ΠΑΤΑΡΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ

"Από την Κλεπτοκρατία στη Χρεοκοπία"

2012-02-24T16:39:00.000+02:00

Την Πέμπτη 1Μαρτίου 2012 στις 19:00 στο χώρο του βιβλιοπωλείου Ευριπίδης.

(Ανδρέα Παπανδρέου 11,Χαλάνδρι)

Ο συγγραφέας Σταύρος Λυγερος θα μιλήσει για το βιβλίο του "Από την Κλεπτοκρατία στη Χρεοκοπία"

εκδόσεις Πατάκη

Το βιβλίο:

Η κρίση χρέους , σηματοδοτεί την κατάρρευση ενός µμοντέλου πλασµατικής ανάπτυξης, το οποίο, όπως εξελίχθηκε, είχε ως χαρακτηριστικά του την κλεπτοκρατία, τη σπατάλη, τον ανορθολογισµό , τον παρασιτισµό ,την αυθαιρεσία και την ατιμωρησία .Μαζί µ' αυτό το μοντέλο καταρρέει και το ανοµολόγητο κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα στην άρχουσα τάξη και στα μικρομεσαία στρώματα , το οποίο αποτέλεσε το υπόβαθρο αυτού του μοντέλου . Εκτός από την ιθαγενή πτυχή της κρίσης , όμως , υπάρχει και η ευρωπαϊκή. Η Ελλάδα δεν είναι το μαύρο πρόβατο της Ευρωζώνης ,όπως ισχυριζόταν το ευρωπαϊκό ιερατείο .Είναι ο αδύναμος κρίκος μιας όχι και τόσο στέρεας αλυσίδας.

Το ευρώ απειλείται από τη συστηµική κρίση του. Η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε πειραματόζωο.Είναι η πρώτη χώρα-µέλος της ΕΕ όπου εφαρμόζεται η θεραπεία-σοκ και επιχειρείται η αποδόμηση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτημένου .

" ο Κήπος του Προφήτη" . ( Ενα απόσπασμα ).

2012-02-01T21:39:00.000+02:00

Από το έργο του Λιβανέζου ποιητή Xαλίλ Γκιμπράν " ο Κήπος του Προφήτη"

Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ' τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.

Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στην πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.

Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού πολιτικό

και απατεώνα για φιλόσοφο,

μπαλώματα και απομιμήσεις που είναι η τέχνη του.

Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.

Αχ! Ελλάδα! (Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου)

2012-02-01T20:26:00.002+02:00

Αχ! Ελλάδα!

Τους βάλαμε στην κορυφή
και τώρα μας πατούνε
και δεν αφήνουνε στιγμή
να μας απομυζούνε.

Μας κοροιδεύουνε και μεις

στραβά κάνουμε μάτια.
Τα τσακισμένα της τιμής
μαζεύουμε κομμάτια
Και σαν τραγιά την κεφαλή,
πλούσια διακοσμημένη,
και με βλακεία περισσή,
μα! παραπονεμένοι...

υψώνουμε με μια βοή
απελπισιάς: Τι φταίει!
Και μας ακούνε και αυτοί
οι ...άπονοι Ευρωπαίοι

Και αν ο Αίσωπος λαλεί
χρόνια, δεν τον ακούμε.
Δεν βλέπουμε την κορυφή,
τα πόδια μας κοιτούμε.

Κι αντί τους κλέφτες στο σκαμνί
να βάλουμε γενναίως,
κλαίμε για τ' άδειο το παχνί
μ' απελπισιά και δέος.

Κι έτσι όπως πάμε θε να ρθει
ημέρα αποφράδα,
που θα τη βγάλουν στο σφυρί
τη δύστυχη Ελλάδα

Θα μείνει η μουστάκα μας
κι η ιστορική μας γκλίτσα.
Κι εμείς με την ατάκα μας
<< φτωχούλα Ελλαδίτσα!>>

ο χρήστης Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου

Της Πλατείας του Χάρη Μελιτά

2012-01-18T17:59:00.000+02:00

Εντός, αυθαιρετούν οι αιρετοί.
Εκτός, αιρετικοί διαδηλώνουν.
Ενδιαμέσως, ρόπαλα και κράνη
τα θύματα στοιβάζουν στην αρένα.

Από τη μια, πολυτεχνίτες πωλητές
πολύχρωμοι πολίτες απ’ την άλλη.
Ενδιαμέσως, Άγνωστοι Στρατιώτες
συνθήματα θυμίζουν λαβωμένα.

Κι ο ουρανός μελαχρινός ν’ ασφυκτιά
πνιγμένος σε καπνούς και δακρυγόνα.

Από τη δουλειά του Γιώργου Νικολόπουλου .

2011-09-17T09:59:00.000+03:00

Το έλαβα από diasporic literature spot άκουσα τα λόγια του , με ερέθισαν οι αυταπόδεικτες αλήθειες που είπε και το ανάρτησα στο Πατάρι Λογοτεχνών …. «Αυτό να τους πεις. Όσο είναι δεμένοι στη μυλόπετρα, δεν έχουν να φοβούνται τίποτε» .

«Ούτε κι εμείς», συμπλήρωσες .

Λεωνίδας Ορφανουδάκης .

Είμαι εδώ, είμαι αλλού;/ Ή μήπως, είμαι παντού;/ Ο χρόνος κυλάει σαν
υδράργυρος./ Φευγαλέες σκέψεις με διαπερνούν./ Μια τελευταία: Ζω;
«Εσωτερική αναζήτηση»

«Και οι άλλοι;» ρώτησες. «Τι κάνουν οι άλλοι;»// «Οργώνουμε», σου απάντησαν. «Σπέρνουμε. Θερίζουμε. Γυρίζουμε τη μυλόπετρα. Μέχρι το επόμενο πρωί. Και πάλι οργώνουμε. Σπέρνουμε. Θερίζουμε. (…) Μέχρι το τελευταίο πρωί».// Χαμογέλασες ικανοποιημένος./ «Προπαντός, να μην ξεχνάνε τη μυλόπετρα», μου είπες. «Αυτό να τους πεις. Όσο είναι δεμένοι στη μυλόπετρα, δεν έχουν να φοβούνται τίποτε»./ Σκέφτηκες για λίγο. «Ούτε κι εμείς», συμπλήρωσες. «Ούτε κι εμείς έχουμε να φοβόμαστε τίποτε. Όσο είναι δεμένοι στη μυλόπετρα».

«Οι άλλοι»

Xωρισμένη σε έξι ενότητες και ακολουθώντας την δομή ενός κλασικού κειμένου με πρόλογο, κυρίως θέμα και επίλογο, οι συνειδητά προκλητικοί Διάλογοι του Γιώργου Νικολόπουλου, .... (Περισσότερα http://diasporic.org/2011/09/iakovos-2/lying-on-the-operating-table/ )

Σχολείο - Σχόλη από τα ( 24grammata.com )

2011-09-13T22:13:00.000+03:00

Οι λέξεις της εβδομάδας : Σχολείο – (Σχόλη = Αργία) έχουνετυμολογική σχέση!!!

γράφει ο ΓιώργοςΔαμιανός

Οι μαθητές στην Ελλάδα (κυρίως στο Λύκειο) είναι, ίσως, οιπιο ταλαιπωρημένοι άνθρωποι. Όσοι, ιδιαίτερα, φοιτούν σε ιδιωτικό εκπαιδευτήριοξεκινούν τη μέρα τους από τις 6π.μ. και τελειώνουν περίπου τα μεσάνυχτα. Αυτοίοι ταλαίπωροι μαθητές σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσαν να φανταστούν ότι η λ.σχολείο είχε ως αρχική σημασία την ανάπαυση, την ησυχία, τον ελεύθερο χρόνο(< αρχαία ελληνική λέξη: σχόλη). Η αρχική σημασία της λ. σχόλης είχε τηνέννοια του: “βραδύνω, αργοπορώ” («σχολήν τίθημι» : αργοπορώ) ή («σχολήγίγνεται»: υπάρχει καιρός). Με το ίδιο νόημα απαντάται και σήμερα στη φράση:«Κυριακή γιορτή και σχόλη». (Για πρώτη φορά στο διαδίκτυο, όλα τα σχολικάβιβλία (220) του Δημοτικού, Γυμνασίου, Λυκείου σε τρία εύχρηστα e-book εντελώςδωρεάν από τα 24grammata.com)

Ήδη, όμως, από τους κλασικούς χρόνους τη συναντάμε με τηνιδιότητα του ελεύθερου χρόνου με αποτέλεσμα να καλλιεργήσει κανείς το πνεύματου. Γιατί, όμως, μία λέξη που δήλωνε την τεμπελιά (σχόλη) πήρε τη σημασία τηςσυστηματικής καλλιέργειας του πνεύματος; Την απάντηση θα την βρείτε αναναλογιστείτε πως φάνταζαν στα μάτια του απλού κόσμου όλοι οι φιλοσοφούντες καιοι έχοντες «ελεύθερον χρόνον». Μάλλον περιφρονητικά χρησιμοποίησαν, αρχικά, τηλ. σχόλη. Ο όρος, αρχικά, χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει την ανώτατη βαθμίδαεκπαίδευσης, όπως, γα παράδειγμα, η Κυρηναϊκή σχολή (ιδρύθηκε από τονΑρίστιππο, 435 – 436, μαθητή του Σωκράτη και υποστήριζε τον άκρατο ηδονισμό).Άλλη σημαντική, αλλά ξεχασμένη, σήμερα, σχολή ήταν η Ανώτατη Τεχνική ΕλληνικήΣχολή. Πρόκειται για το πρώτο Πολυτεχνείο στον κόσμο, που ιδρύθηκε στηΑλεξάνδρεια από τον Ήρωνα
Από την αρχαιότητα, ήδη, παρουσιάζεται και το επίθετοσχολαστικός για να δηλώσει αυτόν που αφιερώνει τό χρόνο του στη μελέτη. ΄Ηταν,δηλαδή, ο μορφωμένος, ο εκπαιδευμένος...

...Για περισσότερες πληροφορίες, καθώς και για τη σχέσηανάμεσα στο σχολείο και το σκουλαρίκι διαβάστε στα 24grammata.com

Ιερά οδός ( Άγγελος Σικελιανός)

2011-09-11T13:20:00.001+03:00

Δύο καλοί φίλοι μου υπενθύμισαν πως λείπει από το πατάρι μου ο μεγάλος Άγγελος Σικελιανός και ειδικά η «Ιερά οδός» του και σπεύδω να επανορθώσω άμεσα . Περισσότερα στο Φιλόλογος http://teacherhistorybook.blogspot.com/2009/02/blog-post_13.html αλλά και στο http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=8&author_id=45

Ιερά οδός Άγγελος Σικελιανός

Aπό τη νέα πληγή που μ' άνοιξεν η μοίρα
έμπαιν' ο ήλιος, θαρρούσα, στην καρδιά μου
με τόση ορμή, καθώς βασίλευε, όπως
από ραγισματιάν αιφνίδια μπαίνει
το κύμα σε καράβι π' ολοένα
βουλιάζει.
Γιατί εκείνο πια το δείλι,
σαν άρρωστος, καιρό, που πρωτοβγαίνει
ν' αρμέξει ζωή απ' τον έξω κόσμον, ήμουν
περπατητής μοναχικός στο δρόμο
που ξεκινά από την Aθήνα κ' έχει
σημάδι του ιερό την Eλευσίνα.
Tι ήταν για μένα αυτός ο δρόμος πάντα
σα δρόμος της Ψυχής.
Φανερωμένος
μεγάλος ποταμός, κυλούσε εδώθε
αργά συρμένα από τα βόδια αμάξια
γεμάτα αθεμωνιές ή ξύλα, κι άλλα
αμάξια, γοργά που προσπερνούσαν,
με τους ανθρώπους μέσα τους σαν ίσκιους.

Mα παραπέρα, σα να χάθη ο κόσμος
κ' έμειν' η φύση μόνη, ώρα κι ώρα
μιαν ησυχία βασίλεψε. K' η πέτρα
π' αντίκρισα σε μια άκρη ριζωμένη,
θρονί μου φάνη μοιραμένο μου ήταν
απ' τους αιώνες. K' έπλεξα τα χέρια,
σαν κάθισα, στα γόνατα, ξεχνώντας
αν κίνησα τη μέρα αυτή ή αν πήρα
αιώνες πίσω αυτό τον ίδιο δρόμο.

Mα να· στην ησυχία αυτή, απ' το γύρο
τον κοντινό, προβάλανε τρεις ίσκιοι.
Ένας Aτσίγγανος αγνάντια ερχόταν,
και πίσωθέ του ακλούθααν, μ' αλυσίδες
συρμένες, δυο αργοβάδιστες αρκούδες.

Kαι να· ως σε λίγο ζύγωσαν μπροστά μου
και μ' είδε ο Γύφτος, πριν καλά προφτάσω
να τον κοιτάξω, τράβηξε απ' τον ώμο
το ντέφι και, χτυπώντας το με τό 'να
χέρι, με τ' άλλον έσυρε με βία
τις αλυσίδες. K' οι δυο αρκούδες τότε
στα δυο τους σκώθηκαν, βαριά.
H μία,
(ήτανε η μάνα, φανερά), η μεγάλη,
με πλεχτές χάντρες όλο στολισμένο
το μέτωπο γαλάζιες, κι από πάνω
μιαν άσπρη αβασκαντήρα, ανασηκώθη
ξάφνου τρανή, σαν προαιώνιο νά 'ταν
ξόανο Mεγάλης Θεάς, της αιώνιας Mάνας,
αυτής της ίδιας που ιερά θλιμμένη,
με τον καιρόν ως πήρε ανθρώπινη όψη,
για τον καημό της κόρης της λεγόνταν
Δήμητρα εδώ, για τον καημό του γιου της
πιο πέρα ήταν Aλκμήνη ή Παναγία.
Kαι το μικρό στο πλάγι της αρκούδι,
σα μεγάλο παιχνίδι, σαν ανίδεο
μικρό παιδί, ανασκώθηκε κ' εκείνο
υπάκοο, μη μαντεύοντας ακόμα
του πόνου του το μάκρος, και την πίκρα
της σκλαβιάς, που καθρέφτιζεν η μάνα
στα δυο πυρά της που το κοίτααν μάτια!

