Οι Νεκροί

Οι Νεκροί
Όμως ας το δούμε και κάπως αλλιώς .
Μιλάω πάντα για τους νεκρούς,
που κοιμούνται ήσυχοι και δίπλα – δίπλα
απαλλαγμένοι από το φόβο του θανάτου .
Απαλλαγμένοι από το φόβο της αμαρτίας
και την απειλή της νέας έξωσης,
ενώ οι ποιητές που δεν βλέπουν
την άλλη όψη του νομίσματος ,
διαβάζουν τα αγαπημένα τους ποιήματα,
όρθιοι σε άδειο δωμάτιο . Ευτυχισμένοι .
Πάντως ο γελαστός της φωτογραφίας
Που τόσο μου μοιάζει δεν είμαι εγώ.
Κώστας Χελμός

Ελληνική απόδοση ΝΙΚΟΥ ΓΚΑΤΣΟΥ

....

Σκαλί-σκαλί πάει ο Ιγνάθιο
το θάνατό του φορτωμένος.
Γύρευε να 'βρει την αυγή
μα πουθενά η αυγή δεν ήταν.
Γυρεύει τη σωστή θωριά του
και τ' όνειρό του αλλάζει δρόμο.
Γύρευε τ' όμορφο κορμί του
και βρήκε το χυμένο του αίμα.

....

Προφάσεις εν τραύμασι

Προφάσεις εν τραύμασι

Απ’ έξω, από μακριά φαινόταν σαν αφόρητη ματαιοδοξία .
Έπειτα όμως όταν άφησε να φανούν οι ουλές ;
Τόσα ενδύματα πολυτελή, γιατί ; Τόσα τραύματα που μάτωναν ακόμα ;
Τόσες προφάσεις …..

Μιχάλης Δελησσάβας

Ανεπίστροφοι προορισμοί

Ανεπίστροφοι προορισμοί


Πάνω σε μιά αγριελιά

χαράξαμε την αθανασία

όπου η αγλαή βροχή

κρυστάλλιασε την ουσία της.


Κοιτάζω πίσω

βλέπω καταπόρφυρα νιάτα

λουσμένα τον έρωτα

να βεβαιώνουν τη ζωή.


Τώρα βαθυτάρακτα σύννεφα

σκέπασαν τα φωτοβόλα σου μάτια

κι έφυγες ανηκής

για ανεπίστροφους προορισμούς.


Έφυγες

και μ’άφησες αντίδωρο οδύνης

το σκληρό μεράδι της ζωής

το μεράδι αυτού που μένει.


Έφυγες

μα έφυγες άλυπη

αφού προσπέρασες τη θλίψη

να με χάσεις.




Μάρκος Αρ.Γραικούσης

Σιβυλλικό Σονέτο

Σιβυλλικό Σονέτο
Στο Λεωνίδα Ορφανουδάκη

Την έγνοια σου την ξέχωρη καταλαβαίνω
Πως προσπαθείς πως μελετάς και κοπιάζεις
να αμφισβητείς το καθετί παραδομένο
και τα λιμνάζοντα νερά πως τα ταράζεις !

Για σένα φίλε αγαπητέ κι αγαπημένε
Υπάρχει πρόβλημα κι αναζητάς τη λύση …
Μα γι άλλους δεν υπάρχει ! Εσύ εκεί μένε
αξίζει ! κάποτε ο Θεός θα σε Φωτίσει ! …

Ο Θεός ανάμεσα στο ¨Α¨ και στ΄ ¨Αντί¨ , συγκαταβαίνει …
Στέκεις στο δέντρο … καλώς ευλογημένε ! …
Το προτιμώ … γιατ` έτσι ξέρω τι συμβαίνει ! …

Από το ΑΛΦΑ στου ΑΝΤΙ το σκαλοπάτι !
Το πολεμάς , ό,τι αγαπάς και αξίζει ! Λένε ….
Η αγάπη στη στροφή του δρόμου κλίνει μάτι

Δημήτρης Μποσινάκης

Κι όμως υπήρξε .

