηλιοτρόπια κρύβεται

η  Μαριορίτσα η πονηρή .

Πρόσωπο εδώ ήλιος εκεί ,

Ποιος θα μπορέσει να τη βρει ;

Την πρόδωσαν τα μάτια της .

Σπιθίζουν εδώ σπιθίζουν εκεί

Κι η Μαριορίτσα η Μαριορή

Αιχμάλωτη του Θοδωρή .

    

του Γ.Ο

15 Χαϊκού πικρά (Επίκαιρο)

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

1.
Δρόμο άγνωστο
Κοίτα! είσαι Άνοιξη
Βιάστηκες πολύ.

2.
Γονείς δυστυχείς
Τα κεφάλια έσμιξαν
Άφατος καημός.

3.
Τα ψίχουλά σου
Τόσο χιόνι κάλυψε
Σπουργίτι μικρό!

4.
Μέσα στο μυαλό
Μαζεύτηκαν οι ρίζες
Αποκομμένες.

5.
Τόσα λουλούδια
Δε σ’ έφεραν κοντά μας
Στερνή συντροφιά.

6.
Μάτια λακκούβες
Απύθμενη η λύπη
Γεμάτα δάκρυ.

7.
Πολυώδυνη
Άσβεστη φλόγα πόνου
Μέσα μας καίει.

8.
Χιονάτες κορφές
Στο δέντρο που κάηκε
Σμίξαν να κλάψουν.

9.
Οι φίλοι μείναν
Με αμέτρητα Γιατί
Στο κινητό τους.

10.
Αναπάντεχα
Λύγισαν τα βλέφαρα
Στο βασίλεμα.

11.
Δεν έχει πλέον
Ιλαρές αναστάσεις
Μέσα στην ψυχή.

12.
Στο άδειο σπίτι
Η σιωπή σου δυνατή
Συνομιλία.

13.
Δε θα σαλπάρουν
Τα πελαγίσια μάτια
Τη γυναίκα σου

14.
Το χαμόγελο
Ξεχνά την ύπαρξή του
Το πήρες μαζί.

15.
Λεηλάτησες
Των ματιών τη γαλήνη
Αναχωρώντας.

27-02-2011
(στο μαθητή μου Δημήτρη Καραντώνη που αποχαιρετήσαμε σήμερα. Ετών 34)
Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου

Είμαι βέβαιος ότι η Κυρία Πεχλιβανίδου δεν θα έχει αντίρρηση να αφιερώσω και εγώ με την σειρά μου  τα  Πικρά Χαϊκού της   στους δύο Νεκρούς αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ

Λεωνίδας Ορφανουδάκης