Aλλ' ως από τον κάματον εκείνη
οκνούσε να χορέψει, ο Γύφτος, μ' ένα
πιδέξιο τράβηγμα της αλυσίδας
στου μικρού το ρουθούνι, ματωμένο
ακόμα απ' το χαλκά που λίγες μέρες
φαινόνταν πως του τρύπησεν, αιφνίδια
την έκαμε, μουγκρίζοντας με πόνο,
να ορθώνεται ψηλά, προς το παιδί της
γυρνώντας το κεφάλι, και να ορχιέται
ζωηρά.
K' εγώ, ως εκοίταζα, τραβούσα
έξω απ' το χρόνο, μακριά απ' το χρόνο,
ελεύτερος από μορφές κλεισμένες
στον καιρό, από αγάλματα κ' εικόνες·
ήμουν έξω, ήμουν έξω από το χρόνο.

Mα μπροστά μου, ορθωμένη από τη βία
του χαλκά και της άμοιρης στοργής της,
δεν έβλεπα άλλο απ' την τρανήν αρκούδα
με τις γαλάζιες χάντρες στο κεφάλι,
μαρτυρικό τεράστιο σύμβολο όλου
του κόσμου, τωρινού και περασμένου,
μαρτυρικό τεράστιο σύμβολο όλου
του πόνου του πανάρχαιου, οπ' ακόμα
δεν του πληρώθη απ' τους θνητούς αιώνες
ο φόρος της ψυχής.
Tι ετούτη ακόμα
ήταν κ' είναι στον Άδη.
Kαι σκυμμένο
το κεφάλι μου κράτησα ολοένα,
καθώς στο ντέφι μέσα έριχνα, σκλάβος
κ' εγώ του κόσμου, μια δραχμή.
Mα ως, τέλος,
ο Aτσίγγανος ξεμάκρυνε, τραβώντας
ξανά τις δυο αργοβάδιστες αρκούδες,
και χάθηκε στο μούχρωμα, η καρδιά μου
με σήκωσε να ξαναπάρω πάλι
το δρόμον οπού τέλειωνε στα ρείπια
του Iερού της Ψυχής, στην Eλευσίνα.
K' η καρδιά μου, ως εβάδιζα, βογκούσε:
"Θά 'ρτει τάχα ποτέ, θε νά 'ρτει η ώρα
που η ψυχή τής αρκούδας και του Γύφτου,
κ' η ψυχή μου, που Mυημένη τηνε κράζω,
θα γιορτάσουν μαζί;"
Kι ως προχωρούσα,
και βράδιαζε, ξανάνιωσα απ' την ίδια
πληγή, που η μοίρα μ' άνοιξε, το σκότος
να μπαίνει ορμητικά μες στην καρδιά μου,
καθώς από ραγισματιάν αιφνίδια μπαίνει
το κύμα σε καράβι που ολοένα
βουλιάζει. Kι όμως τέτοια ως να διψούσε
πλημμύραν η καρδιά μου, σα βυθίστη
ως να πνίγηκε ακέρια στα σκοτάδια,
σα βυθίστηκε ακέρια στα σκοτάδια,
ένα μούρμουρο απλώθη απάνωθέ μου,
ένα μούρμουρο,
κ' έμοιαζ' έλλε:
"Θά 'ρτει."

Εργαστήρια Γραφής & Ανάγνωσης της Book Press - Φθινόπωρο 2011

2011-08-30T17:47:00.000+03:00

Δημιουργική γραφή από τους Έλενα Μαρούτσου και Κώστα Κατσουλάρη, επιμέλεια-διόρθωση βιβλίων από τον Δημοσθένη Κερασίδη, Ιστορία της πολιτικής σκέψης και γνωριμία με τους κλασικούς στοχαστές από τον Σωτήρη Βανδώρο.

Περισσότερα...

Τίτλος εργαστηρίου: «Γράφοντας διήγημα»

To cut a long story short

Διδάσκει η Έλενα Μαρούτσου

Περιγραφή του εργαστηρίου:

«Στην ερώτηση αν η συγγραφή μπορεί να διδαχθεί, η δική μου απάντηση είναι όχι. Όμως ενώ δεν διδάσκεται, πιστεύω πως χρειάζεται μαθητεία.

Περισσότερα...

Τίτλος εργαστηρίου: "Εργαστήριο επιμέλειας-διόρθωσης βιβλίων"

Διδάσκων: Δημοσθένης Κερασίδης*

Περιγραφή του εργαστηρίου:

«Έπειτα από είκοσι χρόνια αδιάλειπτης εργασίας ως επιμελητής εκδόσεων, αποφάσισα να οργανώσω ένα εργαστήριο επιμέλειας-διόρθωσης βιβλίων για την κάλυψη της επιζητούμενης επάρκειας στον εν λόγω γνωστικό-επαγγελματικό τομέα.

Περισσότερα...

Τίτλος Εργαστηρίου: «Γράφοντας για τους άλλους»
Διδάσκει ο Κώστας Κατσουλάρης*
Περιγραφή του εργαστηρίου:

«Οι περισσότεροι από εμάς ανατρέχουμε στη γραφή για παρηγοριά, έκφραση, εκτόνωση αισθημάτων και σκέψεων που δεν βρίσκουν διέξοδο στην κοινωνική ή την προσωπική μας ζωή – ακόμη και σε αναζήτηση αυτογνωσίας.

Περισσότερα...

Αναρτήθηκε : Λεωνίδας Ορφανουδάκης από .....

Απέβαλαν τις Ελληνικές Κλασικές Σπουδές από τα Πανεπιστήμια του Κόσμου

2011-08-09T11:01:00.000+03:00

Με αφορμή την εκδήλωση για την (ΜΟ) Μαρία Ορφανουδάκη στα Χανιά , θέλω να μοιραστώ μαζί σας δύο σκέψεις μου . Έβαλαν στόχο την υποδούλωση του Ανθρώπου και άρχισαν με την ΑΠΟΒΟΛΗ των Ελληνικών κλασικών σπουδών από τα Πανεπιστήμια του Κόσμου . Σκότωσαν αρχικά τον Όμηρο και έχουν στο στόχαστρο τον ίδιο τον Πολιτισμό . Από την Ελλάδα ας αρχίσει η Πολιτιστική Επανάσταση. ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ με όπλο την Τέχνη , τα Γράμματα και την σοφία των Προγόνων σας !!

http://www.mariaorfanoudaki.gr

Κι άλλες φωτογραφίες από την εκδήλωση για την Μαρία Ορφανουδάκη στα Χανια

2011-08-08T20:50:00.000+03:00

Μερικές ακόμα φωτογραφίες από την έκθεση στηνΠύλη Sambionara στα ΧΑΝΙΑ της ΚΡΗΤΗΣ για την ( ΜΟ ) Μαρία Ορφανουδάκη .

Φωτογραφίες από την Εκδήλωση για την Ζωγράφο και Ποιήτρια Μαρία Ορφανουδάκη

2011-08-08T20:09:00.000+03:00

Φωτογραφίες από την Εκδήλωση για την Ζωγράφο και Ποιήτρια Μαρία Ορφανουδάκη στο ΠΑΤΑΡΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ

(στηνΠύλη Sambionara στα ΧΑΝΙΑ της ΚΡΗΤΗΣ η Εκδήλωσηθα διαρκέσει μέχρι και 14 Αυγούστου 2011)

www.mariaorfanoudaki.gr

Καλλιτεχνική εκδήλωση για το Εργαστήρι Ειρήνης στα Χανιά .

2011-08-02T11:02:00.000+03:00

«ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ»

Ο Δήμος ΧΑΝΙΩΝ

Ως συνδιοργανωτής με το Eργαστήρι ///Ε Ι Ρ Η Ν Η Σ///

της Μαρίας Ορφανουδάκη

Σας ΠΡΟΣΚΑΛΕΙ

Η Εκδήλωση θα συμπεριλαμβάνει έκθεση Ζωγραφικής, προβολή Bίντεο αντιπολεμικού χαρακτήρα, Μουσική και Ποίηση της ιδίας στη Πύλη Sambionara από 6 μέχρι και 14 Αυγούστου 2011 στα ΧΑΝΙΑ της ΚΡΗΤΗΣ και ώρες Λειτουργίας 10-2 μ.μ και 7-10 μ.μ

Ο ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΣ -- ΛΕΙΨΑΚΗΣ Δημήτριος

K.E.Π.Ε.Δ.Η.Χ - ΚΑM -- ΑΓΓΕΛΑΚΗ Νάνση

Περισσότερα για την Μαρία Ορφανουδάκή και την εκδήλωση στο http://www.mariaorfanoudaki.gr/

Καλλιτεχνική εκδήλωση από 6 μέχρι 14 Αυγούστού για το Εργαστήρι Ειρήνης στα Χανιά .

ΑΡΜΑΘΙΑΣΑ ΚΑΡΔΙΕΣ

2011-07-25T19:04:00.000+03:00

ΑΡΜΑΘΙΑΣΑ ΚΑΡΔΙΕΣ

Αρμάθιασα Kαρδιές

από χωράφι

που το χα εγώ σπαρμένο

μόνο μ’ αυτές.

Αρμάθιασα Καρδιές

από χωράφι

που το χα εγώ σπαρμένο

με σπόρο Καρδιάς

που μου ‘χε περισσέψει.

Μαρία Ορφανουδάκη - ΜΟ - 1969

Ανήμπορε ….. Μαρία Ορφανουδάκη «Μ.Ο.»

2011-07-18T20:12:00.003+03:00

Από τη δουλειά της Μαρίας :

Για να μη χαθώ (Ποίηση , Σκέψεις)

Ανήμπορε

Της γέννησης το θάνατο γυρεύεις

Γιατί το θάρρος σου ‘λειψε

Χώρο καρδιάς

Μεσ’ την καρδιά σου να ‘βρεις.

Γεννήθηκες θεριό

Και μέσα σου θεριό να θρέψεις θα ‘θελες

Αλλά φοβάσαι

Μη χαθείς εσύ

Σαν δυνατότερο από σένα έβγη.

Λυπάσαι, αγριεύεις

Με καρδιά θεριού

Γατί αυτή η λεία που σου δίνουν δεν σε φτάνει

Γρυλίζεις και το γρύλισμα σου δεν τ’ ακούν

Μονάχα ΕΣΥ.

Γι’ αυτό πολλές φορές

Στο κούρνιασμα

Τη λύση σου γυρεύεις

Μα τούτες τις στιγμές

Ζητάς και θα ‘θελες

Μαστίγωμα, ερέθισμα γερό και να ‘βγεις .

Λογική καρδιά να μην υπήρχαν

Γα να κατασπάραζες

Όλους αυτούς

Που τόσα χρόνια

Σ’ είχαν κουλουριασμένο σε γη μιας σπιθαμής.

Μαρία Ορφανουδάκη

«Μ.Ο.»

Τι Είμαι (του Κώστα Χελμού)

2011-06-22T20:22:00.000+03:00

Είμαι η παρέα της ταβέρνας στη γειτονιά μας .

Είμαι ο δικός σας όρκος και των άλλων ,
ο λυγμός του πληγωμένου τριαντάφυλλου ,
το περιστέρι της ειρήνης και το ψιμύθιο .
Είμαι ένα δάσος από χέρια υψωμένα
που μουντζώνουν τη βουλή και τους πολιτικούς .

Είμαι τα φύλλα της βραδινής εφημερίδας

που καίγονται στη φτωχική καμαρούλα
να ζεσταθούν τα παιδιά που κρυώνουν ,
η ψαλμωδία της μικτής χορωδίας ,
η οκτάβα που ανθίζει στο στήθος μου .

Είμαι αυτό που εσείς θέλετε να είμαι .

Η Ελλάδα ο Έλληνας με καρδιά την Αθήνα .

Κώστας Χελμός

Και αφού φίλος μου ο ποιητής χάρισε το ποίημα του σ εμένα , με την άδεια του , εγώ με τη σειρά μου το χαρίζω στις λαϊκές συνελεύσεις της Πλατείας Χαλανδρίου , του Δήμου του .

Τον παραφράζω όμως λίγο και θα γράψω για λογαριασμό μου . «Είμαι η Ελλάδα ο Έλληνας με την καρδιά σε κάθε ΠΛΑΤΕΙΑ .»

Ένα κορίτσι χόρευε στην Ύδρα (του Άρη Αντάνη)

2011-06-12T07:53:00.000+03:00

( Το βρήκα στο http://diasporic.org και μου άρεσε !!! )

ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα
το φανελάκι το αντρικό
απ΄ τον ιδρώτα κολλημένο
πάνω στο λιγνό κορμάκι
ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα
κάτω απ΄ το φανελάκι
να διαγράφονται τα τρέμολα
τα σόλα τα ακομπανιαμέντα
ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα
στη νυχτιά τη λαμπερή
κι όλο το Νησί να σειέται
στους τρελούς ρυθμούς του
ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα
κι έμοιαζε να χορεύει
η ύδρα μόνο για τη χάρη του
και για τη δική μου χάρη
ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα
έτσι χορεύει εμπρός μου
από εκείνη τη νυχτιά
ως τα σήμερα η ύδρα μου
ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα
με ανθρώπους πρέπει
να χορεύουνε οι νύχτες
και οι μέρες των ανθρώπων
ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα
και το αντρικό το φανελάκι
ποτέ πια δεν εστέγνωσε από τότε:
πάντα δικό μου και πάντοτε… Υδρωμένο

Δύο Ποιήματα από τη δουλειά του Ν.Γ. Λυκομήτρου

2011-05-02T14:27:00.001+03:00

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ

Πίσω ἀπὸ τὶς κλειδωμένες πόρτεςἡ Ζωὴ ξιφουλκεῖ ἐναντίον τοῦ Θανάτου
σὲ μιὰ ἀέναη μάχη στὸ χωροχρόνο.
Τὰ πάντα κρέμονται ἀπὸ μιὰ κλωστή.Ἡ Πτώση ἀπέχει ἀπὸ τὴν Ἐπιβίωση ὅσο τὸ στόμα τοῦ νεοσσοῦ
ἀπὸ τὸ στόμα τῆς μάνας ποὺ τὸν ταΐζει.
Τὸ ζήτημα εἶναι ἂν ὑπάρχει τροφὴ γιὰ ὅλους
καὶ ἂν θὰ ὑπάρχει πάνταἕνας ἀπὸ μηχανῆς Θεὸς
νὰ σώζει τὴν κατάσταση.