Η μητέρα δεν είναι εκεί ούτε στον ουρανό , ούτε
στην γη ; Αν είναι δυνατόν …..
Και όμως υπήρξε , είναι βέβαιο πως υπήρξε
μ΄ ένα χαμόγελο στην άκρη των χειλιών θλιμμένο
πάντοτε κάποιας ηλικίας ή και καμίας όπως οι άγγελοι ,
ουδέποτε νέα , όπως όλες οι μανάδες
Ν αλλάξουμε , αυτό ναι, πάντοτε τόθελε
να μην πονάμε ,και νάμαστε
ποιο τυχεροί από την ίδια, η έγνοια αυτή προπαντός,
στο πάντοτε άγρυπνο βλέμμα της , και ο φόβος για την
τύχη και το άγνωστο .
Τίποτα δεν θ΄ αλλάξει και νάρθει
Δεν θα σου απαντήσει , όσο και να πατήσεις
Το μηδέν στο τηλέφωνο πάλι και πάλι, ακόμα και
να ουρλιάξεις .
Όσο ήταν εδώ , όσο δεν την άκουγες εσύ που σου μιλούσε , τώρα πια δεν σ΄ ακούει
κι ο φόβος της εκείνος , ωρίμασε
ίσως και να περίσσεψε τώρα που έγινε και δικός σου
Σαν τον καθρέπτη ή σαν την φωνή σου την ακούς,
βλέπεις το πρόσωπο σου στον καθρέπτη αλλά δεν τον αναγνωρίζεις .

Δ Χίλιου ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ στην ΑΘΗΝΑ του 1890

Το Καρναβάλι στην Αθήνα του 1890
«Αποκριάτικα θεάματα καταθέλγοντα τα όμματα...»

Με τον Δημήτρη Χίλιο*
ΕΙΚΟΝΑ 1η
Σπύρου Βασιλείου: «Το καρναβάλι της Αθήνας»

Ήταν δεν ήταν λίγο πριν τους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας του 1896, τότε που η νεότευκτη αθηναϊκή κοινωνία έπαιρνε να διαμορφώνει δικές της συνήθειες και έθιμα, δική της παράδοση. Και η αποκριά, το καρναβάλι, απεδείχθη πεδίον λαμπρόν.
Όμως το τέλος της αποκριάς σηματοδοτούσε το τέλος των διασκεδάσεων και της κρεοφαγίας για την χειμερινή περίοδο, εν όψει της νηστείας και των προετοιμασιών του Πάσχα. Αυτά τότε, και για έναν περίπου αιώνα από την ίδρυση του νεώτερου Ελληνικού κράτους! Σήμερα τίποτα δεν αναστέλλεται, απλώς τις μέρες της αποκριάς εντείνεται η διασκέδαση φτάνοντας στην υπερβολή, με την κακογουστιά και την προχειρότητα να δίνουν τον τόνο.
Άλλοτε επίσης η αποκριά σηματοδοτούσε και τον ερχομό της άνοιξης, όταν ακόμη οι εποχές ήσαν τέσσερις και η αμυγδαλιά άνθιζε, προμηνύουσα έαρ το γλυκύ.

Στο περιοδικό «ΚΛΕΙΩ» (Φεβρουάριος 1889), εκδιδόμενο εν Λειψία, διαβάζουμε: «Αι αμυγδαλαί, αι προάγγελοι του έαρος, λευκάζουσι γραφικώς• και οι κλάδοι αυτών, οίτινες προ μηνός ήσαν κατάφορτοι παγεράς χιόνος, νυν είνε κατάφορτοι της ευώδους χιόνος των ανθέων».
Οι αποκριάτικες χοροεσπερίδες ήσαν κοσμικό γεγονός τόσο για την Αθήνα όσο και για κάθε ακμάζουσα επαρχιακή πολιτεία.
«Κόσμος εκλεκτός, αμφιέσεις πολυτελείς, ζωηρότης άπτωτος και εισπράξεις ικανοποιητικόταται παρ’ όλην την κρίσιν του τόπου...», έγραφαν οι κοσμικές στήλες τον Φεβρουάριο του 1910.
Η κρίση είναι κάτι παραδοσιακό σ’ αυτόν τον τόπο, όπως το αρνί της Λαμπρής, το δέντρο των Χριστουγέννων, η λαγάνα της Καθαροδευτέρας και η καμένη γη που παραλαμβάνει η μια κυβέρνηση από την άλλη. Κάθε γεννιά κληροδοτεί την κρίση στην επόμενη. Όπως το δαχτυλίδι της γιαγιάς, το ρολόϊ με την καδένα, τα κεντητά σεντόνια και την κονσόλα με τον καθρέφτη της εισόδου.


Εικόνα 2η
Νικολάου Γύζη: «Το αθηναϊκό καρναβάλι» (1989)

Από το Καρναβάλι της Ψωροκώσταιναςστον βασιλιά Καρνάβαλο
Πριν πολλές δεκαετίες οι Δήμοι δεν οργάνωναν παρελάσεις αρμάτων με συμβολισμούς και εικόνες που να σχολιάζουν και να καυτηριάζουν αναδεικνύοντας την επικαιρότητα. Μήτε εγχώριες βραζιλιάνες να παρελαύνουν με παλλόμενα τα νότια ημισφαίρια, τα ήθη της εποχής δεν το επέτρεπαν.
Οι αναπαραστάσεις τότε στήνονταν εκ των ενόντων και, βεβαίως, εκ του προχείρου. Τα θέματα αντλούνταν από τις ανθρώπινες σχέσεις, τις δυσκολίες της συμβίωσης ανόμοιων κοινωνικών ομάδων, τη φτώχεια και τις αδυναμίες της κρατικής μηχανής. Όλα με πνεύμα σκωπτικό και φόντο μια καθημερινότητα μίζερη.
Το Συμβούλιον των Γιατρών, με ράκη και στραπατσαρισμένα ημίψηλα καπέλα, κάρρα διακοσμημένα με ό,τι παράταιρο, φανταχτερό και αηδές συγχρόνως, δείγμα του αλλοπρόσαλου και ανομοιογενούς της νεόκοπης και μίζερης ελληνικής κοινωνίας. «Κατεσκληκότες καί ψωραλέοι όνοι», θέαμα ανάξιο της πρωτεύουσας του νεοσύστατου κράτους. Η πομπή του Γάμου, ακολουθούμενη από τα προικιά της νύφης, πομπή το ίδιο άθλια στην εμφάνιση και τη σύνθεση. Κουρέλια, μουντζούρες, λουλάκι καί καρβουνόσκονη.
Ήταν το Καρναβάλι της Ψωροκώσταινας. Ίδιο με εκείνη, πάμπτωχο και θλιβερό κακέκτυπο του αριστοφάνειου πνεύματος. Τέτοια θα μπορούσε να είναι η αποκριά μονάχα σε χώρα της νοτίου Βαλκανικής κι αυτό μέχρι πριν λίγα χρόνια.
Βάρβαρους καί χυδαίους, χαρακτηρίζει σε εφημερίδες της εποχής ο Αριστοτέλης Κουρτίδης τους μεταμφιεσμένους την προ του 1887 περίοδο. Μέχρι τότε χρέη προσωπίδας έκανε η ασβόλη, η μουντζούρα των μαγειρείων.
«Άπλυτοι σινδόνες, καννάβινα ράκη σάκκων απετέλουν την στολήν των αυτοσχέδιων μασκαράδων, των γυμνοπόδαρων και βδελυρων την ρυπαρίαν...»
Τότε ιδρύθηκε από φιλόκαλλους άνδρας το Κομιτάτον των Απόκρεω της Αθήνας που ανέλαβε να αναβαθμίσει και να ευπρεπίσει τις μέχρι τότε αποκριάτικες εκδηλώσεις. Μαζί με την πρωτεύουσα, εκσυγχρονίσθηκε και πήρε μορφή συγκεκριμένη ο Βασιλιάς Καρνάβαλος σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια πλην εξαιρέσεων, όπου υπάρχει από αιώνων ισχυρή τοπική παράδοση. Εκεί τηρούνται ακόμη τοπικά έθιμα με διονυσιακές τελετές, φαλλικά σύμβολα, σκαμπρόζικα στιχουργήματα. Ένα μείγμα από παγανιστικά και θρησκευτικά σύμβολα, χορούς και τραγούδια γαργαλιστικού περιεχομένου, μα πάντα με πίστη στην τοπική παράδοση.
Το γαϊτανάκι και το ντόμινο, τα ρόπαλα, «οι στιχοπλόκοι του κάρρου», το κομφετί, η παρέλαση του καρνάβαλου, η καμήλα, οι μάσκες. Αναπαραστάσεις ιστορικών σκηνών, παρελάσεις αρμάτων και πεζοπόρων που δίνουν μια συνολική εικόνα κατά ομάδες παριστάνοντας κάτι συγκεκριμένο, σατιρίζοντας καταστάσεις και άλλοτε δίνοντας απλά και μόνο μια καλόγουστη εικόνα. Πανδαισία χρωμάτων και εφευρετικότητα συνθέσεων που συνέθεταν «θεάματα καταθέλγοντα τα όμματα, κινούντα το μειδίαμα ή πλατύν γέλωτα εξεγείροντα...»