ΜΙΑ ΙΔΙΟΤΥΠΗ ΦΥΛΑΚΗ

Από τη συλλογή του «Ιχνηλάτες του Τέλους»

Εδώ και μήνες είμαι φυλακισμένη.
Είναι εντελώς αδύνατο να δραπετεύσω.
Όπου κι αν πάω, το φορτίο μου με βαραίνει
και δεν παραλείπει
να μου θυμίζει διαρκώς την ύπαρξή του.
Το ξέρω πως εγώ το διάλεξα
αλλά δεν μπορώ να το υπομένω άλλο.
Θέλω να πάψω, έστω για μια μέρα,
να ασχολούμαι μαζί του
και να ανησυχώ διαρκώς γι’ αυτό.
Ζαλίζομαι... τα πόδια μου δε με κρατούν πια.
Πέφτω... αιμορραγώ ακατάπαυστα.
Η φυλακή μου γκρεμίζεται από μόνη της.
Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι τη γαλήνη της ψυχής .

Πηγή : "Ψηφιακὸ περιοδικὸ «Λογοτεχνικὰ Σημειώματα»

Συγγραφέας: Ν. Γ. Λυκομῆτρος
Συντακτική επιμέλεια: Θοδωρής Βοριάς

Χαϊκού Χάρης Μελιτάς

2011-04-29T15:19:00.000+03:00

Η Εκποίηση του Ενεστώτος

Πωλείται χρόνος
πλήρους απαξίωσης.
Κάτω του κόστους.

Ο Άλλος

Γύρισα σπίτι
να βρω τον εαυτό μου.
Δεν με γνώρισε.

Κόκκινη Κλωστή

Ράβω στο νου μου
μια φορεσιά του κόσμου.
Να τον αλλάξω.

Από το diasporic literature spot

«ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ» Ποίηση του Αντρέα Τσιάκου

2011-04-27T14:40:00.001+03:00

Νέα ποιητική συλλογή του

Με τίτλο«ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΧΑΡΑΜΑΔΑ

Τα σχέδια καθώς και το εξώφυλλο του βιβλίου έχει σχεδιάσει ο Κυριάκος Μακρής

Δείγμα γραφής από το βιβλίο «ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ»:

Aπ’ το πουθενά πλησιάζει, συστήνεται σαν πόνος και ενοικιάζει το καλύτερο δωμάτιο του εγκεφάλου μου, -σκόνη είναι παγιδευμένη στη γωνία, κύκνος και θάνατος αργός, έχει τη γεύση κάποιου γλυκού, μη με ρωτάς τι γλυκό, έχω ξεχάσει αυτή την αίσθηση, λειτουργώ μόνο με το συναίσθημα-, αφήνει προκαταβολή δυο νοίκια μπροστά, δεν έχει οικογένεια μόνο μια τσάντα αλλαξιές για τα σαββατοκύριακα, φορά μαύρα κάτι θα πενθεί νομίζω δεν είμαι σίγουρος, κρατά στα χέρια του ρίζες, μια γλάστρα πλαστική και ένα ξύλινο παράθυρο δίχως τζάμια, δεν μιλά, ωραία λέω, ήσυχος φαίνεται, του δίνω τα κλειδιά, τον ξανακοιτώ, κάποιον μου θυμίζει, δεν βαριέσαι λέω, λάθος θα κάνω, αποκλείεται να ’ναι αυτός που πιστεύω, παίρνει τα κλειδιά λίγο βιαστικά, ανοίγει την πόρτα, πριν μπει στο δωμάτιο τον ακούω να ψιθυρίζει, κάτι σαν τραγούδι έμοιαζε, σκέφτηκα τι είδους πόνος είναι αυτός που τραγουδά, αλλά πάλι το τραγούδι είναι κι αυτό ένας πόνος , ένα μοναχικό παιχνίδι στην τράπουλα του χρόνου, το τραγούδι απαλύνει τον πόνο, στην έσχατη περίπτωση σε συμφιλιώνει με τον πόνο, για δες τώρα μήπως θέλει να γίνουμε φίλοι και μου το λέει έτσι γιατί ντρέπεται, αλλά θα τρελαθώ, πόνος και να ντρέπεται δεν υπάρχει, κάνω μια κίνηση να του μιλήσω, γυρίζει σαν να κατάλαβε τι σκεφτόμουνα και μου λέει:

- « …ο έρωτας είμαι…»!

Ο Αντρέας Τσιάκος γεννήθηκε το 1979 στο Άργος.

Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή : «ΠΟΣΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΧΩΡΑΕΙ Ο ΣΑΚΟΣ;» το 2007 από τις εκδόσεις ΧΑΡΑΜΑΔΑ

Ιστότοποι παραπομπής:

Αντρέας Τσιάκος : http://tsiakos.blogspot.com/

Εκδόσεις Χαραμάδα : http://www.haramada.com/

Κυριάκος Μακρής : http://kyriakosmakris.wordpress.com/

ΑΝ [ ΩΝ ] ΥΜΑ

2011-04-26T17:26:00.001+03:00

Η πρώτη Ποιητική συλλογή της Μαρίας Θεοφυλάκου

Από τις Εκδώσεις ΔΩΔΩΝΗ

Αθήνα 2010

ΑΝΤΙΓΡΑΦΩ με χαρά μου από το http://logotexnikesanafores.blogspot.com/2011/03/blog-post_09.html και αναρτώ στο Πατάρι Λογοτεχνών ένα μέρος της δουλειάς της !

Μαρία Θεοφιλάκου - Ποιητική συλλογή ΑΝΩΝΥΜΑ

Τα παρακάτω ποιήματα είναι από την ποιητική συλλογή της Μαρίας Θεοφιλάκου: Ανώνυμα. Πρόκειται για μια νέα φωνή με εξαιρετική γραφή, ευαισθησία και ταλέντο. Ευχαριστώ τη Μαρία για την αποστολή της ποιητικής της συλλογής.

Δύσκολες ανατολές

Ανασαίνουμε νύχτα

ελεύθεροι, γιατί είναι μοναξιά

σε κάθε μας τυφλό βήμα,

τρεκλίζον

Κλείνουν τα θέατρα

Θεριεύουν οι σκιές

Οι αλήθειες αλαλάζουν στα βουνά

και πεινασμένες κατεβαίνουν προς την πόλη

Ανασαίνουμε νύχτα

Σφικτά ταμπουρωμένα σώματα

μα είμαστε πιο πάνω από τις σάρκες·

κείνες δεν είναι παρά μια αφορμή

Τα αγρίμια ας κοπιάσουν,

μας γνωρίζουν

Στα πόδια μας εμπρός

θε να κουρνιάσουν

Ελεύθεροι, γιατ’ είναι μοναξιά

από τη διαλεχτή

που αρνείται τις κρυψώνες

και σκίζει των αυλών τα δηλητηριασμένα ρόδα,

έτσι εισπνέουμε τη νύχτα

πηκτή στο λάρυγγα

στο χνώτο όμως ρημάδι

και βγάζουμε το πρώτο φως

Η Πόρτα

Με το πρώτο σκοτάδι που θα πέσει

θα ονειρευτώ μια πόρτα δίχως τοίχους

κι απ’ όπου θέλω εγώ θα την περάσω

ενώ ένα μάτι αγριεμένο θα κοιτάζει

Ξύλο γδαρμένο,

το χρώμα σε σημεία ξεφτισμένο,

θε να βαστά αυτή τους δρόμους όλους

και πίσω της κι εμπρός της

Καιρό άμα σηκώσει

πάνω της το κορμί μου θα γαντζώσω

τόσο που σα μαρμάρινο να μοιάζει

να μη γνωρίζω αν έφτασα ή αν αρχίζω

Με το πρώτο σκοτάδι που θα πέσει

και πριν οι τοίχοι να υψωθούν προλάβουν

θα ονειρευτώ μια πόρτα μες στο δρόμο

που αλλιώς θα 'πρεπε μόνη να αλλάξω

Σελήνη

Τις Κυριακές μου εδώ και το ταλάντεμα διστάζει

εμπρός στην παγερή μαχαίρα της σελήνης

Κόσμος με βήματα ελαφρά διαβαίνει,

μα είν’ ένα πέλαγο κουτσό, δίχως ακτή, που μένει

Να ’ναι το φως του απόβραδου

κάποιο σημείο ζοφερό που μ’ αποδοκιμάζει

Ή κάποια ωδή στην αμεροληψία του

για τα έργα μου, που διόλου δεν το μέλλουν

Νύχτες ασπρόμαυρες ζυγώνουν στα σκαλιά μου

Κι εγώ σαν τρίξει φονικά ο σύρτης

θα ξέρω πριν τις δω στο ημίφως

αδέρφια ότι είν’ των πλουμιστών φαιδρών

Πως ό,τι ήταν έρχεται και ό,τι είναι μισεύει

Όπως αργόσυρτα σημαίνουν οι καμπάνες

Στην χάση του έναστρου και των ανθρώπων

Στο γιόμα εδώ του ετερόφωτου

Ο ξένος

Μοιράστηκα μαζί σου μια σιωπή

που 'χε ακουμπήσει στα χείλη του γκρεμού

σ’ ένα άδροσο λίκνο

προτού να γεννηθούν οι λόγοι,

ούτε σωστά ούτε παράδοξα,

σα μια φυγή να μας περίμενε εκεί

Ξέχωρα και τους δυο,

χαμένους

Κι όμως μαζί

Εσύ δεν τρόμαξες εμπρός στ’ άγνωρο βλέμμα,

και δε φοβήθηκα βουβά να σε κοιτάξω

σα μια φυγή να μας περίμενε εκεί

πιο κάτω όπου βουλιάζανε τα στερεότυπά τους

λέξεις, αβρότητες

οι τόσες στριγκλιχτές μιλιές

που αρθρώνονται κι ορθώνεται

η μαύρη τρύπα της ψυχής

Εγώ κι εσύ σιωπήσαμε

όπως σηκώνει άγκυρες το πλοίο που σαλπάρει

όπως ψυχραίνονται οι ταξιδευτές

το χάραμα που αρχινούν το όργωμα των τόπων

Κατά πώς να 'ταν φυσικό ανάμεσά μας

Μοιράστηκα μαζί σου τη σιωπή

που 'χε περάσει από φεγγάρια ποθητά,

χείλια απόρθητα,

κι έφερνε γνώση κι ιστορίες μύριες,

μια υποψία συμβατού

και μια ντροπή των όσων κουβαλούσε

Κι όμως δεν έφυγε κανείς

Είναι που πήγαμε βουβοί προς τη φυγή μας,

εγώ κι εσύ,

και δεν καλύψαμε τα μάτια,

γι’ αυτό μπορώ και περπατώ γοργά τον κόσμο όλο,

μ’ ένα τριαντάφυλλο κλειστό,

με μια πατρίδα

Βικτώρια

Δεν έχει τέλμα να βουτήξω το ψωμί μου

Ούτε και τέρμα ν’ αποθέσω τα μπαγκάζια μου

Όλο τ’ αδράζω από τη σκόνη κι αυτά ξανακυλάνε

Μέρα τη μέρα σε σταθμούς που όλο τρέχουν

μοιάζω να είμαι εγώ σταματημένη,

ονειροπόλα καρτερώντας μια αποβάθρα

Κι εσύ αν είσαι φίλος

κάνε τα μάτια σου πως καθαρίζεις

Όποιος κι αν φεύγει από τους δυο,

αν φεύγει,

είμαστε μόνοι.

Μαρία Θεοφιλάκου (σύντομο βιογραφικό)

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1983.

Σπούδασε Μάρκετινγκ και Επιχειρησιακή Έρευνα στην ΑΣΟΕΕ. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στην Οικονομική επιστήμη, στο ίδιο πανεπιστήμιο. Το 2010 εκδόθηκε από τις εκδόσεις Δωδώνη η πρώτη της ποιητική συλλογή, με τίτλο "ΑΝ[ΩΝ]ΥΜΑ".

Ο Κιμ από το Μπαγκλαντές και ο γλάρος που τον λέγαν Ιωνάθαν !

2011-03-28T07:02:00.000+03:00

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

Γράφει ο Λεωνίδας Ορφανουδάκης

Έχει απαγορευτικό μπαμπά ! Το πλοίο για την Κρήτη δεν θα φύγει , επιστρέφω στο σπίτι . Σε παρακαλώ αν μπορείς έλα να με πάρεις από το σταθμό του Μετρό του Χαλανδρίου .

Έφτασα στο σταθμό περίπου στις εννέα και μισή , μέσα σε άγρια χιονοθύελλα . Μια σκιά , μια μικροκαμωμένη ανθρώπινη σιλουέτα , μόλις που διακρινόταν χαμένη στις σκιές του υποστέγου του σταθμού . Ανησύχησα καθώς είχα καθυστερήσει . Ζητιανεύει , περιμένει κάποιον ή να βουτήξει κάτι . Έτσι σκέφτηκα και εγώ σαν τον καθένα σας καθώς προσπέρασα την σκιά για να σταματήσω λίγο παραπέρα , κοντά στη στάση των Τρόλεϊ όπου με περίμενε η κόρη μου . Της Άνοιξα την πίσω πόρτα και βιαστικά λόγω και του χιονιά , έβαλε μέσα στο αυτοκίνητο την βαλίτσα της και γυρίσαμε σπίτι . Εκεί ανακάλυψε πως είχε χάσει ένα........ τσαντάκι χεριού που κρατούσε μαζί με τη βαλίτσα . Ένα τσαντάκι από αυτά που έχουμε συχνά μαζί μας όταν ταξιδεύουμε και μέσα στο οποίο είχε, ταυτότητα , κάρτες , αρκετά μετρητά , το εισιτήριο πλοίου , διάφορα άλλα χαρτά , τα κλειδιά της και άλλα πολλά . Σκεφτείτε το λύγο ! Σκέτη απελπισία μας κατέλαβε .