Από τας δράκας οπώρων στον λεμονοπόλεμο

Ημόδα σύντομα μεταφέρεται στην ελληνική επαρχία.
Η «ΚΛΕΙΩ» (1888) γράφει:
«Πλήθος πυκνόν συνωστίζεται εις τας οδούς εν βοή και θορύβῳ ή σταθμεύει προ των καφενείων και ζαχαροπλαστείων, παράθυρα κι εξώσται των οικιών πληρούνται μετά γυναικών και παίδων. Οι μετημφιεσμένοι παρελαύνουν ή εφ΄ αμάξης ή πεζή (εν ταις αμάξαις υπό την μεταξωτήν προσωπίδα και το κομψόν δόμινον μαντεύεται η ανθηρά μορφή, διαγράφεται το χαριτωμένον σώμα περικαλλούς νεάνιδος. Μικροί μεγάλοι εκσφενδονώσι δράκας οπώρων κατά της μορφής των θεατών...»
Τούτο το τελευταίο αναφέρεται στο «ευγενές» ανά την επικράτειαν έθιμον να κυνηγούν τους μασκαρεμένους με στιμμένα λεμόνια. Εξ΄ ου η φράση η απευθυνόμενη προς ρέκτας πολιτικούς: Φέρτε τα μούτρα σας και θα σας πάρουμε με τα λεμόνια.
Η ρήση εμπεριέχει απειλή και συγχρόνως ταύτιση με τον καρνάβαλο, με τους μασκαράδες. Ο Γιώργος Σουρής από τον «ΡΩΜΗΟ», χλευάζει προς πάσαν κατεύθυνσιν, υμνώντας συγχρόνως τον βασιλιά Καρνάβαλο:

Συ νέαν μεταρρύθμισιν
κι ανάστασιν σαλπίζεις
κι ο κόσμος διοργανωτήν
εσένα μόνον βλέπει...
Μη κομφετί και σερπαντέν
Καρνάβαλε σκορπίζεις,
σαπιολεμονοπόλεμος
στη ρωμηοσύνη πρέπει!

Ο λαϊκός ποιητής Θεοδοσίου, διάδοχος μιας δυναστείας στιχοπλόκων του κάρρου, που μαζί με άλλους ομοίους του απετέλεσαν τους προπομπούς της ελληνικής επιθεώρησης, του θεατρικού είδους που με την σάτιρα κατέγραφε, σκωπτικά, γεγονότα και καταστάσεις, εξαπέλυε ανηλεώς παρλάτες επί δικαίων και αδίκων «φθεγγόμενος στίχους εις την καθαρεύουσαν», μας ενημερώνει η «ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΗ», μηνιαίο περιοδικό της εποχής.
Οι εφημερίδες και τότε σχολίαζαν πικρόχολα τη σπατάλη χρημάτων για γιορτές και παράτες. Χαρακτηριστικό το έμμετρο του «ΡΩΜΗΟΥ».

Την Ρωμηοσύνη περγελούν
πως δεν σκορπά παράδες.
Μα αφού ξοδεύει μάτια μου
και για τους μασκαράδες!

Αλλά δεν παρέλειπε να χλευάζει και των πολιτικών ανδρών τα καρναβαλικά φερσίματα, τα μασκαροκαμώματα.

Γεια σου μωρέ Καρνάβαλε
με τους γλεντζέδες γλέντα,
πολιτικοί Καρνάβαλοι
γλεντούν στα παρλαμέντα...

Τα βράδια η διασκέδαση συνεχιζόταν ανάλογα με την κοινωνική τάξη. Οι αστοί έτρεχαν στις βεγγέρες και τα σουαρέ, πλήττοντας συχνά φορά θανάσιμα. Καλά, το τι απώλειες του πολυτιμωτέρου πλην ανεπανορθώτου συντελούνταν μια τρελή βραδιά καρναβαλιού, αφήστε καλύτερα. Οι καλή κοινωνία έσπευδε στους χορούς του παλατιού, οι λόγιοι στα σπίτια άλλοι στου Παλαμά και άλλοι στου Σουρή. Οι κατώτερες τάξεις, οι λαϊκές, τα κοπανούσαν σε πλακιώτικες ταβέρνες τσιμπολογώντας κοκορέτσια, γαρδούμπες και σπληνάντερα, καταβρέχοντάς τα με κατάξανθη ρετσίνα, αποφαινόμενοι πως Κι ο Θεός είναι πλακιώτης!
Όμως εκεί, κατά τις μικρές ώρες, αφού εξαντλούσαν τις καντάδες, ρίχνανε καμμιά στροφή στους ήχους της λατέρνας ανεμίζοντας την καρώ τραγιάσκα στον αέρα με Ώπα, αναφωνώντας Ας καεί και το παλιάμπελο, κι άλλοτε με τη δήλωση Δεν πάω σπίτι μου απόψε. Ήταν το ξέσπασμα σε υπερβολές μιας χαμοζωής ταπεινής και στερημένης. Τρώγανε, πίνανε πάρα πάνω απ’ όσο άντεχαν, κάποτε τους πήγαιναν στο σπίτι σηκωτούς, ή καυγάδιζαν άγρια για ψύλλου πήδημα.
Το πρωϊνό έβρισκε το μαγαζί γυαλιά καρφιά, ελληνικότατη συνήθεια, με τον πρωταγωνιστή στο μαγγανοπήγαδο του μεροκάματου. Το στομάχι κόμπος, τα μάτια πρησμένα και το όνειρο να έχει πετάξει μακριά...

Εικόνα

Σπύρου Βασιλείου: «Το τραπέζι
της καθαράς Δευτέρας

Εκατό και βάλε χρόνια μετά, οι αλλαγές είναι μετρημένες. Τα οικονομικά μας το ίδιο προβληματικά, η θέση μας στη διεθνή σκηνή αναβαθμισμένη, λένε οι κυβερνώντες, επισφαλής οι επίδοξοι. Όμως τα κόμματα πολιτεύονται με την ίδια ακριβώς νοοτροπία. Ο λαός, που μονάχα προεκλογικά αναβαθμίζεται σε πολίτες, καταπιεσμένος, αγχωμένος, πάντα με το φόβο της εφορίας και του νέου Κ.Ο.Κ., το δίκιο του δεν το βρίσκει ποτέ. Μόνο το πνεύμα του βασιλιά Καρνάβαλου παραμένει αναλλοίωτο. Κι ο Γιώργος Σουρής, από τον «ΡΩΜΗΟ», πάντα επίκαιρος.

Παράτα, Μούσα, κάθε τι
τον πόλεμο, τη νίκη
κι εξύμνησε το κομφετί
και το μασκαραλίκι...



* Ο Δημήτρης Χίλιος είναι συγγραφέας και από τις εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά του «Με το σφύριγμα του τραίνου» και «Χάρτινα φιλιά».

Οι τηγανητές πατάτες

Οι τηγανητές πατάτες

Τσιρίζει
το λάδι
ζεσταίνοντας
τη χαρά του κόσμου .
Οι τηγανητές πατάτες
μπαίνουν
στο τηγάνι
σαν χιονισμένα
φτερά
πρωινού κύκνου
και βγαίνουν
χρυσωμένες
από το τσιτσιριστό κεχριμπάρι της ελιάς

Πάμπλο Νερούντα (σε μετάφραση Δανάης Στρατηγοπούλου)

ΣΤΟ ΠΑΤΑΡΙ (ΠΟΙΟΙ ΗΜΑΣΤΕ !)

ΤΟ ΠΑΤΑΡΙ

Αντί προλόγου

Μια παρέα από δέκα περίπου άτομα, από όλα σχεδόν τα μέρη της Ελλάδας , από την Κρήτη ως την Θράκη που παροικούμε (ουσιαστικά εκτώς των τειχών) στο Χαλάνδρι, μαζευόμαστε κάθε Τετάρτη μεσημέρι εδώ και τρία τέσσερα χρόνια, στο πατάρι ενός βιβλιοπωλείου της πόλης.... Η ιστορία μας μικρή και άγνωστη . Ξεκινήσαμε έτσι χωρίς προγράμματα και διακηρύξεις με μοναδικό σκοπό να μην βουλιάξουμε στον εαυτό μας .

Μοναχικοί απροσκύνητοι, απαγγέλουμε τα φθαρμένα μας όνειρα και μιλούμε επί παντός επιστητού . Φορτωμένοι με πολύχρονη συγγραφική δράση και πολλή γνώση, άγνωστοι εν πολλοίς, παρά ταύτα και «απαράσημοι», μιλούμε , ακούμε , ζυγίζουμε τα προβεβλημένα και μετά το αλώνισμα και το λίχνισμα ,πετάμε τα σκύβαλα και κρατάμε τα σταρόσπυρα κρίνοντας τους «περιούσιους» της τέχνης .