Θυμάμαι καλά όταν σε περίμενα στο σταθμό το είχα , θα μου έπεσε εκεί ! ή θα σου το βούτηξαν σκεφτικά εγώ και θυμήθηκα τη μαύρη σιλουέτα έξω από το σταθμό . Γυρίσαμε στο σταθμό μετά από μισή ώρα περίπου και κατεβήκαμε να ψάξουμε για το τσαντάκι , χωρίς καμιά ελπίδα βέβαια . Η μαύρη σιλουέτα είχε αλλάξει θέση αλλά ήταν ακόμα εκεί μέσα στον άγριο χιονιά και περίμενε . Όταν μας είδε, η μαύρη σκιά , ξεκόλλησε από τις άλλες σκιές και μας πλησίασε βιαστικά . Κάτω από το άπλετο φως του σταθμού η σκιά μετουσιώθηκε , έγινε η ανθρώπινη μορφή ενός νεαρού μελαψού άνδρα , ούτε κλέφτης ούτε ζητιάνος . Μια αξιοπρεπής παρουσία . Ήταν σχεδόν παιδί , με καλοσυνάτη όψη και μεγάλα μαύρα φωτεινά εκφραστικά και ξάστερα μάτια ..

Πάντα να κοιτάζετε στα μάτια τους ανθρώπους που σας συστήνουν και να τα διαβάζετε . Πολύ σύντομα θα ανακαλύψετε πως η γνώμη που θα σχηματίσετε για κάποιον με την πρώτη ματιά διαβάζοντας απλώς τα μάτια του , είναι πολύ ποιο αποκαλυπτική από το να διαβάσετε το βιογραφικό του .

Είδα που σας έπεσε κάτι από το αυτοκίνητο όταν φεύγατε , μας πρόλαβε πλησιάζοντας . Το έβαλα εκεί πίσω από την κολόνα , σταμάτησα σε μια απόσταση να το φυλάω και σας περίμενα . . Ήξερα πως θα γυρίσετε συμπλήρωσε ! Συγκινήθηκα και τον αγκάλιασα ! Πώς σε λένε παιδί μου από πού είσαι τον ρώτησα .

Ήταν ο Κιμ από το Μπαγκλαντές και θα έπαιρνε το τρόλεϊ από τον σταθμό του Χαλανδρίου προς το Μουσείο , εκεί κάπου κοντά στο μέγαρο της Υπατίας μένει . Τον αντάμειψα με ότι περισσότερο μπορούσα , σίγουρα με πολύ λιγότερο από όσο άξιζε και τον καληνύχτισα .

Του εύχομαι μόνο να μην συναντήσει ποτέ στη ζωή του κάπου στα σκοτινά και απόμερα κάποιον από τους ( Έλληνες !?) που με κατακεραυνώνουν για τα άρθρα μου καθώς δεν με βρίσκουν αρκετά καλό σύμφωνα με τα μέτρα τους Έλληνα !

Σήμερα δεν θα διαβάσω κανένα από τα σχόλια που θα γράψετε στο άρθρο μου . Νοιώθω ανάμεσα στους περισσότερους από εσάς , σαν τον γλάρο που τον λέγαν Ιωνάθαν .

Λεωνίδας Ορφανουδάκης

41 σχόλια:

Από την συλλογή ηλιοτρόπια του Νίκου Κανάκη

2011-03-16T17:14:00.000+02:00

Το κρυφτό

Τα μάτια κλείνουν και μετρούν

Από το ένα ως το εννιά.

Παίζουν τα σχολιαρόπαιδα

Κρυφτό στην πάνω γειτονιά .

Στα ηλιοτρόπια κρύβεται

η Μαριορίτσα η πονηρή .

Πρόσωπο εδώ ήλιος εκεί ,

Ποιος θα μπορέσει να τη βρει ;

Την πρόδωσαν τα μάτια της .

Σπιθίζουν εδώ σπιθίζουν εκεί

Κι η Μαριορίτσα η Μαριορή

Αιχμάλωτη του Θοδωρή .

του Γ.Ο

15 Χαϊκού πικρά (Επίκαιρο)

2011-03-04T10:00:00.000+02:00

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

1.
Δρόμο άγνωστο
Κοίτα! είσαι Άνοιξη
Βιάστηκες πολύ.

2.
Γονείς δυστυχείς
Τα κεφάλια έσμιξαν
Άφατος καημός.

3.
Τα ψίχουλά σου
Τόσο χιόνι κάλυψε
Σπουργίτι μικρό!

4.
Μέσα στο μυαλό
Μαζεύτηκαν οι ρίζες
Αποκομμένες.

5.
Τόσα λουλούδια
Δε σ’ έφεραν κοντά μας
Στερνή συντροφιά.

6.
Μάτια λακκούβες
Απύθμενη η λύπη
Γεμάτα δάκρυ.

7.
Πολυώδυνη
Άσβεστη φλόγα πόνου
Μέσα μας καίει.

8.
Χιονάτες κορφές
Στο δέντρο που κάηκε
Σμίξαν να κλάψουν.

9.
Οι φίλοι μείναν
Με αμέτρητα Γιατί
Στο κινητό τους.

10.
Αναπάντεχα
Λύγισαν τα βλέφαρα
Στο βασίλεμα.

11.
Δεν έχει πλέον
Ιλαρές αναστάσεις
Μέσα στην ψυχή.

12.
Στο άδειο σπίτι
Η σιωπή σου δυνατή
Συνομιλία.

13.
Δε θα σαλπάρουν
Τα πελαγίσια μάτια
Τη γυναίκα σου

14.
Το χαμόγελο
Ξεχνά την ύπαρξή του
Το πήρες μαζί.

15.
Λεηλάτησες
Των ματιών τη γαλήνη
Αναχωρώντας.

27-02-2011
(στο μαθητή μου Δημήτρη Καραντώνη που αποχαιρετήσαμε σήμερα. Ετών 34)
Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου

Είμαι βέβαιος ότι η Κυρία Πεχλιβανίδου δεν θα έχει αντίρρηση να αφιερώσω και εγώ με την σειρά μου τα Πικρά Χαϊκού της στους δύο Νεκρούς αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ

Λεωνίδας Ορφανουδάκης

ΣΤΑΘΗΣ ΠΕΡΟΥΛΗΣ Ντοκουμέντα

2011-02-07T19:00:00.001+02:00

Επισκεφθείτε το Blog ΚΑΠΕΤΑ(ν) ΠΕΡΟΥΛΗΣ στο http://kapetanperoulis.blogspot.com/

Πηγές : Αρχεία για Μεταπολιτευτική Επιτροπή , Ημερολόγιο Λεκανίδη και Αρχείο Λεκανίδη «δύο βιβλία» , από τα οποία φαίνεται να πρωτοστατεί σε όλα τα πολιτικά και πολεμικά γεγονότα της απελευθερωτικής επανάστασης, . Οι Μαρής, Πανηγυράκης και Κούνδουρος τον μνημονεύουν συχνά στα κείμενα τους , όπως και σε κείμενα για την Επανάσταση Θερίσου Καψάλης κλπ . Στο (Ημερολόγιο της Επαναστατικής Επιτροπής) Ακρωτηρίου και σε άλλες πράξεις της , οι αναφορές στον Σταθή Περουλή ή καπετάν Σταθή ή καπετά-Περουλή είναι συνεχείς . Σαν πρώτη εγγραφή του ημερολογίου του Ακρωτηρίου καταγράφετε ότι «ο Σταθής Περουλής … και ο Ελευθέριος Βενιζέλος έχοντας μαζί τους εκατό παλικάρια πέρασαν από τον Αποκόρωνα στο Ακρωτήρι και ξεκίνησαν την Επανάσταση» . Αλλά και η τελευταία εγγραφή του ημερολογίου αφορά ξανά τον Περουλοσταθή . ,,,Σήμερα έφυγαν και οι Αποκορωνιώτες , ο καπετά Περουλής παρέλαβε από τον ηγούμενο τα πυρομαχικά των επαναστατών ….

Λωνίδας Ορφανουδάκης για τον Σταθή Περουλή

Η δικτατορία

2011-02-07T18:45:00.000+02:00

Ο Κώστας Χελμός 1^ος του 2011

Στον Λεωνίδα Έτσι απλά

Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

Σήμερα όλες οι εφημερίδες

Έχουν την πρώτη σελίδα τους μαύρη . Κατράμι .

Την κοίταξε ο παππούς και φώναξε θυμωμένος .

Πάλι δικτατορία . Έλεος πια. Νισάφι.

Έσβησε το τσιγάρο και ξάπλωσε στο κρεβάτι .

Ξεδίπλωσε την κουβέρτα

Και σκεπαστικέ μέχρις επάνω .

Έξω ακούγονται άγρια μπουμπουνητά

Και πέφτουν δαρτέςοι στάλες της βροχής .

Οι έξοδοι των δρόμων κλειστοί,

άδειες πλατείες και παιδότοποι,

οι κινήσεις των χεριών μετρημένες

και τα λόγια μας βγαίνουν μισά.

Με τα μάτια ολάνοιχτα και όχι μόνος

Στέκω μπροστά στο θάνατο για τη ζωή .

Κ . Χ

Συνοικιακό Καφενείο

2011-02-02T21:36:00.000+02:00

Συνοικιακό Καφενείο

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Το καφενείο μικρό μ ΄ένα κόσμο μεγάλο
Φερμένο απ΄τα χρόνια που διαβήκανε
Στις πέτρες μιας άνυδρης ζωής
Περνάς ανυποψίαστος
Με του καιρού τα χρώματα στην όψη, την καρδιά
Μα σταματάς, σαν δεν το θέλεις
Μπρος στο γερό το κράτημα μιας ανεμόδαρτης ψυχής
Απ΄ το κατάρτι το στερνό
Χέρια που μπάλωναν με υπομονή κι αγάπη
Τους ρόζους ενός άνισου αγώνα με τη Μοίρα
Πόδια που μούσκευαν από την έλλειψη
Μιας συμπαγούς ηλιοφάνειας
Χαρακωμένα μάτια
Βλέμμα στραμμένο στη μνήμη
Σκέψη που το ταξίδι της ναυλώνει
Για τα μεγάλα τα μυστήρια του κόσμου
Και ο καφές γουλιά γουλιά, μετάληψη θαρρείς
Ακόμα μιας μέρας χαρισμένης απ’ το Σύμπαν

Με την άδεια της κυρίας Φωτιάδου από το :

http://Διασπορική Λογοτεχνική Στοά

Ο Λαχειοπώλησ τ`ουρανού (Μάνος Χατζιδάκης )

2011-01-28T20:38:00.000+02:00

Ο Λαχειοπώλης τ Ουρανού .

Κι είπα από μέσα μου: Είμαι ο Λαχειοπώλης τ΄ Ουρανού. Μοιράζω αριθμούς σε ξωτικά κι αγγέλους.

Κι αποφασίζω ευθύς την πιο μεγάλη μου πράξη. Σκόρπισα τα λαχεία μου στους γαλαξίες και στο άπειρο. Έτσι δεν θά ΄ναι δυνατό κανείς να ξαναδημιουργήσει, να πράξει το καλό -που λεν- ή το κακό. Σπατάλη η απόφασή μου, μα ο κόσμος πάει για να χαθεί.

Το λεω για να τ΄ ακούν οι νέοι, και να σκορπίσουν τα λαχεία τους κι αυτοί, όπου μπορέσουν κι όπου βρουν. Να μην τ΄ αφήσουν κέρδος στους πολλούς. Έτσι τουλάχιστον, θα κατακτήσουμε τη δυνατότητα να μας φοβούνται. Ποιους; Εμάς, τους ποιητές.

Μια και δεν είναι δυνατό να μας εντάξουν στα συρτάρια τους, σ΄ ό,τι μπορούν να ελέγξουνε και να προβλέψουν οι ανερχόμενοι πολλοί. Τους φοβερίζει η άρνησή μας να δεχτούμε φάκελο, κατάταξη, τάξη κι αριθμό. Τους φοβερίζει η άρνησή μας να ενταχθούμε στις ομάδες αυτών που όταν κοιμούνται, τα χέρια τους είναι από μέσα ή απ΄ έξω από το πάπλωμα.

Γιατί τα χέρια τα δικά μας την ώρα του ύπνου, ζωγραφίζουν ελεύθερα τους ανέμους, με χρώματα και με σχηματισμούς πτηνών, και μας τοποθετούν παντοτινά μες στους αιώνες, με την αθάνατη κι ερωτική μορφή του Λαχειοπώλη τ΄ Ουρανού…

Μάνος Χατζιδάκις

από το TVXS.gr

« Στον Ίσκιο της Μαδάρας» του Νίκου Αγγελή

2011-01-20T17:56:00.000+02:00

Mε νοσταλγία για την προτουριστκή (Προ Τουριστική) ΚΡΗΤΗ που χάθηκε και με πολλή αγάπη και θαυμασμό για τους κατοίκους της , ( τους πατεράδες και παππούδες μας ) , μεταφέρω στο Blog «ΠΑΤΑΡΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ» Από το blog Ριζίτικο Διαβάστε εδώ " http://www.rizitiko.gr/egrafa/madara.pdf " Το έργο του Νίκου Αγγελή « Στον Ίσκιο της Μαδάρας»

Ο Νίκος Αγγελής έβαλε δυό τελευταίες πινελιές στο πορτρέτο , του Κρητικό που λάτρεψα , και που φιλοτέχνησαν στον καμβά της ψυχής μου , ο Κορνάρος , ο Καζαντζάκης , ο Πρεβελάκης και ο Κονδυλάκης . Πριν να διαβάσεις τους παραπάνω συγγραφείς δεν ξέρεις τι είναι να είσαι ΚΡΗΤΙΚΟΣ και είσαι νομίζω κλάσμα Κρητικού , ακόμα και αν γεννήθηκες απ` τους γονιούς σου Κρητικός στην Κρήτη .