Δεν κομίζουμε «γλαύκα εις ΑΘΗΝΑΣ» θέλουμε με τούτο το περιοδικό να προσφέρουμε στον αναγνώστη μια ανθοδέσμη από αφορμές, για αναπόληση , για ρεμβασμό για νοσταλγία .

Λογοτεχνικά κατατάσσουμε τους εαυτούς μας στην β΄ μεταπολεμική γενιά της Κατοχής . Τούτο εδώ το έντυπο μας «Το Πατάρι», κατ` εξοχήν λογοτεχνικό περιοδικό, η παρουσία και η φωνή μας, δείγμα γραφής και ανάσα, φιλοδοξεί να φιλοξενήσει στις σελίδες του, συνεργασίες καταξιωμένων αλλά και νέων που για πρώτη φορά παρουσιάζονται στα Ελληνικά γράμματα.

Τα μέλη της ομάδας είναι :

Α) Μιχάλης Δελησάββας Γιατρός : Έχει εκδώσει 6 ποιητικές συλλογές , 45 συλλογές με διηγήματα και πολλά άλλα । Είναι μέλος της ΕΕΛ

Ετικέτα

Μιχάλης Δελησάββας

Β) Νικίας Λειβαδάς Κύπριος Γιατρός Ζωγράφος και Συγγραφέας με πολλές εκθέσεις και εκδόσεις

Ετικέτα

Γ) Αυγερινός Μαυριώτης : Δάσκαλος Ποιητής ζωγράφος Λαογράφος και Διηγηματογράφος ।Είναι μέλος της ΕΕΛ .

Ετικέτα

Αυγερινός Μαυριώτης

Δ) Επαμεινώνδας Μπαλούμης : Καθηγητής Φιλόλογος δρ της Φιλολογίας । Ποιητής , διηγηματογράφος , μυθιστοριογράφος , δοκιμιογράφος και άλλα .

Ετικέτα

Ε) Δημήτρης Μποσινάκης : Κλινικός Ψυχολόγος , Ποιητής , Διηγηματογράφος ,Δοκιμιογράφος και κριτικός ।Μέλος της Εθν Εταιρείας Λογοτεχνών .

Ετικέτα

Δημήτρης Μποσινάκης

ΣΤ) Μιχάλης Παγούνης : Γαιολόγος : Παιδί που μεγάλωσε και σπούδασε στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης ।Στην Λογοτεχνία εμφανίζεται με μυθιστορήματα που αναφέρονται στον εμφύλιο και στην ζωή των Ελλήνων στις Ανατολικές Χώρες .

Ετικέτα

Ζ ) Χρήστος A. Παπαρίζος Σύμβουλος ε.τ. του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου .

• Διδακτορικό δίπλωμα από τη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ. (1995). Επιστημονικό πεδίο: πραγματολογική γλωσσολογία και γλωσσικός σχεδιασμός – language planning. Βαθμός: άριστα.
• Μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στην Εφαρμοσμένη Γλωσσολογία – Διδακτική Ζωντανών Γλωσσών (1989). Α.Π.Θ. Φιλοσοφική Σχολή. Βαθμός: άριστα.
• Πτυχίο Φιλοσοφικής Σχολής Α.Π.Θ. – Τμήματος Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας.
• Πτυχίο Μαρασλείου Διδασκαλείου Δ.Ε. & Απολυτήριο Παιδαγωγικής Ακαδημίας.

Πλήθος Επιστημονικών Δημοσιεύσεων .

Η ) Αλέξανδρός – Παρασκευάς Σερενές : Ήταν Διευθυντής Ορθοπεδικής στο Κρατικό Πειραιά ।Έχει εκδώσει 12 ποιητικές συλλογές .

Ετικέτα

Αλέξανδρός Σερενές

Η ) Φώτης Στεργίου : Σπουδές στην Φιλοσοφική Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο Bochum της Γερμανίας . Δημοσίευσε πλήθος άρθρα κριτικές και μελέτες και εξέδωσε βιβλία «Ασκήσεις λόγου» «Πρόσωπο τα λογοτεχνίας» κ.α.π . Είναι η κινητή λογοτεχνική εγκυκλοπαίδεια της συντροφιάς ।

Ετικέτα

Θ ) Κώστας Χελμός ΠΟΙΗΤΗΣ :

Έχει εκδώσει 8 ποιητικές συλλογές . Μέλος της ΕΕΛ

Ένα Σεμνό Βιογραφικό για ένα σεμνό άνθρωπο .

Τα μέλη της συντροφιάς μας θα τα γνωρίσετε καλλίτερα μέσα από τα κείμενα τους।

Ετικέτα

Κώστας Χελμός

Λεωνίδας Ορφανουδάκης (φίλος και θαυμαστής τους )

Ετικέτα

Λεωνίδας Ορφανουδάκης

Χρώματα σχήματα Νέα Ποιητική συλλογή Κώστας Χελμός 2009

Όταν κρυώνει

Όταν κρυώνει και κλαίει ένα παιδί
θαρρώ, πως κάτι γκρεμίζεται μέσα μου.
Σα να ξεκολλάει και να πέφτει στο κενό
μια πέτρα από τον Παρθενώνα μας.

Μαρτυρία

Κύριοι, μη με ζαλίζετε περισσότερο
με τις ίδιες στερεότυπες ερωτήσεις.
Το μόνο που ξέρω, είναι πως ο κύριος,
που κρατάει το μακρύκαννο όπλο
πότε – πότε το σηκώνει και σημαδεύει εμένα
και κάποιες φράσεις θαμπές που ακούστηκαν
μοιάζανε με σβηστά μικρά κηροπήγια
σε άγριο σκοτάδι κηδείας, Αυτά.
Και γράμματα γνωρίζω. Kι’ εσείς
μη νοθεύετε άλλο τους καιρούς
και μην εξοργίζετε περισσότερο τον κόσμο
λεηλατώντας τους ιερούς ναούς τους.

Ο ποιητής

Όταν η μάχη τελείωσε
Οι στρατιώτες έτρεξαν στο ποτάμι,
να πλύνουν τα χέρια τους, να ξεδιψάσουν.
Γράψανε γράμματα στους δικούς τους
κι’ όταν η νύχτα και πάλι
κρέμασε τα μαύρα της κρέπια,
με τα όπλα τους να καπνίζουν ακόμη
ξεκίνησαν, βέβαιοι, για νέους θριάμβους.
Πίσω τους έμεινε ο ποιητής. Μόνος του.
Μ’ ένα θαμπό φαναράκι, να μετράει νεκρούς.
Να φροντίζει τους πληγωμένους.
Μόνος του.

Το σχοινί της αυλής

Τούτο το σχοινί στην αυλή μας
δεν θέλω να το πειράξει κανένας.
Εδώ, άπλωνε η μητέρα την μπουγάδα της.
Εμείς απλώνουμε τις μνήμες,
την κουρασμένη ψυχή και τα ρούχα μας
που τα μούσκεψε ο φετινός χειμώνας.
Άσε, που τα βράδια κατεβαίνουν τα περιστέρια
να προσκυνήσουν στους μικρούς ναούς
που χρόνια τους έχτιζε η μητέρα
στα παιδικά μας στήθη. Και τότε
φουσκώνει μέσα μου η αγάπη
όπως ένας μεγάλος ποταμός.
Γκρεμίζει το φράγμα του σκότους
και σκεπάζει τον κόσμο με φως.

Τα στεφάνια του Μάη από την Εμπόλεμη Ζώνη του Κώστα Χελμού

Τα στεφάνια του Μάη

Περιπλανήθηκα στην εξοχή και μάζεψα
χιλιάδες άγρια λουλούδια
και φτιάχνω τώρα τα στεφάνια
να τα κρεμάσω τη νύχτα στις πόρτες,
να τα δουν το πρωί που θα ξυπνήσουν
και να χαρούνε τα παιδιά όλου του κόσμου.
Το αξίζουν τα παιδιά μας ένα χαμόγελο
κι’ ένα στεφάνι του Μάη στην πόρτα τους.

15 4 2008 ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ( Σερενές )

15 4 2008
Περιζήτητη
η ραψωδία του Ομήρου
Ένας άλλος ήλιος
βρέχει φώς

Σερενές

Κατ` απαίτηση του Λεωνίδα
Επιστροφή
Νίκη Ζ....δακη αλόη δρυός
Συλλογή κατάστικτη

Στης ντροπαλής σελήνης
το λιγοστό το φως
σε βρήκα απόψε, να τρεμοπαίζεις
πρωτάρης ακροβάτης,
πάνω στο συρματόσκοινο της θύμησης.
Χωρίς αιδώ , μου ζήτησες
να βουτήξω το χέρι
στα κατακάθια του κρασιού
που κάποτε πίναμε μαζί
στη λεωφόρο που μακραίνει πίσω μας
Με φόβο …
Ακούοντας το αντίλαλο από τα βήματα
του έρωτα που έχει ποια χαθεί .