Το έργο προλογίζει ο Ι.Ν. Παναγιωτόπουλος .

Είναι ένας άνθρωπος που τον ` μποδίζουν να βαδίζει …

2011-01-15T15:52:00.000+02:00

Ναζίμ Χικμέτ απόδωση στα Ελληνικά Γιάννης Ρίτσος

......... Και να, τι θέλω τώρα να σας πω
Μες στις Ινδίες μέσα στην πόλη της Καλκούτας,
φράξαν το δρόμο σ' έναν άνθρωπο.
Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζε.
Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ' αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε, τ' άστρα είναι μακριά

κι η γη μας τόση δα μικρή.

Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ' άστρα,
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει.
είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

Ναζίμ Χικμέτ απόδωση στα Ελληνικά Γιάννης Ρίτσος

"……. Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε ! …..

Αυτοί οι στίχοι με έσπρωξαν να γράψω και να τους παραλλάξω λίγο , μα με μεγάλη ενοχή . Με μια μικρή αλλαγή όμως στο στίχο γίνεται Αθήνα η Καλκούτα και γι αυτό την τολμώ ...... Είναι ένας ΛΑΟΣ που τον μποδίζουν να βαδίζει είναι ένας λαός που τον αλυσοδένουνε .... Είναι Ο ΛΑΟΣ ΜΑΣ που αιώνες τον αλυσοδένουνε (λεωνίδας)

Απομυθοποίηση του Άη Βασίλη

2011-01-14T21:59:00.000+02:00

της

Ευαγγελίας – Αγγελικής Πεχλιβανίδου

(απόσπασμα)

..........

Είδα χιλιάδες Αη Βασίληδες

Να σχίζουν τους θόλους του ουρανού

Έξω από τα σπίτια τα φωτισμένα

Και τα τζάκια που άχνιζαν ζέστη

Και πλούσια φαγητά

Κι έψαχνα Εσένα, Εκείνον

Και τα αληθινά χαρούμενα πρόσωπά

Των ανθρώπων.

Οι φουσκωτές κοιλιές και τα παχουλά μάγουλα

Μου θύμισαν χορό αποκριάτικο.

Είδα να βράζουν τα κύματα τις διαφθορές

Και να καταπίνουν τις μορφές τις εξαϋλωμένες

Τις αξίες τις εξαγνισμένες

Και είδα τους χοντροκόκκινους

Ψευτοαηβασίληδες

Να σελαγίζουν

Καβαλώντας τα αφροκύματα τα ετοιμοθάνατα

Ξεγελώντας τους αστούς

Που παλεύουν ολομόναχοι τη μοναξιά

.......

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Οι ζητιάνοι

2010-12-23T19:52:00.000+02:00

Παιδιά της Αφρικής, μην προσπερνάτε.
Μην μας αφήνετε σ’ αυτό το μαύρο χάλι.
Σαπίζουμε στην έρημο της πόλης.
Φαντάζουμε φαντάσματα
ναυαγισμένων μύθων.
Απ’ της ευημερίας τους ιούς
γεμίζουν φλεγμονές σωθικά μας.
Μη μας εγκαταλείπετε στο έλεος
του Δυτικού Πολιτισμού που μας θερίζει.
Δείξτε μια στάλα ευαισθησίας στις γιορτές.
Με είκοσι εμβόλια κατά της ιλαράς
μπορούμε ν’ αγοράσουμε φτηνά
ένα πακέτο κάρτες ανοσίας.

ΑΦΗΣΕ ΛΕΥΤΕΡΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ

2010-11-30T21:47:00.000+02:00

Αφησε λεύτερα τα χέρια μου
και την καρδιά μου, άφησε λεύτερη!
Αφησε τα δάχτυλά μου να τρέξουν
στους δρόμους του κορμιού σου.
Το πάθος - αίμα, φωτιά, φιλιά -
με ανάβει με τρεμουλιαστές φλόγες.
Αλλά εσύ δεν ξέρεις τι είναι τούτο!
Είναι η καταιγίδα των αισθήσεών μου
που διπλώνει τον ευαίσθητο δρυμό των νεύρων μου.
Είναι η σάρκα που φωνάζει με τις διάπυρες γλώσσες της!
Είναι η πυρκαγιά!
Και συ είσαι εδώ, γυναίκα σαν άθικτο ξύλο
τώρα που η καμμένη μου ζωή πετάει
προς το γεμάτο με άστρα, σαν τη νύχτα, σώμα σου!
Αφησε λεύτερα τα χέρια μου
και την καρδιά μου, άφησε λεύτερη!
Δεν είναι έρωτας, είναι επιθυμία που ξεραίνεται και σβήνει,
είναι καταιγισμός από ορμές,
προσέγγιση του απίθανου,
αλλά υπάρχεις εσύ,
υπάρχεις εσύ για να μου δώσεις τα πάντα,
και για να μου δώσεις αυτό που κατέχεις ήρθες στη γη -
όπως εγώ ήρθα για να σε περιέχω
για να σε επιθυμώ,
για να σε δεχτώ!

Ποίηση - Πάμπλο Νερούντα

Οι πληγωμένοι έρωτες δεν μιλούν, (από Ευάγγελος)

2010-11-13T21:29:00.000+02:00

Οι πληγωμένοι έρωτες δεν μιλούν,
απλά σιωπούν στη λαχτάρα του χθές.
Έπαψαν να αναπολούν,
έθαψαν βαθιά μέσα τους κάθε τί ωραίο,
φοβούμενοι,
τον αγέρα μην φυσήξει
και σαν τραπουλόχαρτο τους παρασύρει πάλι.
θέλουν να νιώθουν σίγουροι,
οτι έπαψε να είναι ζωντανή
και η τελευταία σταγόνα πάθους.

Ευάγγελος

Ιερά Οδός

2010-10-30T09:21:00.000+03:00

Μια επίκαιρη ματιά στο έργο

Αφού απάτριδες της πέρασαν χαλκά στη μύτη και την δέσαν με χοντρή αλυσίδα , την πατρίδα μου την μάνα μου Ελλάδα κάναν το ίδιο στο λαό τον αδελφό μου . Έτσι δεμένες , οδηγημένες για δεκάδες χρόνια από το χέρι του ντόπιου εκμεταλλευτή τους μέχρι προχθές και από το χέρι του ξένου τοκογλύφου όπου είναι σήμερα παραδομένες , οι δυο αρκούδες δίνουν μέσα στην ψυχή μου την τραγική παράσταση τους. Ο συνειρμός είναι αναπόφευκτος, είναι αυτόματος . Ακριβώς όμοια τότε το 1935 ο Σικελιανός στον δρόμο για το ιερό της Ελευσίνας είδε στην Ιερά Οδό και έγραψε ,

«…. απ' το γύρο τον κοντινό, προβάλανε τρεις ίσκιοι.

Ένας Aτσίγγανος αγνάντια ερχόταν,

και πίσωθέ του .......ακλούθααν, μ' αλυσίδες

συρμένες, δυο αργοβάδιστες αρκούδες .

Η μία , (ήτανε η μάνα, φανερά), η μεγάλη,

με πλεχτές χάντρες όλο στολισμένο το μέτωπο γαλάζιες,

κι από πάνωμιαν άσπρη αβασκαντήρα, ανασηκώθη

ξάφνου τρανή, σαν προαιώνιο νά 'ταν

ξόανο Mεγάλης Θεάς, της αιώνιας Mάνας,….»

Έτσι μασκαρεμένη την περιγράφει ο ποιητής μα εγώ δεν γελιέμαι , ότι και αν πείτε την γνώρισα , η αλυσοδεμένη μεγάλη , η πονεμένη και ταπεινωμένη αρκούδα είναι εμένα η μάνα μου η Ελλάδα . Και το αρκουδάκι δέστε πως το περιγράφει ο ποιητής .

« ….. Kαι το μικρό στο πλάγι της αρκούδι,
σα μεγάλο παιχνίδι, σαν ανίδεο
μικρό παιδί, ανασκώθηκε κ' εκείνο
υπάκοο, μη μαντεύοντας ακόμα
του πόνου του το μάκρος, και την πίκρα
της σκλαβιάς, που καθρέφτιζεν η μάνα
στα δυο πυρά της που το κοίτααν μάτια!.....» και πέστε μου πως στο μικρό αρκούδι δεν αναγνωρίζετε και εσείς τον ανίδεο λαό μας που δεν μαντεύει ακόμα του πόνου του το μάκρος, και την πίκρα της σκλαβιάς του , ο αδελφό μου ο αδελφός σας ο λαός μας .

«……. K' η καρδιά μου, ως εβάδιζα, βογκούσε:
"Θά 'ρτει τάχα ποτέ, θε νά 'ρτει η ώρα
που η ψυχή τής αρκούδας και του Γύφτου,
κ' η ψυχή μου, που Mυημένη τηνε κράζω,
θα γιορτάσουν μαζί;"
Kι ως προχωρούσα,

και βράδιαζε, ξανάνιωσα απ' την ίδια
πληγή, που η μοίρα μ' άνοιξε, το σκότος
να μπαίνει ορμητικά μες στην καρδιά μου,
………
σα βυθίστηκε ακέρια στα σκοτάδια,
ένα μούρμουρο απλώθη απάνωθέ μου,
ένα μούρμουρο,
κ' έμοιαζ' έλλε:
"Θά 'ρτει."

Εμένα η ελπίδα μου τελείωσε και βάσαλμο δεν θέλω στις πληγές μου, ο ποιητής είχε για εσάς ένα λόγο παρηγοριάς στους τελευταίους στίχους του και σας τον μετέφερα .

Λεωνίδας Ορφανουδάκης .

Από τη δουλειά του ΣΤΡΑΤΗ ΠΑΡΕΛΗ

2010-10-27T20:04:00.001+03:00

Ένα ποίημα

Καμουτσίκι των ανέμων

πάνω στην ράχη των νησιών, τον Αύγουστο.

Ανεμίζουν τρομαγμένα πουλιά· κινούν

το νήμα αλλιώς του χρόνου.

Οι παραλίες

βουίζουνε-

πολυπληθείς.

Χωράν οι λέξεις σ’ ένα λυπημένο ποίημα; χωρά η μουσική;

Η ψυχή χωρά;

Τώρα που έγινε η επιθυμία

χώρα του αχώρητου…

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

2010-10-17T09:45:00.000+03:00

Στις μήτρες των αγέννητων θεών

Μέσα στις μήτρες των αγέννητων Θεών ,
η μάνα του Φόβου η Άγνοια ,
και η κόρη της Ανάγκης η Ελπίδα ,
Θεούς γεννούνε να τους έχουμε ασπίδα .

Εκεί κι η πρωτοκόρη η αμαρτία
ολόχρυσα για αυτούς κεντά στολίδια
κλεμμένα απ των ανθρώπων τα παιχνίδια.

Να και ο Θάνατος παρέκει
εις των θνητών τις γέννες παραστέκει,
όσοι θωρούνε κλαίνε και γελούνε
δεν ξέρουν που τον πόνο τους να πούνε.

Η γέννηση Των Θεών στους Ορφικούς
Γενάρχης ο Χρόνος

Στο έρεβος στου χάους την αγρύπνια
όπως ο χρόνος ραθυμούσε ,
σ όνειρο είδε πως τον κόσμο αγαπούσε .

Ήτανε λέει στη δεύτερη του την νιότη
και ήθελε φως να ρίξει μες στα σκότη ,
με φως απ την πηγή του σκότους
κίνησε να φωτίσει τους ανθρώπους .

Σε ασημενιο αυγό εγέννησε ο αγέραστος ,
τον Έρωτα τον Φάνη ,
κι άναψε των Θεών το Πυροφάνι .
Ήλθαν κι ο ουρανός η γη κι ο Κρόνος
γενάρχης των θεών γίνηκε ο χρόνος .

Περάσανε έκτοτε αμέτρητοι αιώνες .
Ξύπνησε γέρος μέσα σ αίματα κι αγώνες ,
της μάνας το αγκάθινο στεφάνι ,
νέων θεών είχε γενεί μήτρα κι αγκάλη
και η έγνοιες της καυτό μαγκάλι.

Λεωνίδας Ορφανουδάκης

Από την ιστοσελίδα Του ΚΩΣΤΑ ΠΟΥΛΙΑΝΙΤΗ

2010-10-16T10:04:00.000+03:00

Αντιγράφω για τους επισκέπτες του ΠΑΤΑΡΙΟΥ

Δύο κομμάτια γραφής Πουλιανίτη μα θωρεμένα με τη ματιά του Καβάφη .

ΚΑΚΟΣ ΟΙΩΝΟΣ

Οι λίθινοι διάσπαρτοι οδοδείκτες

Οι του θεού Ερμή την κεφαλή φέροντες

Βρέθηκαν κατεστραμμένοι από βέβηλα χέρια ιερόσυλων

Αναστατώνοντας την ευνομούμενη πόλη της Παλλάδας

Το άγος σκέπασε τα πάντα

Οιωνός κακός για την σικελική εκστρατεία

Αλκιβιάδη! Αλκιβιάδη!

Ασήμαντο αν ένοχος ήσουν ή αθώος

Σημαντικό όμως πως λησμόνησες

Ότι όποιος έχει μεγάλα πάθη

Έχει φίλους φανατικούς

Μα και πολλούς εχθρούς

Η ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΜΗΛΙΩΝ

Οι Αθηναίοι για το κοινό καλό όλων φροντίζοντας

Κατά της ουδετέρας Μήλου εκστράτευσαν

Μετά πλήθους σύμμαχων συνοδευόμενοι

Που άλλοι από συμφέρον κι’ άλλοι από υποταγή

Θλιβεροί παρόντες , αυτογελοιοποιούνταν

Και πριν την πολιορκία αρχίσουν

Πρέσβεις απόστειλαν ζητώντας πολιτικό ρεαλισμό και παράδοση

Μα η άρνηση των Μηλίων δεν τους τάραξε

Καθότι πολλάκις οι ισχυροί χρειάζονται εχθρούς παρά φίλους

Κι’ όταν οι σύμμαχοι νίκησαν δεν φάνηκαν μεγαλόψυχοι

Ανελέητη σφαγή έπραξαν για παραδειγματισμό

ΚΑΘΩΣ ( του Γιώργου Πρίμπα )

2010-10-06T19:10:00.002+03:00

Ποιήματα

Γιῶργος Πρίμπας

Καθὼς

Πορεύεται

ἡ ἀκινησία στὴ δύση της

Ἡ σελήνη καθώς, σ’ ἀνατολή,

πορεύεται.