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ( Σερενές )

11 4 2008
Ως επί το πλείστον
Τα σχέδια
Μένουν στο χαρτί

Σερενές

Είναι κι αυτός ένας τρόπος (του Μιχάλη Δελησάββα)

Είναι κι αυτός ένας τρόπος

Είναι κι αυτός ένας τρόπος
αρθρώνοντας μια γλώσσα πέρα από το λόγο
κι ανακαλώντας μνήμες, σαν φτέρουγες ανέμων
πάνω από καιρούς ανομβρίας.
Μια ιστορία που περνάει στο μύθο δύσκολα γίνεται παραμυθία.
Οι πρόγονοί μας μαθήτευσαν σε μέγα σχολείο
με το αλάτι της θάλασσας ζύμωσαν τη σιωπή τους.
Χρόνια ξαγρύπνησαν στους αγρούς περιμένοντας
γιατί πιο πολύ από τους προφήτες εμπιστεύτηκαν
την καρδιά τους.
Προδόθηκαν βέβαια στο τέλος, έτσι προδίνονται
τα όνειρα των αθώων
Σκόρπισαν, όπως φεύγει το κοπάδι μπροστά στο μαχαίρι
κι έτσι απλώθηκε εκείνο το όραμα ως την άκρη του κόμου.
Εμείς, από εκείνους πήραμε αυτήν την εικόνα
του ουρανού που ανοίγει σα ρόδι μέσα στη νύχτα,
της προσδοκίας που φέρνει στο μέτωπο
από τη γέννηση το σταυρό της.

Στον κύκλο του αίματος δεν έχουν επιμύθιο οι μύθοι
κι απαιτούν γλώσσα νήπια, αμφίσημη
ικανή ν΄ αντέξει το βάρος μιας τέτοιας
φοβερής ιστορίας.

( Στοιχεία δια-προσωπικής μυθολογίας )

ΚΩΣΤΑΣ ΧΕΛΜΟΣ «ΑΦΥΛΑΚΤΗ ΔΙΑΒΑΣΗ»

ΚΩΣΤΑΣ ΧΕΛΜΟΣ από την Συλλογή του
«ΑΦΥΛΑΚΤΗ ΔΙΑΒΑΣΗ» 2006


Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Ψάχνω τη ρωγμή στο κενό,
τη στενή και αφύλακτη διάβαση
να φυγαδεύσω τα όνειρα των παιδιών
σε λιβάδια πράσινα, ειρηνικά,
γεμάτα τριανταφυλλιές και παπαρούνες.
Πιστεύω η κακοκαιρία θα σταματήσει.
Θα σιγήσουν τα όπλα στον πλανήτη μας
και θα μιλήσει ξανά ο ποιητής
ντυμένος με τον ήλιο και την καρδιά μας.




ΠΟΣΟ ΕΚΛΑΨΑ

Εάν με βλέπετε τώρα σκυμμένο
να σβήνω με κόπο τα ίχνη μου
δεν είναι που φοβάμαι τους ληστές,
τους διαρρήκτες και τον μαύρο ίσκιο
που με σπαθί ξεγυμνωμένο πλησιάζει.
Την ιστορία φοβάμαι και κρύβομαι.
Όταν τα παιδιά ζητούσαν παιχνίδια,
έλλειπα και πάλι στον πόλεμο.
Όταν η γυναίκα ζητούσε τα χάδια
εμένα μου έλειπαν τα χέρια…
Ίσως αργότερα να σου μιλήσω
πόσο έκλαψα, όταν έβλεπα
να φιλιούνται δυο μικρά περιστέρια…

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗΣ

Εξάπαντος πρέπει να θεραπεύσουμε
τις πληγωμένες λέξεις της προσευχής.
Ν’ απομονώσουμε όσα μας σημάδεψαν
και τη μεγάλη απειλή του αμαρτήματος
για να γεμίσει ξανά ο αιθέρας
με την απαλή μουσική της συγγνώμης…

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ( Σερενές )

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ
10 4 2008

(οι) μεγάλες νίκες ,
(οι) μεγάλες ήττες
επικίνδυνα κοντά

Σερενές