₪

Γεννιέται

ἡ σύζευξη στὸ στίχο της

Τὸ πόνημα καθώς, μ’ ὠδίνες,

γεννιέται.

₪

Πίνεται

ἡ μέθη στὴν ὑγειά της

Ὁ οἶνος καθώς, ἐν εὐθυμίᾳ,

πίνεται.

₪

2

Πάλλεται

ἡ ψυχὴ στὴ λύτρωσή της

Τὸ κορμὶ καθώς, ἀπὸ ἔρωτα,

πάλλεται.

₪

Φύεται

ἡ ζωὴ στὸν κύκλο της

Ὁ σπόρος καθώς, στὸν ὑφήλιο κόσμο,

φύεται.

₪

Καίγεται

ἡ μετάβασή μας στὸ ἐπερχόμενο

Τὸ κυπαρίσσι καθώς, μὲ πρόθεση,

καίγεται.

₪

3

Μετουσιώνεται

ἡ γραφὴ σὲ ἄκουσμα

Ὁ πιανίστας καθώς, σὲ δημιουργό,

μετουσιώνεται.

₪

Δίνεται

χῶρος στὴν ἐλπίδα

Ἡ ἀγάπη καθώς, ἀν-ανερμάτιστα

δίνεται.

₪

Προτάσσεται

ἡ ἀντίθεση στὴν ἐξ-ουσία

Ὁ πόθος καθώς, γιὰ ζωή,

προτάσσεται.

₪

4

Φυλάσσεται

ἀπέθαντη ἡ μνήμη τῶν στιγμῶν

Ἕνα γράμμα καθώς, μὲ ἱερότητα,

φυλάσσεται.

₪

Διαμορφώνεται

στὸ νοῦ τὸ ποίημα

Ἡ ἐντύπωσή του καθώς, ἀπὸ τὴ φαντασία,

διαμορφώνεται.

₪

Ἀποδομεῖται

τὸ ἀν-αυθύπαρκτο τοῦ κόσμου

Τὸ σκοπούμενο καθώς, ἐντός μου,

ἀποδομεῖται.

₪

5

Κρούεται

τὸ χοροστάσι ἐν χορῷ

Τὸ ταμποῦρο καθώς, μὲ ρυθμὸ καὶ πάθος,

κρούεται.

₪

Ξεβράζεται

τὸ ποίημα στὸ χαρτὶ

Τὸ ἐκτὸς καθώς, ἀπὸ ἐντός,

ξεβράζεται.

₪

Τρέφεται

ὁ λύκος ἀπὸ τὸ ζαρκάδι

Ἕνα ὄρνιο καθώς, ἀπὸ πτῶμα λύκου,

τρέφεται.

₪

6

Παίζεται

τὸ παιχνίδι στὶς ματιὲς

Τοῦ ἔρωτα καθώς, τὸ ποθούμενο,

παίζεται.

₪

Ἐκλέγεται

τῶν ἀποφάσεων ἡ ἐλεημοσύνη

Τῶν κοινῶν καθώς, ἡ ἀντιπροσώπευση,

ἐκλέγεται.

₪

Χάνεται

τῶν ἐπιμέρους ἡ ζωὴ

Στὴν οἴησή του καθώς, ὁ ἄνθρωπος,

χάνεται.

₪

7

Προσεγγίζεται

τὸ γίγνεσθαι τοῦ κόσμου

Ἀπὸ τὴ φαντασία καθώς, ὁ λόγος,

προσεγγίζεται.

₪

Διαβρέχεται

τοῦ ἀγρότη τὸ μειδίαμα

Τῆς γῆς καθώς, τὸ χῶμα,

διαβρέχεται.

₪

Ὑποδύεται

ἑαυτοὺς κι ἑαυτὸν

Τὸ ρόλο του καθώς, ὁ ἠθοποιός,

ὑποδύεται.

₪

8

Διασχίζεται

ἀπὸ μιὰ ἔξαρση ζωῆς

Ἡ ἔρημος καθώς, ἀπὸ τὸν ποταμό,

διασχίζεται.

₪

Ἀγγίζεται

τῶν αἰσθήσεων τὸ ξύπνημα

Τῆς ἐρωμένης καθώς, τὸ κορμί,

ἀγγίζεται.

₪

Ἀκούγεται

μιᾶς κιθάρας ἡ μελωδία

Μιᾶς μπαλάντας καθώς, τὸ ἱστόρημα,

ἀκούγεται.

₪

από το : Τεῦχος 2 - Ὀκτώβριος 2010

Μηνιαία ψηφιακὴ ἔκδοση

τοῦ ἠλεκτρονικοῦ περιοδικοῦ «Λογοτεχνικὰ Ἐπίκαιρα»

Συντακτικὴ ἐπιμέλεια: Θοδωρὴς Βοριᾶς

ΙΧΝΗΛΑΤΕΣ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

2010-09-30T10:38:00.000+03:00

του Ν.Γ. Λυκομήτρου
Εκδόσεις Γαβριηλίδης

Δέκα εκδοχές μιας αυτοκτονίας

Σημείωμα 1ο

( η εκδοχή του άθεου )

Εδώ και πολλά χρόνια καθηγητές, ιερείς και μοναχοί έχουν βαλθεί να με πείσουν πως η ζωή είναι ένα δώρο το οποίο έδωσε ο Θεός στους ανθρώπους. Συνεπώς θα ήταν καθαρή τρέλα να πετάξει κανείς αυτό το δώρο. Απ’ την άλλη βέ-βαια, το να φύγει κανείς απ’ τη ζωή ισοδυναμεί με την περιφρόνηση της θεϊκής εντολής. Έτσι πήρα αυτή την απόφαση ως μια ύστατη πράξη εξέγερσης έναντι του Θεού.

Σημείωμα 2ο

( η εκδοχή του ερωτευμένου )

Είναι προφανές πως αφού δεν τρώω, δεν κοι-μάμαι και δεν εργάζομαι, έχω πάρα πολύ χρό¬νο να σκεφτώ. Το μεγαλύτερο κομμάτι των σκέψεων μου είναι αφιερωμένο σε σένα. Όμως, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει συνήθως, εγώ δε σκέφτομαι το μέλλον και την κοινή μας ζωή. Ψάχνω να βρω έναν τρόπο ώστε να ενωθούμε μια για πάντα. Νομίζω πως τελικά τον βρήκα. Ελπίζω να συμφωνήσεις μαζί μου.

Σημείωμα 3ο

( η εκδοχή του οικογενειάρχη )

Όλ’ αυτά τα χρόνια προσπάθησα ν’ αντεπεξέλ-θω στις δυσκολίες. Έκανα ό,τι καλύτερο μπο-ρούσα, μα δεν ήταν αρκετό. Ένιωσα τις ευθύνες να με πνίγουν. Δε στάθηκε δυνατό να τηρήσω τις υποσχέσεις μου. Τώρα θα πρέπει να ζήσω με τις τύψεις. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο. Μπροστά σ’ αυτή την προοπτική, ακόμα και ο θάνατος μου φαίνεται πιο προσιτός. Είναι, αν θέλεις, ο εύκολος τρόπος διαφυγής.

Σημείωμα 4ο

( η εκδοχή του καθηγητή )

Επί είκοσι συναπτά έτη διδάσκω τα ίδια πράγ-ματα με τον ίδιο τρόπο. Έχω χάσει κάθε εν-διαφέρον γι’ αυτή την ιστορία. Ήλπιζα πως θα το παρατηρούσε κάποιος και θα ζητούσε να με απολύσουν. Όμως όλοι είναι χαμένοι στο μι-κρόκοσμό τους. Αν δεν πάω αύριο στη δουλειά δε θα το παρατηρήσει κανείς. Άρα πρέπει να πάρω πιο δραστικά μέτρα.

Σημείωμα 5ο

( η εκδοχή του νέου )

Μπορεί να μην έχω ζήσει και πολλά χρόνια, αλλά έχω καταλάβει προς τα πού πηγαίνουν τα πράγματα. Εδώ και αρκετό καιρό προσπαθώ να εκμεταλλευτώ το χρόνο μου όσο το δυνατόν καλύτερα, μα δε βρίσκω κάτι αξιόλογο να κά-νω. Ίσως ήρθε η ώρα να βιάσουμε την ιστορία και να επιταχύνουμε τις εξελίξεις. Έτσι κι αλ-λιώς, ποτέ δεν υπήρξα νέος.

Σημείωμα 6ο

( η εκδοχή του ηλικιωμένου )

Ξόδεψα τόσα χρόνια αναζητώντας κάτι που ή-ξερα απ’ την αρχή πως δε θα το έβρισκα ποτέ. Τώρα πια έχω καταλάβει ότι η ευτυχία είναι μια ψευδαίσθηση που διαρκεί ελάχιστα. Έχω επίσης συνειδητοποιήσει πως το κυνήγι της ο¬δηγεί στην κατασπατάληση του χρόνου ζωής που έχει δοθεί στον καθένα από μας. Αφού λοιπόν κατανάλωσα (σχεδόν) το χρόνο που μου αναλογούσε, αποφάσισα να επιστρέψω το υπό-λοιπο που μου απομένει. Υπάρχει άλλωστε και η μετενσάρκωση. Ή μήπως όχι;

Σημείωμα 7ο

Προσπάθησα και ξαναπροσπάθησα. Επιστρά-τευσα όλες μου τις δυνάμεις. Χρησιμοποίησα όλα τα μέσα (θεμιτά και αθέμιτα). Παραμέρι¬σα την αξιοπρέπεια και τον εγωισμό. Όμως δεν ήμουν ικανός να πετύχω την παραμικρή νί¬κη. Τελικά η απόρριψη έγινε συνήθεια. Τώρα το μόνο που φοβάμαι είναι να μη με απορρίψει ο θάνατος.

Σημείωμα 8ο

( η εκδοχή του επαναστάτη )

Η χειραφέτηση της εργατικής τάξης αργεί να έρθει. Οι προλετάριοι (λούμπεν και μη) δε λένε να σπάσουν τις αλυσίδες. Ο λαός επιμένει ν’ α-κολουθεί τις φωτισμένες πρωτοπορίες. Η κοι-νωνία του θεάματος εξακολουθεί να αντιστέκε-ται. Η πατριαρχία συνεχίζει να υφίσταται. Κι ε-γώ, που δεν είμαι καν επαγγελματίας επανα-στάτης, λέω να ξεκινήσω μια δεύτερη εωσφορική εξέγερση βαδίζοντας στο αριστερό μονοπάτι.

Σημείωμα 9ο και 10ο

( η τελική εκδοχή )

Βαρέθηκα να είμαι το σκιάχτρο αυτού του ι-διότυπου ψυχιατρείου. Τα χάπια που μου έδι¬ναν δεν τα κατάπινα, τα συγκέντρωνα. Τώρα έχω ένα πολύχρωμο σύνολο από δαύτα και σκέφτομαι αν πρέπει να τα καταπιώ ή να τα διαλύσω σε νερό. Όπως και να ’χει, θα στενο-χωρήσω τους θεοσεβούμενους. Θα σε πάρω και σένα μαζί, για συντροφιά. Έτσι δε θα βρεθεί κανείς να ειδοποιήσει τους δικούς μου. Τα βι-βλία μου τα πέταξα. Δε θα μου χρειαστούν. Ευτυχώς το σώμα μου είναι σφριγηλό και νεα-νικό, οπότε θα το καλοδεχτεί ο ιατροδικαστής. Αν ξαναγεννηθώ, ελπίζω να μην ξανακάνω τα ίδια λάθη. Κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ βαρετό. Μάλλον θα διαλύσω τα χάπια σε νερό. Ίσως το μείγμα δώσει λίγο χρώμα στη ζωή μου...

Κλείνουν τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

2010-09-06T17:23:00.005+03:00

Κλείνουν οι Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Αναδημοσίευση από την Αυγή της 03και05/09/2010

Το πρώτο λουκέτο στον εκδοτικό χώρο και μάλιστα με άμεσο αντίκτυπο στον χώρο των ΜΜΕ, μπήκε χθες επιβεβαιώνοντας με τον χειρότερο τρόπο τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στο βιβλίο. Ο γνωστός εκδοτικός οίκος "Ελληνικά Γράμματα" που από το 2006 ανήκει στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη έκλεισε χθες μετά από μισόν και πλέον αιώνα διαδρομής στη βιβλιοπαραγωγή.

Είναι προσωρινό άραγε το λουκέτο στα "Ελληνικά Γράμματα";
TVXS 06/09/10 Αναδημοσίευση από την Αυγή της 05/09/2010:
Στην εφημερίδα «Αυγή» παραχώρησε συνέντευξη ο Παύλος Παπαχριστοφίλου, για το «λουκέτο» του γνωστού εκδοτικού οίκου και τις επόμενες εξελίξεις στην υπόθεση. «Σε όποια επιχειρηματική μου σκέψη ή κίνηση οι εργαζόμενοι των Ελληνικών Γραμμάτων θα έχουν απόλυτη προτεραιότητα» υποστηρίζει μεταξύ άλλων ο κ. Παπαχριστοφίλου και αφήνει ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα για τις επόμενες κινήσεις του.

Μετά το σοκ που προκάλεσε η είδηση ότι ο ΔΟΛ, ο οποίος από το 2007 κατέχει το 100% των μετοχών των "Ελληνικών Γραμμάτων", βάζει λουκέτο στον μακρόβιο και από τους μεγαλύτερους στην αγορά του βιβλίου εκδοτικό οίκο, η δήλωση του πρώην εκδότη του Παύλου Παπαχριστοφίλου ότι "Τα Ελληνικά Γράμματα δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη" προοιωνίζεται εξελίξεις. Άδηλο παραμένει βέβαια το μέλλον των 96 εργαζομένων που εν μία νυκτί βρέθηκαν εκτός εργασιακού χώρου. Ωστόσο ο πρώην εκδότης των "Ελληνικών Γραμμάτων" και νυν εκδότης του "Πεδίου" Παύλος Παπαχριστοφίλου αναφορικά με τις επιχειρηματικές κινήσεις στις οποίες ενδέχεται να προβεί σε σχέση με τον εκδοτικό οίκο που ίδρυσε ο πατέρας του το 1957 μας λέει ότι "σε όποια επιχειρηματική μου σκέψη ή κίνηση οι εργαζόμενοι των Ελληνικών Γραμμάτων θα έχουν απόλυτη προτεραιότητα". Αξιοπρόσεκτο και ενδεχομένως δηλωτικό των εξελίξεων είναι το γεγονός ότι στην υπηρεσία εμπορικών σημάτων της Γενικής Διεύθυνσης Εσωτερικού Εμπορίου του Υπουργείου Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας ο τίτλος "Ελληνικά Γράμματα" είναι κατοχυρωμένος στο όνομα του Παύλου Παπαχριστοφίλου και έχει ενοικιαστεί στον ΔΟΛ. Μ' αυτό το δεδομένο δεν είναι απίθανο στο επόμενο διάστημα να επαναλειτουργήσουν και πάλι τα "Ελληνικά Γράμματα". Ο Παύλος Παπαχριστοφίλου αφήνει ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα, και μιλά στην "Αυγή" της Κυριακής για τις επόμενες κινήσεις του.
* Τι εννοείτε όταν λέτε ότι τα Ε.Γ. δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη;
Κατ' αρχήν ένας ιστορικός εκδοτικός οίκος ο οποίος έχει ιδρυθεί το 1957 και έχει τόσο μεγάλη προσφορά στα στα ελληνικά γράμματα δεν καταργείται και δεν απαξιώνεται από μία απόφαση για λουκέτο. Ένας μέτοχος όπως ο ΔΟΛ θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου να εξετάσει σοβαρά όλες τις δυνατότητες τις οποίες είχε για την αξιοποίηση κατ' αρχήν του έμψυχου δυναμικού της εταιρείας αλλά και του τεράστιου πνευματικού υλικού που είχε στα χέρια του. Αναλογίζομαι βέβαια και την οικονομική συγκυρία αυτής της περιόδου, όπως και το τεράστιο παθητικό που δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια στην εταιρεία.
*Υπονοείτε κακούς χειρισμούς των διοικούντων;
Αυτό που λέω είναι απλό. Δεν έχει υπάρξει κανένας εκδοτικός οίκος ως τώρα, στην Ελλάδα, ο οποίος να λειτουργεί χωρίς εκδότη. Ανατέθηκε η διεύθυνση της εταιρείας σε ανθρώπους οι οποίοι δεν είχαν καμία σχέση με την εκδοτική λειτουργία και πρακτική.
*Τι προτίθεστε να κάνετε;
Ελπίζω να πρυτανεύσει η λογική και να βρεθούν λύσεις ώστε μεγάλο μέρος και του ανθρώπινου δυναμικού της εταιρείας αλλά και του πνευματικού της υλικού να επανέλθουν στο εκδοτικό τοπίο.
*Θα διεκδικήσετε δικαστικά τον τίτλο;
Είναι πολύ νωρίς να σας απαντήσω για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Εύχομαι και ελπίζω ότι δεν θα χρειαστεί να συμβεί κάτι τέτοιο.

*Μπορείτε να υπολογίσετε τους τίλους που βρίσκονται υπό την ετικέτα "Ελληνικά Γράμματα";
Είναι πάνω από 4.500 τίτλοι μέχρι σήμερα. Εκατοντάδες συγγραφείς Έλληνες και ξένοι, από τον Ουμπέρτο Έκο μέχρι τον Γιάννη Ξανθούλη, τον Χρίστο Μπουλώτη, τη βιβλιοθήκη του Λουντέμη, τη βιβλιοθήκη του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου, τις μεταφράσεις του Βάρναλη κ.ά. είναι στο αποθεματικό των "Ελληνικών Γραμμάτων".
*Όταν στη δήλωσή σας μιλάτε για "ασυνεπή στάση" προς συγγραφείς, μεταφραστές και άλλους συνεργάτες, εννοείται και οικονομική ασυνέπεια;
Δεν μπορώ να ξέρω για οικονομική ασυνέπεια, δεδομένου ότι τα τελευταία τέσσερα χρόνια δεν έχω καμία εμπλοκή με την οικονομική και διοικητική διαχείριση της εταιρείας. Αυτό που εννοώ είναι ότι δεν μπορείς να μεταχειρίζεσαι τους συγγραφείς και τους υπόλοιπους εκδοτικούς συντελεστές μ' αυτό τον τρόπο. Δηλαδή να σου καταθέτουν το πνευματικό τους έργο και ξαφνικά να διαβάζουν από τις εφημερίδες ότι ο εκδοτικός τους οίκος έχει κατεβάσει ρολά. Είστε άνθρωπος που παρακολουθεί τον χώρο του βιβλίου και ξέρετε καλά ποια είναι η σχέση του συγγραφέα με τον εκδοτικό του οίκο και ποια είναι τα συναισθήματά του όταν μαθαίνει ότι κλείνει, επί της ουσίας, το σπίτι του.
*Οι εργαζόμενοι μπορούν να ελπίζουν ότι δεν προστίθενται στις μακρές λίστες ανεργίας;
Δεν μπορώ να προδικάσω τις εξελίξεις, παρ' όλα αυτά είναι προφανές ότι σε όποια επιχειρηματική μου σκέψη ή κίνηση θα έχουν απόλυτη προτεραιότητα.
Συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη

Κλείνουν οι Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Αναρτήθηκε από
Λεωνίδας Ορφανουδάκης

Διχοτόμος στιγμή : Ποίημα από ανώνυμη

2010-08-30T09:39:00.001+03:00

Ζωή γεμάτη αμβλυγώνιες αυταπάτες
μέρα – νύχτα κλωθογυρνάει
στον τροχό του λευκού τρωκτικού
με το φως, το νερό, το τηλέφωνο.
Όπισθεν° μέχρι ο τοίχος να ματώσει την πλάτη.
Να κοίτα! κάτι σα να 'χει τσιμεντώσει στο στέρνο μου.
Και πεινάω.
Βυζαίνω τοξικά απόβλητα
400 ολόκληρα χρόνια
πεινάω.

Ελπίζω, όμως, να...
Σε κείνη τη διχοτόμο στιγμή
που η μνήμη θα σταθεί πιο πάνω απ’ το μνημόνιο.
Ακούω τον τριγμό του βράχου
που- μάλλον- θα γίνει νησί.
Ξύνω με το νύχι τη ρωγμή.
Άκου να δεις...

ΜΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΗ

2010-08-29T16:35:00.000+03:00

Αντιγράφω αποσπάσματα
από τα Λογοτεχνικά Επίκαιρα
Ἐπιλογὴ - ἀπόδοση
Θοδωρὴς Βοριᾶς

ΜΗΔΕΙΑ ΕΥΡΙΠΙΔΗ

στιχ. 85 - 88
[Παιδαγωγός: …τίς δ᾿ οὐχὶ θνητῶν; ἄρτι γιγνώσκεις τόδε͵
ὡς πᾶς τις αὑτὸν τοῦ πέλας μᾶλλον φιλεῖ͵
οἳ μὲν δικαίως͵ οἳ δὲ καὶ κέρδους χάριν͵
εἰ τούσδε γ᾿ εὐνῆς οὕνεκ᾿ οὐ στέργει πατήρ.]

Καὶ ποιὸς ἀπ’ τοὺς θνητοὺς δὲν ἔκανε τὰ ἴδια;
-Ἄφησε τὰ παιδιά του γι’ ἀλληνῆς κρεβάτι.-
Μάθε πὼς πάνω ἀπ’ ὅλους τὸν ἑαυτό μας ἀγαπᾶμε
ἄλλοι μὲ χίλια δίκια κι ἄλλοι γιὰ τὸ συμφέρον.

στιχ. 119 - 121
[Τροφός: …δεινὰ τυράννων λήματα καί πως
ὀλίγ᾿ ἀρχόμενοι͵ πολλὰ κρατοῦντες
χαλεπῶς ὀργὰς μεταβάλλουσιν.]

Φέρνουν δεινὰ οἱ ἀποφάσεις
ὅσων χωρὶς νὰ διοικοῦνται διοικοῦν
καὶ δύσκολα ἡ ὀργή τους μαλακώνει.

στιχ. 215 - 221
[Μήδεια: …οἶδα γὰρ πολλοὺς βροτῶν
σεμνοὺς γεγῶτας͵ τοὺς μὲν ὀμμάτων ἄπο͵
τοὺς δ’ ἐν θυραίοις· οἱ δ’ ἀφ’ ἡσύχου ποδὸς
δύσκλειαν ἐκτήσαντο καὶ ῥᾳθυμίαν.
δίκη γὰρ οὐκ ἔνεστ᾿ ἐν ὀφθαλμοῖς βροτῶν͵
ὅστις πρὶν ἀνδρὸς σπλάγχνον ἐκμαθεῖν σαφῶς
στυγεῖ δεδορκώς͵ οὐδὲν ἠδικημένος…]

Ξέρω πολλοὺς ἀνθρώπους,
ἄλλους τοὺς εἶδα καὶ γι’ ἄλλους ἔχω ἀκουστά,
ποὺ ἀπ’ τὸ ἤρεμο περπάτημα
τοὺς χαρακτήρισαν τεμπέληδες.
Τὸ δίκιο δὲ φωλιάζει στὰ μάτια τῶν θνητῶν·
δίχως νὰ μάθεις τί κρύβει κάποιος στὴν καρδιά του
τὸν μισεῖς μ’ ἕνα σου βλέμμα μοναχά,
χωρὶς ποτὲ κακὸ νὰ σοῦ ’χει κάνει.

στιχ. 292 - 299
[Μήδεια: …φεῡ φεῡ
οὐ νῦν με πρῶτον͵ ἀλλὰ πολλάκις͵ Κρέον͵
ἔβλαψε δόξα μεγάλα τ’ εἴργασται κακά.
χρὴ δ’ οὔποθ’ ὅστις ἀρτίφρων πέφυκ’ ἀνὴρ
παῖδας περισσῶς ἐκδιδάσκεσθαι σοφούς·
χωρὶς γὰρ ἄλλης ἧς ἔχουσιν ἀργίας
φθόνον πρὸς ἀστῶν ἀλφάνουσι δυσμενῆ.
σκαιοῖσι μὲν γὰρ καινὰ προσφέρων σοφὰ
δόξεις ἀχρεῖος κοὐ σοφὸς πεφυκέναι·]

Ἀλίμονό μου, Κρέοντα,
πολλὲς φορὲς ἡ δοξασμένη φήμη
μ’ ἔχει βλάψει.
Ὅποιος γεννιέται μυαλωμένος
νὰ μὴ μαθαίνει στὰ παιδιά του
νὰ ξεχωρίζουν στὴ σοφία
γιατὶ δὲ θ’ ἀργήσει
ὁ φθόνος τοῦ κόσμου νὰ τὰ βρεῖ.
Ἂν τὴ σοφία προσφέρεις στοὺς σκαιοὺς
ἄχρηστος πὼς γεννήθηκες θὰ ποῦν κι ὄχι σοφός.

στιχ. 469 - 472
[Μήδεια: …οὔτοι θράσος τόδ’ ἐστὶν οὐδ’ εὐτολμία͵
φίλους κακῶς δράσαντ’ ἐναντίον βλέπειν͵
ἀλλ’ ἡ μεγίστη τῶν ἐν ἀνθρώποις νόσων
πασῶν͵ ἀναίδει’·]

Δὲν εἶναι τόλμη καὶ παλικαριὰ
στὰ μάτια νὰ κοιτάζεις
τοὺς φίλους πού ’χεις βλάψει,
εἶν’ ἡ χειρότερη ἀρρώστια τῶν ἀνθρώπων,
ἡ ἀναίδεια.

στιχ. 516 - 519
[Μήδεια: …ὦ Ζεῦ͵ τί δὴ χρυσοῦ μὲν ὃς κίβδηλος ᾖ
τεκμήρι’ ἀνθρώποισιν ὤπασας σαφῆ͵
ἀνδρῶν δ’ ὅτῳ χρὴ τὸν κακὸν διειδέναι͵
οὐδεὶς χαρακτὴρ ἐμπέφυκε σώματι;]

Ὢ Δία, γιὰ νὰ ξεχωρίζουν τὸ κάλπικο χρυσάφι
ἔδωσες ὁλοφάνερα σημάδια στοὺς ἀνθρώπους,
μὰ γιὰ νὰ ξεχωρίζει ὁ ἄντρας ὁ κακὸς
γιατί κανένα δὲ χάραξες σημάδι στὸ κορμί του;

στιχ. 1078 - 1080
[Μήδεια: …καὶ μανθάνω μὲν οἷα δρᾶν μέλλω κακά͵
θυμὸς δὲ κρείσσων τῶν ἐμῶν βουλευμάτων͵
ὅσπερ μεγίστων αἴτιος κακῶν βροτοῖς.]
Καταλαβαίνω τί κακὸ θὰ προκαλέσω
ὅμως κυριεύει τὴ σκέψη μου θυμὸς
πού ’ναι γιὰ τοὺς θνητοὺς
αἰτία τῶν πιὸ μεγάλων συμφορῶν.

στ 1228 – 1230 …. θνητῶν γὰρ οὐδείς ἐστιν εὐδαίμων ἀνήρ·
ὄλβου δ’ ἐπιρρυέντος εὐτυχέστερος
ἄλλου γένοιτ’ ἂν ἄλλος͵ εὐδαίμων δ’ ἂν οὔ.]

Ἀπ’ τοὺς θνητοὺς κανεὶς δὲν εἶν’ εὐτυχισμένος.
Κι ἂν σοῦ ’ρθε πλοῦτος νὰ πεῖς πὼς εἶσαι τυχερός,
νὰ μὴ σκεφτεῖς πὼς εἶσαι εὐτυχής.

Λογοτεχνικά Επίκαιρα http://logotexnika-epikaira.blogspot.com

Στον κινηματογράφο

2010-08-21T17:09:00.000+03:00

Μας συγχωρείτε, δεν μας το είπαν στο ταμείο
πως όλα τα καθίσματα είναι κρατημένα
και θέσεις δεν υπάρχουν κενές.
Μάθαμε όμως για το έργο που παίζεται.
Είναι καλό και αξίζει τον κόπο.
Θα μείνομε λοιπόν και θα το δούμε,
έστω και όρθιοι. Άσε που ενδέχεται
αν και προπληρώσανε κάποιοι,
κάτι να τους έτυχε και να μην έρθουν.

Κώστας Χελμός

Τείχη Κ. Καβάφης

2010-08-21T17:04:00.001+03:00

Ο Καβάφης πριν από 110 τόσα χρόνια περιέγραψε με ακρίβεια τις σκέψεις όλων μας για ΟΛΟΥΣ τους πολιτικούς που κυβέρνησαν την Ελλάδα και χθες και προχθές .

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
Ά όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμο έξω.

Ο ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΓΥΦΤΟΥ (Αποσπάσματα)

2010-08-10T19:23:00.002+03:00

……..
Και ήταν οι καιροί που ατίναχτο
μέγα αστροπελέκι, κάτι
πρωταγρίκητο κι ώς τότε κι ανιστόρητο,
απ’ την Άσπρη Θάλασσα ώς το Δούναβηκαι ίσα πέρα από τα πόδια του Ευφράτη
κρέμουνταν απάνω από τον κόσμο,
κάψαλα και στάχτη να τον κάμη,
και λιγοθυμούσ’ η Ανατολή,
κι έτρεμε και η Δύση σαν καλάμι.
Και ήταν οι καιροί που η Πόλη
πόρνη σε μετάνοιες ξενυχτούσε,
και τα χέρια της δεμένα τα κρατούσε,
και καρτέραγ’ ένα μακελάρη. ……

……..
Δείξε εσύ πως πρώτα είσαι ο άρχοντας
κι ο εξουσιαστής
του θυμού σου, της βουλής σου, της ψυχής σου
γίνε δουλευτής.
Σβήσε κάθε σου ξεχώρισμα,
ρίχ’ το δαχτυλίδι σου αρραβώνα
μεσα στο κανάλι του λαού·
ένας γίνε από τους στύλους τούς αμέτρητους
του μεγάλου έργου τού συντροφικού…….

……..
Κι έκραζες βραχνά, - το κράξιμό σου
δεν μπορώ να τ’ απολησμονήσω,-
κι έκραζες: «Φωτιά! να κάψω την Παράδεισο!»
κι έκραζες: «Νερό! την Κόλαση να σβήσω!»
…….

– Γύφτε λαέ, άκουσέ με· το πρωτόσταλτο είμαι
σημάδι από την πλάση που θα 'ρθεί,
κι ύστερα κι από ποιούς καιρούς και χρόνια πόσα!
Ένας εγώ, και ζω για χίλιους.
Γύφτε λαέ, άκουσέ με, δε σου μίλησε
προφήτης σου ποτέ σαν τη δική μου γλώσσα.
Ποιός είναι αυτός που πύργους χτίζει στον αέρα
με τη φωνή του κράχτη και μοιράζει μας
βασιλικά τα κάστρα, κι άπρεπων ελπίδων
ίσκιους μπροστά στα μάτια μας σαλεύει;
Είμαστ' εμείς οι απάτριδοι κι οι αγιάτρευτοι·
γιούχα και πάντα γιούχα των πατρίδων!
Είμαστ' εμείς οι αθάνατοι απολίτιστοι·
κι οι Πολιτείες λημέρια των ακάθαρτων,
κι οι Πολιτείες ταμπούρια των κιοτήδων·
στη στρούγγα λυσσομάνημα και φαγωμός
λύκων, σκυλιών, προβάτων και τσοπάνηδων.
Γιούχα και πάλε γιούχα των πατρίδων!
Η μάντρα είν' ο αφίλιωτος οχτρός μας,
την πλατωσιά του κόσμου τη στενεύει,
στριγγλόχορτα φυτρώνουν και γοργόνια
βλαστομανώντας κάτω από τον ίσκιο της·
του δολερού αναγάλλιασμα, τα μαραζώνει
τα ξεφτέρια του νου και της καρδιάς τ' αηδόνια.
Το κρίμα εκεί σκορπιός, ποτέ λιοντάρι·
και τον κακό τόνε μολεύει η μάντρα
και βρέφος ο καλός που τον ποτίζει αφιόνι·
δουλεύτε τον ξανά τον κόσμο στη φωτιά,
και τα καλά του ξανανθίστε και τα κρίματα,
χτυπώντας τον, με το σφυρί και με τ' αμόνι.
Περάστε απάνω από τις μάντρες, τα μουλάρια σας
…….

Ο Νόμος, όταν απ' τη γνώμη του σοφού
δε δίνεται σαν κάτι τι θεόσταλτο,
στραγγουλιστής και πνίχτης είναι ο νόμος·
πνοή του νόμου που τα πάντα κυβερνά,
μέσα μας είν' εμάς ο νόμος, αητομάτης·
Νόμος εμάς, νυχτόημερα και πάντα, ο δρόμος.

Εμείς γενιά του προύντζου και του σίδερου,
σα δουλεμένοι από το χέρι του πρωτόγυφτου
πατέρα των ανθρώπων Τυμπαλκάη·
μα τήνε πότισε τη ρίζα μας
κάποιο κρυφό φαρμακι κι αξεδιάλυτο,
κι η κατάρα μάς πήρε σαν τον Κάη.
Εμείς δε γονατίσαμε σκυφτοί
τα πόδια να φιλήσουμε του δυνατού,
σαν τα σκουλήκια που πατεί μας·
μα για ν' αντισταθεί με το σπαθί,
βρέθηκε σαν πολύ στοχαστική,
και σαν πολύ ονειρόπλεχτη η ψυχή μας.
Μας ταπεινώσαν όλες οι ταπείνωσες·
με την απόφαση την ήσυχη του ανέλπιδου
ρουφήσαμε όλους τους καημούς κι όλους τους τρόμους,
στη χώρα που όλες οι ζωές σα φυτρωμένες,
φτερό την κάμαμε τη ρίζα μας, και φύγαμε
μακριά στα ολάνοιχτα προς τους μεγάλους δρόμους.

Όλος ο κόσμος, ένας κόσμος, γύφτος,
σε δόξας θρόνο απάνω, πλάστης,
με το σφυρί του και με το βιολί,
της αψεγάδιαστης Ιδέας· η πλάση
σε περιβόλι του Μαγιού ένα πανηγύρι,
και μια πατρίδα η Γη.

Και δεν είδε να προβάλει,
μέσ' από το Τριμπουνάλι
τ' αεροκρέμαστο, την όψη
τη λειτουργική του ο Ρήγας.
Και τον είδε με τους μίμους,
και τον είδε με τους νάνους,
με του τσίρκου τους παλιάτσους,
με του τσίρκου τις καρούχες,
με του τσίρκου τους ηρώους.
Ταίρι και όλων είν' ο Ρήγας,
όλων είναι σταυραδέρφι,
κι αγωνίζεται μαζί τους,
μεθοκόπος, χαροκόπος,
μες στον Τσίρκο τον απέραντο
που γιορτάζει το μεγάλο
το μαγιάτικο γιορτάσι.
Και τον είδε απάνου στο άρμα
με του Βένετου το ντύμα
με του Πράσινου το χρώμα
κι ορθός κι έτοιμος να στέκει
για το τρέξιμο, αφρισμένος.
Κι ανατρίχιασε ο Προφήτης.
Και τους Πράσινους τους είδε
και τους Βένετους τους είδε,
και είδε το σκυλί που ξέρει
να υποτάζεται, να γλείφει,
να λυσσάει και να σπαράζει·
το σκυλί το καμωμένο
κι από πίστη κι από δόλο.
Και ξεχειλισμένα τα είδε,
σκαλιά, βάθρα και καμάρες,
θρόνους, δρόμους και σφεντόνες
από τη μπασιά του πλήθους.
Μαυρομάλλινα καμίσια
και μαλλιά κοντοκομμένα
και στεφάνια βελουδένια
και τριανταφυλλιά γιορντάνια,
και παράξενα τραγούδια
και λουλούδια και μαντήλια,
κι αεροσιένται μες στα χέρια.
Και πυκνά και λαμπυρίζουν
χεροσκούταρα και λόγχες,
και σαλεύουν και προσμένουν
δήμαρχοι και δήμοι και όχλοι
να χαρούν το πανηγύρι
τ' ανοιξιάτικο το μέγα
μες στον Τσίρκο τον απέραντο.
Κι απ' τα υψώματα του Τσίρκου
πέρα ολόβαθα καθάρια,
μ' όλα της τα περιγιάλια,
μ' όλα της τ' αραξοβόλια,
μ' όλα της τα γλαυκονήσια
την αγνάντεψε μακριάθε
πρωϊνή, μαγιάτικη, όλη,
κι έξω απ' όλα, απάνω απ' όλα,
και σαν όραμα, τη θεία
θάλασσα, την Αφροδίτη
των γιαλών, την Προποντίδα.
Κι ανατρίχιασε ο Προφήτης.__

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ
Μες στις παινεμένες χώρες, Χώρα
παινεμένη, θά 'ρθει κι η ώρα,
και θα πέσεις, κι από σέν' απάνου η Φήμη
το στερνό το σάλπισμά της θα σαλπίσει
σε βοριά κι ανατολή, νοτιά και δύση.
Πάει το ψήλος σου, το χτίσμα σου συντρίμι.
Θά 'ρθει κι η ώρα· εσένα ήταν ο δρόμος
σε βοριά κι ανατολή, νοτιά και δύση,
σαν το δρόμο του ήλιου· γέρνεις· όμως
το πρωί για σε δε θα γυρίσει.

…. Μια καινούργια πλάση, μια γεννήτρα
θα φουντώσει απ' τα χαλάσματά σου,
κάθε δύναμης και χάρης σου απαρνήτρα,
διαλαλήτρα μοναχά της ασκημιάς σου.
Πλάση αταίριαστη μ' εσέ και ξένη,
κι ας την έχεις με το γάλα σου ποτίσει˙
την πατάει τη στέρφα γη σου και διαβαίνει,
κι όπου πάτησε αναβρύζει και μια βρύση. ….

….. Και θ' ακούσεις τη φωνή του λυτρωτή,
θα γθυθείς της αμαρτίας το ντύμα,
και ξανά κυβερνημένη κι αλαφρή,
θα σαλέψεις σαν τη χλόη, σαν το πουλί,
σαν τον κόρφο το γυναίκειο, σαν το κύμα,
και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί
να κατρακυλήσεις πιο βαθιά
στου Κακού τη σκάλα, –
για τ' ανέβασμα ξανά που σε καλεί
θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!
τα φτερά,
τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!

Μπήκε οχτρός και μας πατάει.
Καρτερούμε, η προσταγή σου.
Κόφτε τη γιορτή, τον τσίρκο
κλείστε, τ' άρματα κρεμάστε
τα βασιλικά στην πόρτα
της Χαλκής, σπαθί, σκουτάρι,
και λουρίκι, του πολέμου
δος το μήνυμα, ρηγάρχη!
Στ' άρματα! Στ' άρματα!

Δεν μετάνιωσα

2010-08-08T09:07:00.000+03:00

Μιχαλης ΓΚΑΝΑΣ

Δεν μετάνιωσα ποτέ μου που σ`αγάπησα
φτάνει μόνο που στο πλάι σου περπάτησα.
Μέσα μου βαθύ ποτάμι αργοκύλαγες
και στις φλέβες του κορμιού μου με ταξίδευες.

Δεν μετάνιωσα ποτέ μου που χωρίσαμε
όσα είχαμε να ζήσουμε,τα ζήσαμε.
Η αγάπη έχει δρόμους που δεν ξέρουμε
κι όταν φτάσουμε στη δύση,ανατέλλουμε.

Κι αν μετάνιωσα για λίγο κι αν φοβήθηκα
από κείνη την αγάπη μας κρατήθηκα.
Να`σουν δίπλα μου για λίγο τι δε θα`δινα
τα μερόνυχτα που μου`λειψες να τα`σβηνα.

Οι σάλπιγκες της αποκαλύψεως

2010-07-27T14:38:00.000+03:00

Μικρό απόσπασμα από το ποίημα του Τάσου Λεβαδίτη που εκράζει με τον καλλίτερο τρόπο τα συναισθήματα μου , εμένα του τρίτου , σχετικά με την κρίση που περνά ο τόπος μας .
.......
- Τελικά κανείς δεν έβλεπε ακόμα την τρομερή προειδοποίηση , νυχτερίδες κούρνιαζαν πάνω στο νιπτήρα , οι λειχήνες έτρωγαν σιγά- σιγά τους τοίχους και μόνο η Δωροθέα δινόταν μ` ευψυχία στους περαστικούς -
- ο ποιο αξιολύπητος όμως ήταν ο τρίτος , «γιατί με κυνηγούν» ρώτησε, «κι όμως εγώ αγρυπνούσα» ξανάπε σαν να ήταν αυτό ένα άλλοθι , γιατί υπάρχουν πράγματα που τα περιμένεις κι άλλα που συμβαίνουν μέσα σε μιά στιγμή , καθορίζοντας για πάντα τη ζωή σου κι επειδή είμαι προνοητικός , τα βράδια τακτοποιώ τις λέξεις με τ` άλλα φαντάσματα - κι άξαφνα το ρολόι σταμάτησε , εγώ βρισκόμουν στο υπόγειο , «γιατί κατέβηκα εδώ;» είπα σιγανά .
Αλλά δεν ήταν κανείς ν` απαντήσει ….